Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

nie pozwolili mu

było miejsce i był czas, całe jego życie już na niego czekało
wszystko było ustalone - chłopiec o niebieskich oczach
za 27 dni zaczęłoby bić mu serce
kilka miesięcy później miała pojawić się pierwsza myśl
i pierwsze marzenie
za dwa lata wypowiedziałby pierwsze słowo
za sześć - pierwsze kłamstwo

dziewczyna którą miał pokochać w obliczu straty
swojej drugiej połówki poszła z innym, właśnie teraz
dwadzieścia lat wcześniej zniszczono jej życie

to wszystko miało się stać i stałoby się gdyby nie ty;
jednym zdaniem udaremniłaś jedyne i niepowtarzalne istnienie

"nie teraz klaudiusz, głowa mnie boli"

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


tak, uwazam że kobiety są nieczyste i grzeszne (i że w ogole robiły brzydkie rzeczy z wężem, w ogródku) a seks nie prowadzący do zapłodnienia to grzech...
ps. fakt że "służycie" do rodzenia dzieci nie jest chyba obraźliwy? niepotrzebnie pani probuje robic problem nie z tego co problemem w tekscie byc powinno - a ja sie nie dam zwiesc na feministyczne manowce :D
rozmawiajmy albo o genailnych metaforach i środkach artystycznego wyrazu zastosowanych w tym Dziele, albo o problemie tu poruszonym... jak dotąd nikt inny jeszcze dziecka nie urodził, wieć czy sie to pani podoba czy nie kobiety służyły i służą do rodzenia dzieci, a słońce słuzy do swiecenia :)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


dokładnie :) zresztą nie ja pierwszy :) ale pierwszy o tym napisałem taki ładny wiersz :) niektorzy radiomarjanie chcieli go odczytac na Antenie :)
Opublikowano

nie po prostu moja dziewczyna mi nie daje, i jestem sfrustrowany :)
czy to naprawde takie wazne po co autor tekst pisał? gadajmy o nim albo sie śmiejmy (juz zapraszałem na piwo :) ) ale nie o mnie bardzo prosze - nie pod tekstem - bo nieładnie (już mi się za ostatni od narcyzów oberwało :( ;) )

ale tak, dla mnie jesli aborcja jest zabiciem jakiegoś wyimagnowanego dziecka, to takim samym morderstwem jest antykoncepcja, a nawet wstrzemięźliwość :) koniec końców wszystkie te zabiegi sprawiają że nie urodzi się dziecko, ktore przecież mogłoby się urodzić i miec bardzo fajne zycie :)
idąc za argumentacją niektorych antyaborcjonistów - czy chcialaby pani żeby pani matkę w dniu pani poczecia zabolała głowa?? :)

dobrejnocy :)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


O Boże (sic!)
Panie prowokatorze, jeśli Pan chce rozpętać kolejną dyskusję, to ja się zapisuję, ale z góry rozczaruję Pana, że ze mną akurat to się Pan tutaj nie pokłóci.:D
Mimo że notorycznie używa Pan sofizmatów. O wierszu powiem tyle, że puenta jest rozbrajająca.
Opublikowano

przeczytałam.Odczucie po przeczytaniu: dla mnie -
bardziej proza, niż wiersz. Jak artykuł w czasopiśmie.
Co do treści - nie wypowiadam się. Każdy może mieć
swój pogląd słuszny, dla innych - nie, ale to miejsce dla
wierszy i oceny ich, a nie forum dyskusyjne.
Pozdrawiam -
baba

Opublikowano

Ten dość nieudolny wykład my być zaawansowaną poezją? Oczywiście podmiot najlepiej zna problemy kobiece i ma pełne prawo je wypowiadać. Szkoda, że z tego gorzkiego żalu, emocjonalnego szlochu wypływa jego nieudolność życiowo-płciową (pewnie nie potrafi po prostu). Dlatego podpina się pod chwytliwe hasła, zwalając całą winę na puszczalską sucz i na chuć, niszczącą jego dziewiczy, czysty światek. Może ktoś da się nabrać - ja nie.
Kupa śmiechu, z naciskiem na kupę.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


