Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Najmniejsza kasa ma być trzy,
Za mniej nie kiwaj nawet palcem,
Jeśli masz mniej też nie roń łzy,
Dłub w nosie, olej , „szanuj” pracę.

Jeżeli szef przez ramię zajrzy,
Rysuj tabelę w komputerze,
Wstaw gdzieś tam zero , dodaj wierszy,
Od myśli czoło wymarszcz szczerze.

Kliknij Internet i Outloocka,
E-maili kilka wypchnij w świat,
Zadzwoń do żony, do w bok skoka,
Zajrzyj na: „beauty butterfly”,

Złóż się na kwiatki, walnij drinka,
Naparz se kawy – mysl i pij,
W gazecie znajdż ogłoszeń kilka,
I pchnij kolejne w świat CV.

Objaśnienia: „Beauty butterfly” – Strona Nawigacyjna „Beauty Butterfly 2” – Microsoft
Internet Eksplorer.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



wszyscy chcą trzy dostaną trzy
pieniędzy rząd ma pulę
zakupów kosz stopniał mi
już chleb też trzy kosztuje

niech każdy rwie ile się da
niech wrzeszczy ile może
niech stanie kraj a strajk niech trwa
a będzie dużo - lepiej
Opublikowano

Przyrabiałem sobie, student, w czerwcu na budowie.
Robota była jak się patrzy, tzn. jak majster patrzył to się robiło ;)

A co do wiersza: świetna rada, kto wie czy w przyszłości mi się nie przyda ;)
Zadzwoń do żony, do w bok skoka - świetne z tym 'w bok skokiem'.

Pozdrawiam.

Opublikowano

może go dojrzy, tu i ówdzie,
jakiś head hunter z konkurencji,
może zapłaci trzy lub cztery
i będzie znowu nosił dumnie,
chwaląc na prawo i na lewo,
skrawek podłogi, własne niebo.

może dostanie forsę za nic
- sorry - za kawkę i za chęci,
by mógł się życiem swoim bawić
jak karuzela, by się wdzięczył,
no i by lizał gorzkie życie.
dobrego szefa nie stworzycie.


;-)

pzdr.
am.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pisze się  zombi - Google.com przepraszam, ale musiałem, ponieważ ząbi kojarzyć się może z zębami ;))) wiersz na plus    pozdr.     **********************************  
    • miasto wypociło strupiałą skórę wciska nam twarze w krwawiący beton. jest dziś jak otwarty brzuch, rozpruty nocą nożem koparki śliskie trzewia kanalizacji parują. zaułek oddycha parą z kanałów, neonami, które szarpią oko padaczka świata, jak nerw, którego nie da się już uspokoić. każdy zaułek jest zgrzytaniem zębów o szkło. w zaułku, gdzie śmietnik cuchnie rzeźnią, a mur pamięta więcej potu niż modlitw. stoimy blisko, za blisko aż coś trzeszczy między nami. brakuje miejsca na oddech. jej płaszcz to skóra, którą zdzieram zębami jak z padliny, pod spodem musi być wyjście albo przepaść. nasze ciała płoną w zaułku jak trupy jakby miasto oblało nas benzyną i rzuciło niedopałek neonu. moje dłonie nie pytają, wchodzą w ciebie jak łom w zardzewiały zamek rozrywamy się na pół. moje ciało w twoim jako jedyny miękki punkt w którym jeszcze nie ma betonu. wiedzą tylko, gdzie boli najbardziej. między nami zwarcie jak kabel bez izolacji, skurcz, który wykręca palce na biodrach. usta nie mówią. usta to rozszarpana rana, zszywana na brudno w bramie, zardzewiałym drutem i jej śliną, bez znieczulenia, na żywca. miasto patrzy na nas jak chirurg bez rękawic ciekawy, czy jeszcze drgniemy. jesteśmy jak dwa szczury w tętniącym kanale, które miasto przeoczyło przy dezynfekcji. oddech wpada w oddech, jakby miasto dławiło się własnym tętnem, próbowało nas wypluć i nie mogło. cegły wrzynają się w łopatki, miasto chce nas żywcem wmurować w siebie. czuję, jak pęka tynk pod twoim ciężarem, ściana nie chce być świadkiem. czas wymiotuje pod ścianą skowyczącym echem wdeptany w asfalt przez tych, co zdążyli nas przeżyć. my jeszcze nie my jeszcze w sobie. to nie jest czułość. to odruch przetrwania. to panika ciała, że za chwilę znów będzie samo, że noc trzyma nas jeszcze tylko dlatego, że miasto nie zdążyło zgasić światła, że świt zabierze wszystko, co teraz drży. dwoje ludzi przestaje się mieścić we własnej skórze w zaułku wielkiego miasta, gdzie miłość nie ma imienia, ma tylko puls temperaturę i ślady, które miasto zliże jak krew, zanim przełkniesz własny strach. ale ciało zapamięta.                  
    • Ma - wiadomo, da i wam.    
    • A kres jaj, serka.    
    • O gilu, ligo.    
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...