remis

[Dotyk]

Czyj jest ten pokój, komu go skłamano?
Od wybuchów ślepną ulice, osuwają się domy,
razem z nimi - układam stosy przy krawężnikach.
Pokonani, udajemy martwych, niepokój dopiero
wzbiera. Na ulicy, po omacku, snuje się ogień
i wypełnia bezdomne korytarze.

Tylu nas było - gdzie jesteśmy? Nie potrafię
sama się bać, a nie wiem, czego się boję.
Nie widzę tej wojny, ale czuję ją. Skuliło się
we mnie życie i czeka na wsparcie. Kiedyś było
z wiatrem, dziś dożywocie z hukiem zamyka bramę.

Nie ma czego i czym rozpierdolić. No, nie ma.

[kasiaballou]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

pustka, samotność bunt, przemyślenia o przyjaciołach, istocie stworzeń stadnych z natury,
do mnie przemawia, zaskakuje w - pozytywie - pointa bomba! chociaż miewam mieszane uczucia, co do kaleczeń - tu całkiem zasadne,
pozdrawiam :) kasiaballou

[Stefan_Rewiński]

Puenta wybuchowa.

[Fanaberka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Cały bombowy ;)

[Bogdan Zdanowicz]

Wiersz prawie doskonały.
Łączy dwie przynajmniej płaszczyzny; opis "wojny" (możemy się domyślać np. jakichś Bałkanów czy czegoś podobnego) z refleksją nt. kondycji peela (niby wrażliwy: utożsamia się, reaguje, ale "wyobcowany" z siebie, z dystansem widzi ograniczoność i miałkość biegu zdarzeń).
Dlatego tytuł jest klasycznym "niczym".
Ale, ale...
"wojna" jest przenoszona na wszystko (taką świadomość oferuje nam peel), dlatego "pokój" to remis (walka nierozstrzygnięta), a pokój może też być (jest!) zanegowaniem idei walki.
Dlatego nie podoba mi się użycie tego akurat wyrazu w tytule.
I tak samo rozwiązanie kwestii, nie żebym miał coś naprzeciwko fangi, gorszył się czy też sumitował. Znam już Twoje inne wiersze z tym sposobem pointowania (mocnym słowem).
Ale czy w tym wypadku nie jest to klasyczne "umycie rąk"? Spłaszczenie problemu do kwestii "reakcji psychologicznej"?
Powtarzam więc: wiersz świetny, wielopłaszczyznowy, sugestywny i poruszający emocje.
Ale ;)
pzdr. b