jezu, coż za smutna interpretacja, naprawde widzisz tu jakąś puszczalską chuć lub co gorsza sucz? musisz czuć straszną nienawiść do kobiet - tym samym uprasza się o nie przenoszenie własnych sypialnianych problemów pod cudze wiersze, rozumiem że utożsamia się pan z peelem, i cieszę się że udało mi się (chociaż zupełnie niechcący, bo wiersz bynajmniej nie o tym był) który można nawet w tak fantastyczny sposob zinterpretować - ale opowiadanie o panskich emocjach w stosunku do kobiet ("puszczalską sucz i na chuć, niszczącą jego dziewiczy, czysty światek"), względnie projektowanie na peela własnych porażek (" nieudolność życiowo-płciową") pod tekstem o aborcji uważam za przejaw nieuzasadnionego i wręcz niesmacznego emocjonalnego ekshibicjonizmu, i chociaż nie mam prawa zabraniać, to jednak proszę o powstrzymywanie się od takich impulsów..
pozdrawiam
Opublikowano

Aborcja - termin potoczny oznaczający dokonanie sztucznego przerwania ciąży, to zabieg usuwający zarodek lub płód z macicy po zagnieżdżeniu"

Zatem, jeśli rozumiem tekst - tytuł ( i zarazem dyskusja) przestrzelony, bo o żadnej aborcji mowy być nie może.
Ewentualnie - głos w sprawie prokreacji, co najwyżej. Moim zdaniem tekst polecial lekko po wierzchu, puentując najłatwie jak się dało, mało tego, puenta brzmi jak w starym dowcipie i terkstowi nie pomaga.

Sprawa następna. Wiersz mocno "gdybalski", bo począć nowe życie to sobie można chcieć w piątek o siedemnastej piętnaście, ale wszelka dokładność w tej materii ma się średnio na jeża do rzeczywistości. Więc dla mnie to ot, dumactwo. Na otarcie łez mam niezłą poetykę, ale nic ponadto.

pozdrawiam:)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


jezu, coż za smutna interpretacja, naprawde widzisz tu jakąś puszczalską chuć lub co gorsza sucz? musisz czuć straszną nienawiść do kobiet - tym samym uprasza się o nie przenoszenie własnych sypialnianych problemów pod cudze wiersze, rozumiem że utożsamia się pan z peelem, i cieszę się że udało mi się (chociaż zupełnie niechcący, bo wiersz bynajmniej nie o tym był) który można nawet w tak fantastyczny sposob zinterpretować - ale opowiadanie o panskich emocjach w stosunku do kobiet ("puszczalską sucz i na chuć, niszczącą jego dziewiczy, czysty światek"), względnie projektowanie na peela własnych porażek (" nieudolność życiowo-płciową") pod tekstem o aborcji uważam za przejaw nieuzasadnionego i wręcz niesmacznego emocjonalnego ekshibicjonizmu, i chociaż nie mam prawa zabraniać, to jednak proszę o powstrzymywanie się od takich impulsów..
pozdrawiam

Szanowny Panie
Smutna, nie smutna interpretacja, ale to przecież postać z pańskiego utworku zostaje w puencie z kapucynem w dłoni.
Co do reszty to się troszeczkę pośmiałem, ale jak już wspominałem - histeria grafomanów to dla mnie istna frajda - im więcej, tym pocieszniej.
Czółkiem.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


trochę to dla mnie co prawda dziwne - ja za grafomanią nie przepadam, ale skoro pan ją tak lubi, to mam tu dla pana link do prawdziwego Raju
www.poezja.org/debiuty/poems.php?wierszeautora=5899
Opublikowano

wiersz dobry a stokrotki w rosole faktycznie są pod wpływem feministycznej ideologii.Co to znaczy muszą rodzić.Jeszcze przyjdzie taki czas, że będę chciały a nie będą mogły.Bezpłodność niejednej kobiecie spędzi sen z powiek.

Opublikowano

Taka uwaga - z życzliwości. Gdyby mniej się Pan zgrywał, a bardziej skupiał na poezji, pisałby Pan bardzo dobre wiersze. Potrafi Pan nakreślić sytuację liryczną, budować i stopniować nastrój prostymi środkami, ale nienachalnie i niebanalnie. I rujnuje Pan wszystko dla celów prowokacyjno-humorystycznych. Szkoda.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    • II.
      Wujek Wołodia ma do tego dryg (Ty wiesz, co!)

      Byliśmy na rowerze: ja, kumpela, i jej gach,
      Nagle mi puściły śruby w mimośrodzie!
      Rama mnie bach, spodnie w piach,
      Rower do kasacji, przyrodzenie jakbym dopiero co się urodził!

