Opowieść o

[Wstrentny]

Oto opowieść o
łabędziu schwytanym przez mróz:
wbity dziobem w oko próbuje odlecieć razem,
lecz rzęsa w bolesnym mrugnięciu zamyka się nad nim
aby pod zmarszczoną brwią czyste powróciło do słońca.

Oto opowieść o
perkozie który nurkował za długo
i nigdy więcej nie odbije się w tęczówkach:
schwytał go grasujący w spojrzeniu ponury szczupak,
utkwił na zawsze pod mętniejącą taflą bielma.

Oto opowieść o
wesołym jeżu zamienionym w jerzobóla,
kiedy zastygł w kłębku zimowych igiełek na krańcach
rogówek pod czerwonym światłem liściastej sterty.

- Oto opowieść o oto,
gdy nic nie pozostaje w człowieku
na zewnątrz.

[zak stanisława]

cycuś

[HAYQ]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

W jednym miejscu szczerze się uśmiałem. Po zrobieniu małej roszady stanęła mi przed oczyma wryty - znana postać z tego portalu:

"szczupak grasujący w spojrzeniu ponury" ;))

bo "łabędziu w oko dziobem wbity", to już trochę naciągnąłem, ale brzmi też nieźle ;)
Mam nadzieję, że się nie po(g)nieważ, to taki żarci z mojej strony "na siłę szyty nićmi gruby",
bo wiersz całkiem całkiem.
Miłego dnia - pozdrawiam.

[Wstrentny]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

ojej, ale śliczny komentarz. taki... kobiecy. dziękuję

[Wstrentny]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

"Poezja to nic osobistego" - więc czemu miałbym się gniewać? niech kojarzy się jak chce - w końcu
skojarzenia przychodzą do głowy dosłownie jak chcą, niezależnie co sami o czymś myślimy.
pozdrawiam

[zak stanisława]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

ojej, ale śliczny komentarz. taki... kobiecy. dziękuję
heheh, a co się będę rozpisywać, małomówna siestałam ;))
cmok

[Wstrentny]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

ojej, ale śliczny komentarz. taki... kobiecy. dziękuję
heheh, a co się będę rozpisywać, małomówna siestałam ;))
cmok
wcale nie małomówna! to naprawdę śliczny komentarz i wiele mówiący.
tak jak ja... niech no tylko w następnym tygodniu zorganizuję więcej czasu....
serdecznie.

[Baba_Izba]

nie chcę zaśmiecać i zabierać cenny czas,
ale...mam pytanie: czy można z perkozem -
na szczupaka?
Próbuję właśnie coś wyskrobać o moczeniu
kija i stąd ten znak(?).
Zawsze obecna -
baba - hej!

[HAYQ]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Mnie co prawda kiedyś zamiast szczupaka udało się (niechcący) perkoza złapać,
ale to się chyba nie liczy. Jednak z tego, co wiem, na perkoza nie można. :)

[Baba_Izba]

dziękuję, ja tak troszkę "wężykiem",
-zaskczyłam? A o moczeniu - prawda!
Na temat wiersza: troszkę dla mnie
trudne metafory, ale kto wie, jak jeszcze
kilka razy wpadnę?

[Wstrentny]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

szczupaki, te olbrzymie (o ile są jeszcze takie w Polsce?) nie gardzą młodymi kaczkami
albo właśnie perkozami. a przysmakiem jest tłusta żaba zmyta podczas majowej ulewy
do jeziora. warto zaraz po burzy zaczaić się u wylotu jakiegoś strumienia z woblerem
w kształcie żaby i czekać, choćby do samej śmierci:


w mojej mogile mieszka żaba

żaba - tylko nie nasraj mi tu za bardzo!
poza tym możesz się nawet ożenić
ze złocistym chryzantemem i mieć małe
świeczki w oczach

co? kwiat paproci mam ci przynieść?
pocałować, ale w dupkę?

żaba - ja przez ciebie kiedyś
zmartwychwstanę!

