Dusza klonu cz. I

[Tatiana Morozko]

I


Czas grzybni nadchodzi w nocy, kiedy wszystko zastyga w bezruchu. Dookoła słychać tylko miarowe tętnienie serca lasu, a w falującym, ciężkim powietrzu unosi się intensywny zapach mchu. Wilgotna kora i ogromne połacie zielonych kobierców są ciepłe i pełne jakiegoś mdłego uczucia. Ale one nie bronią się przed nim, chłoną go całą powierzchnią. Potem w ich drobnych, zielonych ciałkach zachodzą skomplikowane reakcje, by jeszcze tej samej nocy wydać na świat setki małych Leśnych Zwierząt. Mchy nienawidzą swoich potomków, prężą się ze wszystkich sił, aby wyrzucić te demoniczne siły z wymęczonych ciał.
Stoję niedaleko, schowana za drzewem, niewidoczna dla samej siebie. Obserwuję ten cud narodzin jako świadek przypadkowy. Widzę, jak mchy wiją się z bólu, połykając setki gorzkich łez bezsilności, słucham bezgłośnego ich krzyku, który jest tak prawdziwy, że mógłby być muzyką, ale staje się katuszą. Dźwięki te obdzierają z drastyczną dokładnością każdy element wnętrza mojego ucha. Tak mnie boli życie w tej chwili. Jednak niespodziewanie krzyk ustaje. Z przerażeniem stwierdzam, że nie ma rzeczy nie do zniesienia.
Nagle z tysięcy parujących łon pramatek wychodzą dziwne, zgarbione twory. Każdy z nich zasłania dłońmi blade twarze i w obłąkańczym biegu zatapia się w ciemność lasu. Zamieram z przerażenia, obserwując te nagie prototypy człowieka, które instynktownie pędzą w stronę nieznanych im ziem.


Wszystko w lesie się zmienia, a jedynie mech zawsze jest ten sam. Jego zielone oczy opowiadają historie życia, a myśli są skarbnicą snów olch i klonów, marzących nad nim każdej nocy. A drzewa śnią przeróżnie, jednak najczęściej o Leśnych Zwierzętach. Już dawno ich tu nie widziałam. Mech delikatnie się uśmiecha, tak jakby o czymś wiedział. Klony i olchy napełniają złowieszczymi szeptami cały las.
Aż wreszcie zobaczyłam na niebie znak powrotu Leśnych Zwierząt. Drzewa szeptały: „To nie tylko dla ciebie zostawił ten znak”, a ja leżałam wtulona w zwilgotniałe cisze i czekałam na spełnienie. Nadeszli w nocy. Ubrani, rozprawiający o zwierzynie łownej, pachnący prochem i suszoną kiełbasą. Ich twarze ospowate i poorane bliznami były tak ludzkie.
Leśne Zwierzęta ruszyły w świat, zdobyły kulturę człowieka i stały się nim. Za parę dni zapewne wyjdą z lasu i osiedlą się w pobliskiej wsi. Spłodzą dzieci, które wymyślą najstraszliwszy wynalazek ludzkości. Olchy i klony osiwieją wówczas z rozpaczy, a w ich miejsce ludzkość wystawi sobie tysiące olbrzymich pieców. Mech dostosuje się do środowiska, łapczywie chłonąc dymy z potwornych kominów, aż pewnego dnia z jego łona wyjdą potomkowie tych, których wywiał komin.
Dziś obserwuję ze zgrozą obłąkańczy uśmiech mchu i jego oczy krzyczące- dosyć. I tylko klony szeptają złowieszczo, że koniec nie nadejdzie.

[Andrzej Gruhn]

Koniec nadejdzie , nie z wrzaskiem ale z jękiem.(Eliot;)
Odrazu przypomina mi się "Elch konig." Goethego czyli "Król olszyn".Dziękuje serdecznie za wprowadzenie tej ballady w w XXI wiek.
Ładny wdzięczny,poetycki język.Dla mnie bomba.Pozdrawiam

[MARIUSZ RAKOSKI]

Bardzo ciekawe, zmetaforyzowane przedstawienie, niestety nieuknionego procesu... plus za minimum słów, maksimum treści... na wrzask jeszcze trochę poczekamy, ale zgotuje nam go nie kto inny, tylko natura - człowiek. Pozdrawiam.