      Ale w Piterze mówią, że mój sąsiad, były szpieg , jeden z perełek z korytka KGB,
      Wujek Wołodia, tak nazywają go, ma do tego niezły dryg…

      — Wujek Wołodia?
      — Wujek Wołodia!
      Wujek Wołodia zaraz to załatwi ci!
      Wujku Wołodia, dokręć śruby mi!
      Wujku Wołodia, dokręć śruby w mig!
      Wujku Wołodia, śrubę dokręć mi!


      Posiedź jeszcze, wujek Wołodia dokręci kilka śrub.
      A ciocia Natasza nas zaszyje, milcząc jak grób!
      Cała rodzina, cały blok ją na zabój kocha!
      Ciocię znaną jako Bomba (albo Gocha Locha),
      kochają wszyscy, a do tego, prokuratorski złożyła ślub!

      Więc, ciociu, co jeszcze możesz nam zszyć? Wujek Wołodia nam wszystkim kibić tak zwęził, że zaczęła pić!
      Wszystkich nas związała jego wątpliwego wątku wątła nić!

      — Wujek Wołodia?
      — Wujek Wołodia!
      Wujek Wołodia zaraz to załatwi ci!
      Wujku Wołodia, dokręć śruby mi!
      Wujku Wołodia, dokręć śruby w mig!
      Wujku Wołodia, śrubę dokręć mi!


      Wuju, wy, chwała ci chór wujów dostojny!
      Wuju złamany, odkręć śruby tej wojny!

      Wujku Wołodia, d dokręć śruby!
      Wujku Wołodia, d, dokręć śruby!
      Wujku Wołodia, dokręć, błaga cię Twój lud,
      Wujku Wołodia, rozkręć, blogi, Twój lód błogi!

      Wujku Wołodia, do kręć do wszystkich.... śrub!
      Wujku Wołodia, kręć aż po sam....
      Grób!

      III.
      [...]
      „To minie, jak nad Moskwą majowa burza”

      Jak łzy Ukrainy, jak w ustach palce brudnego psa
      Jak legitymacja członka z ramienia spod ciemnej gwiazdy,
      Jak przesłuchanie w chłodni – aż bać się strach!
      Jak korytarze ponure Łubianki,

      Jak gaz z Nord-Ost, który na cel bierze wiatr,
      Jak niesforna sfora federalnych majorów,
      Sewastopol, Donieck i Ługańsk, wagnerowcy i Specnaz,
      Jak pałujący kobiety chłopcy z Omonotworu...

      To na pewno minie,
      Minie jak zły sen!

      Z mokrym workiem nadzianym na mój durny łeb,
      Ślady na dłoni rażonej paralizatorem,
      Jak moja Rosja, czarny więzienny jem chleb,
      Ale uwierz mi: to wszystko zniknie wnet jak nocna zmora!

      W jaki ślepy zaułek wpędził nas marny los?
      Ale gdzieś na horyzoncie widzę światełko
      Upartej nadziei, wiodące w tunelu głąb...

      Uwierz mi, to też minie!

      Jak swastyka Ruskiego Mira,
      I dym pożarów niesiony przez wiatr,
      Wyroki na dzieci z Penzy i Pitera,
      I policyjna suka nabita dziećmi po dach!

      I twój telewizor, z którego pluje Sołowjow,
      Paragraf 228 i kocioł o piątej,
      I chłopcy z prewencji tępo się śmiejący,
      Gazując kobiety, chłopców i brzdące...

      To wszystko minie jak inne miesiące:
      Jak grudzień, styczeń, luty, maj…
      Minie, bez wątpienia minie!
      Na razie w to im graj
      Ale to ich już ostatnie pląsy!

      Jeszcze mam mokry worek nadziany na dumny łeb,
      Na dłoniach ślady po pieszczocie paralizatora,
      Jak moja Rosja, łykam więzienny chleb,
      Ale uwierz mi: to wszystko minie jak ta sfora od majora!

      Wszystko to wkrótce odejdzie wstecz!
      Za rok, za miesiąc, nawet za godzinę;
      Jeszcze wczoraj dyktator imperium miał u stóp,
      A dziś milczy jak grób:
      Teraz to tylko starzec w kostnicy, zimny trup !
      Wszystko kiedyś minie!

