W ę d r o w i e c

[wieslaw]

Utrudzony wędrówką
Smagany wiatrem niepokoju
Dźwigając brzemię opasłe
Trosk i niepowodzeń
Usiadł na przydrożnym kamieniu
Pogrążony w głębokiej zadumie
Wędrowiec w nieznane...

Czy ktoś się zlituje
Nad samotnym wśród wielu?
Czy mu poda łyk wody swą dłonią?
Idą tłumy a spojrzenia ich martwe
Idą bez celu straceńcy
Chorzy z lęku o swą egzystencję...

Dokąd idziecie nieszczęśni?
Wszak ta droga to kres sumienia
Droga do przepaści istnienia
A wędrówka wasza d o n i k ą d!

[ava mirabell]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

samarytanie na kamieniu się nie rodzą, niestety...
troszkę przegadane (' oczywista oczywistość '), bym okroiła, wyczulona jestem, bo też mam z tym problem,
ale na plusik tematyczny :)

pzdr; sdcznie ) zw - sze a.m.

[wieslaw]

Dziekuje, pomyślę... Pozdrawiam :)

[Rachel_Grass]

za dużo trosk, niepokoju i temu w ubarwieniu podobnych. słowa tak często używane, że zatracają swoją wartość w poezji, jeśli używa się ich zbyt często i nieuważnie. w pierwszej zwrotce nie pasują mi- niepokój, brzemię, troski, niepowodzenia, zaduma. dalej też pojawiają się takie słowa-klucze.

[Judyt]

destrukcja wędrowca o nie-bo
zdarte sandały chociaż iść
iść iść to zawsze iść (;
besens w puencie do wywalenia
pozdr. ciepło