Zaszumiały razem drzewa ...

[Kornelia Zawrzykraj]

Zalegam gdzieś między
Teraz, a sobotnim obrazem:
My, dwie jemioły jednym
Najstarszym żywione wyrazem

Z szumnej piliśmy korony
Tonąc i znów do powietrza
By dalej nurzać szalone
Konary na naszym wietrze

I oto wieko się nieba
Zamknięte czterema siłami
Przed nami uchyliło
Jak kiedyś – było nami

I gdyby nie to zdanie
Co w czeluść mnie rzuciło
„Zawsze będę miał słabość”
Niebo niebem by było


Zalegam gdzieś między
Ciągle Twoimi
Szumami

[Patrycja Rosłoniec]

Kornelio... Bardzo ładny ten wiersz... Ale jeszcze ze szkoły średniej pamiętam, że przydomek "jemioła" nadawało się jakiemuś nieudacznikowi... Dlatego ta jemioła w Twoim utworze działa na mnie troszkę... rozśmieszająco (?)... albo lepiej zabrzmi - sentymentalnie :). Dlatego wierszyk bez pytania zabieram do ulubionych. A na moje jemiołowe wywody nie zwracaj uwagi :). Po prostu mam dziś dobry humor. Pozdrawiam. Patrycja.

[Patrycja Rosłoniec]

Kornelio... Bardzo ładny ten wiersz... Ale jeszcze ze szkoły średniej pamiętam, że przydomek "jemioła" nadawało się jakiemuś nieudacznikowi... Dlatego ta jemioła w Twoim utworze działa na mnie troszkę... rozśmieszająco (?)... albo lepiej zabrzmi - sentymentalnie :). Dlatego wierszyk bez pytania zabieram do ulubionych. A na moje jemiołowe wywody nie zwracaj uwagi :). Po prostu mam dziś dobry humor. Pozdrawiam. Patrycja.

[Kornelia Zawrzykraj]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

:) ależ Patrycjo śmiechu zaprzestań
z nieudaczników ;)

[Patrycja Rosłoniec]

Ależ ja nie śmieję się z nieudaczników, ale z ich określenia... :) Pozdrawiam.

[Tadeusz_Hutkowski]

Bardzo ciekawy wiersz.

Końcówka świetna...

Pozdrawiam

Tadeusz

[Kornelia Zawrzykraj]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Bardzo mi miło Tadeuszu:)

[Roman Bezet]

Witaj Kornelio,

masz już ten kask?!
:)

Nie będzie. :)
Pięknie. Mnie rozczuliłaś.
Najbardziej chyba tym poplątaniem wiatru w sobie i przestworzach.
I pointą. I wieloma.

Może przenieść to zgubione "się" blisko do "uchyliło" (po co tak udziwniać?).

pzdr. bogdan

[Joanna_W.]

Obraz z pewnością nie pozwala przejśc obok bez słowa. Więc przystaję, zaciekawia mnie uniesine wieko nieba.
Zawszę będę miała słabość do modrego, podświetlanego, zachodzącego i wschodzącego skrawka nieba.

Ślicznie.
A.

[Kornelia Zawrzykraj]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Joanno to chyba nie słabość, a obraz Ciebie jako wrażliwego stworka ;) który z uniesioną główką i otwartą buzią wpatruje się w purpurowe wschody i zachody złocone;))

dziękuję, że tu przystanęłaś

[Kornelia Zawrzykraj]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Myslisz, że tak łatwo kask dostać?
Udziwniać? Też mi pytanie! A czy ja na normalną wyglądam? ;))

[Roman Bezet]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

:)))
masz szukać kaftanika?
:))
pzdr. bezet

[Piotr Sanocki]

Intrygujący ten wiersz. Szczególnie dziwne połączenie wersów. Trochę zmyla używanie dużych liter na początku każdego. Ale atmosfera... rzeczywiście usłyszałem ten szum drzew :) Odniosłem wrażenie, że cały wiersz szumi jednostajnie. Naprawdę niezły ;)

Pozdrawiam serdecznie