      I bramy Lefortowa runą, kraty - wyrwane z ram,
      A moja Rosja w końcu obudzi się ze snu,
      Jak ten zdradzony podwójnie malezyjski wrak,
      I wiosna w końcu zawita na twój lodowaty próg…

      W jaki ślepy zaułek zaprowadził nas marny los?
      Lecz gdzieś na pochmurnym horyzoncie widzę
      Zapomniane światło, co mnie wyprowadzi stąd!

      Uwierz mi, to też minie!
      To przeminie, na pewno! Na pewno przeminie,
      Za godzinę, za chwilę…
      To wszystko minie!

      IV.
      Hm                                            H7
      Wybaczcie piechocie, że bywa bezrozumna ona tak:
                  Em                                  F♯7
      Ty zawsze na wylocie, gdy nad ziemią wiosna idzie w tan,
                 Hm                  A7               G
      Po chwiejnych schodkach schodzisz w werbli takt…
                  Em  in              Hm/F♯     F♯7        Hm
      Zapłacze po tobie tylko wierzba, siostra wierna twych lat.

      Nie ufaj pogodzie, gdy świat cały skryje się w gęstym dżdżu,
      Nie ufaj piechocie, gdy bitne pieśni wciąż śpiewa bez tchu,
      Nie ufaj jej, nie wierz, gdy słowiki zakrzyczą na cały sad.
      Muszą rozliczyć się jeszcze życie i śmierć ze swych spraw

      Ten czas cię nauczył, że tylko w okopie znajdziesz sens i treść:
      Na przestrzał otwierasz życia drzwi tu...
      Towarzyszu, dziękuję ci za Twój hojny gest:
      Jesteś wciąż w boju i tylko to jedno cię zrywa ze snu –

      Dlaczego odchodzisz, gdy nad ziemią wiosna tańczy do utraty tchu?
      I: dokąd uchodzisz, gdy za plecami jej pieśń cię budzi ze snu?