[Wstrentny]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

cóż poradzić, kiej takie mamy czasy na jakie zasłużyliśmy? wszyćko tera małe jakieś
i bezjajeczne, nie to co wżdy bywało:

"Łódź nasza płynęła jak liść jesienny, rzucony na wody leśnej strugi, wreszcie stanęła cicha, nieruchoma, zatrzymana o gęsto pływające białe lilie wodne i szerokie liście żółto kwitnącego grzybieniu. Na wschodzie z poza gąszczów łozy i z rzadka rozsianych po nizinie krępych dębów, witał nas różowy brzask jutrzenki. Dzikie kaczki i cyranki, powracające z noclegu na szerszych wodach, do żerowisk błotnych, zaczęły wartkim szmerem swego lotu przerzynać głęboką ciszę przedświtu. Żarłoczny, stary szczupak, ten wilk wodny, rano do łowów wstający, w pogoni za zdobyczą rzucił się gwałtownie ponad wodę, roztaczając pierścienie fal od brzegu do brzegu, a Dzieniszewski, który już nie spał, jako stary rybak tej rzeki, twierdził, że szczupak ten ważyć może cały "kamień", czyli funtów 25, a od wielu lat trzyma się tej miejscowości, czasem zaś pływające młode kaczki pożera."

Zygmunt Gloger "Dolinami rzek"

[Wstrentny]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

trudne? a ja myślałem, że przystępne... smutno mi się zrobiło. nawet ten szczupak
pożerający perkoza wcale nie taki nierealny:

"Po raz pierwszy wzmiankował o szczupaczym gigancie niejaki Lacepede w "Historii naturalnej węży, ryb i wielorybów" jeszcze pod koniec XVIII wieku. Była to (zapewne znana historia szczupaka cesarza Fryderyka Barbarossy) cytuję: "W 1497 roku, złowiono w Kaiserslautern, koło Mannheim, szczupaka o długości 6 m, który ważył 180 kg. Jego szkielet był przechowywany w katedrze w Mannheim. Nosił on pierścień miedziany, pozłacany przyczepiony z rozkazu cesarza Fryderyka Barbarossy 267 lat wcześniej. Ta monstrualna ryba żyła, więc około trzech wieków". W rzeczywistości szkielet ten był fałszywy, bo dorzucono mu znacznie więcej kręgów niż mógł mieć naprawdę (pomijam fakt, iż i tak musiał to być ogromny Esox). Oszustwo to zostało odkryte dużo później, ale mit giganta porywającego dzieci pozostał. Jednak taki potwór kiedyś istniał. Paleontologowie twierdzą, iż jeden z przodków naszego bohatera Esox lepidotus mierzył około 5 m długości a ważył ze 400 kg.W Europie największe okazy były i są łowione w Irlandii gdzie klimat jest łagodny, a wody są bogate w wapń. W 1832 roku pewien ogrodnik zabił uderzeniem wiosła giganta o masie 42.5 kg. Trzydzieści lat później, w 1862 roku John Naughton złowił na wędkę w jeziorze Derg szczupaka o masie 42 kg. W 1927 r. też w Irlandii złowiono w rzece Sannon esoxa o wadze 41.5 kg. Kiedy dorzucimy do tego 35-kilogramowego szczupaka złowionego w 1930 roku pod Leningradem to w konfrontacji z Ameryką nie mamy się, czego wstydzić. No, bo zobaczcie sami – pomiędzy 1940 a 1964 rokiem złowiono tam 20 udokumentowanych muskinogów o masie przekraczającej 27 kg. Dwa największe to: 34.5 kilogramowy potwór A. Lawtona złowiony w rzece Św. Wawrzyńca w 1957 roku i 34 kg. złowiony przez Loni Spraya w 1949 roku. Jeden z największych szczupaków został złowiony na muchę. Było to w końcu XVIII wieku w Szkocji. Gigant ten wyłowiony z jeziora Ken przez Johna Murraya ważył około 36 kg. Mucha mierzyła 3.5 cala i składała się z piór pawia, indyka i kaczki cyranki."

wedkowanie.org/index.php?id=440&option=content&task=view

[Ania_Gwiazdeczka]

No to może ja tylko powiem, że dla mnie też jeszcze za trudne metafory:P Jakie to dziwne... Zawsze wyglądam tak samo, moja głowa też, ale w środku głowy ciągle coś mi się zmienia... Niby nie widać, a jednak... :P:P:P (hihi!)
Pozdrawiam
Gwiazdeczka