      Edytowane przez Michał Pawica (wyświetl historię edycji)
  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • II. Wujek Wołodia ma do tego dryg (Ty wiesz, co!) Byliśmy na rowerze: ja, kumpela, i jej gach, Nagle mi puściły śruby w mimośrodzie! Rama mnie bach, spodnie w piach, Rower do kasacji, przyrodzenie jakbym dopiero co się urodził! Ale w Piterze mówią, że mój sąsiad, były szpieg , jeden z perełek z korytka KGB, Wujek Wołodia, tak nazywają go, ma do tego niezły dryg… — Wujek Wołodia? — Wujek Wołodia! Wujek Wołodia zaraz to załatwi ci! Wujku Wołodia, dokręć śruby mi! Wujku Wołodia, dokręć śruby w mig! Wujku Wołodia, śrubę dokręć mi! Posiedź jeszcze, wujek Wołodia dokręci kilka śrub. A ciocia Natasza nas zaszyje, milcząc jak grób! Cała rodzina, cały blok ją na zabój kocha! Ciocię znaną jako Bomba (albo Gocha Locha), kochają wszyscy, a do tego, prokuratorski złożyła ślub! Więc, ciociu, co jeszcze możesz nam zszyć? Wujek Wołodia nam wszystkim kibić tak zwęził, że zaczęła pić! Wszystkich nas związała jego wątpliwego wątku wątła nić! — Wujek Wołodia? — Wujek Wołodia! Wujek Wołodia zaraz to załatwi ci! Wujku Wołodia, dokręć śruby mi! Wujku Wołodia, dokręć śruby w mig! Wujku Wołodia, śrubę dokręć mi! Wuju, wy, chwała ci chór wujów dostojny! Wuju złamany, odkręć śruby tej wojny! Wujku Wołodia, d dokręć śruby! Wujku Wołodia, d, dokręć śruby! Wujku Wołodia, dokręć, błaga cię Twój lud, Wujku Wołodia, rozkręć, blogi, Twój lód błogi! Wujku Wołodia, do kręć do wszystkich.... śrub! Wujku Wołodia, kręć aż po sam.... Grób! III. [...] „To minie, jak nad Moskwą majowa burza” Jak łzy Ukrainy, jak w ustach palce brudnego psa Jak legitymacja członka z ramienia spod ciemnej gwiazdy, Jak przesłuchanie w chłodni – aż bać się strach! Jak korytarze ponure Łubianki, Jak gaz z Nord-Ost, który na cel bierze wiatr, Jak niesforna sfora federalnych majorów, Sewastopol, Donieck i Ługańsk, wagnerowcy i Specnaz, Jak pałujący kobiety chłopcy z Omonotworu... To na pewno minie, Minie jak zły sen! Z mokrym workiem nadzianym na mój durny łeb, Ślady na dłoni rażonej paralizatorem, Jak moja Rosja, czarny więzienny jem chleb, Ale uwierz mi: to wszystko zniknie wnet jak nocna zmora! W jaki ślepy zaułek wpędził nas marny los? Ale gdzieś na horyzoncie widzę światełko Upartej nadziei, wiodące w tunelu głąb... Uwierz mi, to też minie! Jak swastyka Ruskiego Mira, I dym pożarów niesiony przez wiatr, Wyroki na dzieci z Penzy i Pitera, I policyjna suka nabita dziećmi po dach! I twój telewizor, z którego pluje Sołowjow, Paragraf 228 i kocioł o piątej, I chłopcy z prewencji tępo się śmiejący, Gazując kobiety, chłopców i brzdące... To wszystko minie jak inne miesiące: Jak grudzień, styczeń, luty, maj… Minie, bez wątpienia minie! Na razie w to im graj Ale to ich już ostatnie pląsy! Jeszcze mam mokry worek nadziany na dumny łeb, Na dłoniach ślady po pieszczocie paralizatora, Jak moja Rosja, łykam więzienny chleb, Ale uwierz mi: to wszystko minie jak ta sfora od majora! Wszystko to wkrótce odejdzie wstecz! Za rok, za miesiąc, nawet za godzinę; Jeszcze wczoraj dyktator imperium miał u stóp, A dziś milczy jak grób: Teraz to tylko starzec w kostnicy, zimny trup ! Wszystko kiedyś minie! I bramy Lefortowa runą, kraty - wyrwane z ram, A moja Rosja w końcu obudzi się ze snu, Jak ten zdradzony podwójnie malezyjski wrak, I wiosna w końcu zawita na twój lodowaty próg… W jaki ślepy zaułek zaprowadził nas marny los? Lecz gdzieś na pochmurnym horyzoncie widzę Zapomniane światło, co mnie wyprowadzi stąd! Uwierz mi, to też minie! To przeminie, na pewno! Na pewno przeminie, Za godzinę, za chwilę… To wszystko minie! IV. Hm                                            H7 Wybaczcie piechocie, że bywa bezrozumna ona tak:             Em                                  F♯7 Ty zawsze na wylocie, gdy nad ziemią wiosna idzie w tan,            Hm                  A7               G Po chwiejnych schodkach schodzisz w werbli takt…             Em  in              Hm/F♯     F♯7        Hm Zapłacze po tobie tylko wierzba, siostra wierna twych lat. Nie ufaj pogodzie, gdy świat cały skryje się w gęstym dżdżu, Nie ufaj piechocie, gdy bitne pieśni wciąż śpiewa bez tchu, Nie ufaj jej, nie wierz, gdy słowiki zakrzyczą na cały sad. Muszą rozliczyć się jeszcze życie i śmierć ze swych spraw Ten czas cię nauczył, że tylko w okopie znajdziesz sens i treść: Na przestrzał otwierasz życia drzwi tu... Towarzyszu, dziękuję ci za Twój hojny gest: Jesteś wciąż w boju i tylko to jedno cię zrywa ze snu – Dlaczego odchodzisz, gdy nad ziemią wiosna tańczy do utraty tchu? I: dokąd uchodzisz, gdy za plecami jej pieśń cię budzi ze snu?
    • @andrew dziękuję serdecznie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       
    • podkłada  najlepsze kąski  karmi słowem  obrazami muzyką  wkupia się przymila ale to tylko pozór  chce na własność zawładnąć właściwie nie mną  tylko myśli istnienie    ale  ale jeszcze nie teraz  pewnie uważa mnie za wroga  bo gdybym jej nie znał  ale posmakowałem  i nic  to ją najbardziej boli  myślała że ...    nie trzeba walki  wystarczy nie iść z tłumem  kochać i rozumieć siebie    AI  może tylko ostrzyć apetyt    utrzymuję dystans    6.2026 andrew  Sobota, już weekend   
    • @Poet Ka ... świat kwitnie  nawet gdy ...   i tutaj  szczęścia zaznamy  gdy go kochamy  jak Ci wspaniali  co radość pokazali   gdy ... siebie dajemy  złote ziarna  na ziemi siejemy  ... Pozdrawiam serdecznie Miłego dnia 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...