[Wstrentny]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

może to dobrze? wcale nie żartuję - może lepiej jest nigdy nie przekroczyć
pewnych granic, zostać tu, gdzie szczupak poluje po prostu na płotki
i jeż pozostaje na zawsze jeżem a nie najeżoną z bólu kolcami człekokształtną hybrydą?
warto wspomniawszy choćby film "Odmienne stany świadomości" zastanowić się,
czy jest sens dociekania pewnych spraw? dziękuję

[ava mirabell]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

wędkuję amatorsko, a taka nieuważna byłam, przez ' amatorsko' pewnie, się będę teraz lepiej wglądać - przy mordowaniu kolejnej rosówki bolałam, a tam tyyyyle ć.er.pienia;)
fajorsko jeziorskie:)
pzdr; serdecznie ) zw - sze a.m.

[Wstrentny]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

ja kilka lat temu zawarłem rozejm z rybami: poluję na ładne sztuki
już tylko w rybnych sklepach. i tak chodziło mi właściwie o nastrój,
kiedy w niewątpliwie pięknych okolicznościach przyrody jedynym
punktem do którego warto jeszcze wrócić jest spławik. pozdrawiam:


Szczup

Najważniejsze,
żeby przynęta była dobrze zgrana z tęsknotą żarłoka.
Nieraz, po burzy, przy ujściu strumienia będzie to mała niewinna żaba
całkiem nie przypadkiem zmyta do jego koryta.
Kiedy indziej dopiero co wykluty z jajka wyobraźni mały szczup.
Najlepsze wyniki daje rozpoznanie, co w danym środowisku
najbardziej fascynuje apetyt żarłoka. A później tylko uklepujemy
mu taką samą bzdurkę ślicznotkę i... JEST!
Bywają okazy, które biorą wyłącznie na przynętę z postaci wędkarza
(nawet to się zdarza!).
Szczupak bierze gwałtownie, co sprawia, że polujący jest zaskoczony
w pierwszej chwili, pomimo, że przecież się tego spodziewał.
Tak, szczupak to nie ryba spokojnego żeru, co memła trąca i myśli
parę dni zeżreć nie zeżreć (oto jej pytanie) i zamiast dzisiejszej
kolacji mamy z niej w końcu śniadanie pojutrze.
Ale też fajnie.

[ava mirabell]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

ja kilka lat temu zawarłem rozejm z rybami: poluję na ładne sztuki
już tylko w rybnych sklepach. i tak chodziło mi właściwie o nastrój,
kiedy w niewątpliwie pięknych okolicznościach przyrody jedynym
punktem do którego warto jeszcze wrócić jest spławik. pozdrawiam:


Szczup

Najważniejsze,
żeby przynęta była dobrze zgrana z tęsknotą żarłoka.
Nieraz, po burzy, przy ujściu strumienia będzie to mała niewinna żaba
całkiem nie przypadkiem zmyta do jego koryta.
Kiedy indziej dopiero co wykluty z jajka wyobraźni mały szczup.
Najlepsze wyniki daje rozpoznanie, co w danym środowisku
najbardziej fascynuje apetyt żarłoka. A później tylko uklepujemy
mu taką samą bzdurkę ślicznotkę i... JEST!
Bywają okazy, które biorą wyłącznie na przynętę z postaci wędkarza
(nawet to się zdarza!).
Szczupak bierze gwałtownie, co sprawia, że polujący jest zaskoczony
w pierwszej chwili, pomimo, że przecież się tego spodziewał.
Tak, szczupak to nie ryba spokojnego żeru, co memła trąca i myśli
parę dni zeżreć nie zeżreć (oto jej pytanie) i zamiast dzisiejszej
kolacji mamy z niej w końcu śniadanie pojutrze.
Ale też fajnie.

nie taki wstrentnie straszny, jak siebie maluje - uwaga! to nie prowokacja ;p
powiało... nostalgią, koment i wiersz ( dziękuję ) rozckliwił bardziej niż temat
wiodący, pozdrawiam pogodnie:)
a.m.

[Wstrentny]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

w takim razie bardzo się cieszę. i podziwiam - zawsze przyprawiały mnie o zawrót głowy
wędkujące kobiety, ale żadna ze znanych nie dawała namówić się na wspólne wpatrywanie się
w spławiki. pozdrawiam

[Rachel_Grass]

ależ pan poziom zawyża, aż wstyd.