Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

odpowiadam dla: Jean-Baptiste Grenouille

Temat, lecz sam temat
jest zapożyczony
i następnie w mini
wierszyk przerobiony.

Ktoś kiedyś przy wódce
kawałami sypał,
jeden spiąłem w rymy
- czy to jest niewypał?

I mogę zapewnić
- znikąd nie ściągałem
bowiem nigdzie wcześniej
tego nie czytałem.

Pozdrawiam HJ

Opublikowano

odpowiadam dla: ava mirabell

Jeszcze go pamiętam
ale bardzo mgliście
bo od tamtej pory
przez pół wieku liście
opadały ścieląc
pod drzewem dywany
kiedy mój kolega
Joskiem nazywany
z racji, że był Żydem
bo nie z własnej woli
opuściwszy Polskę
szukał lepszej doli.

Opublikowano

odpowiadam dla: pchła szachrajka

Normalna kolej rzeczy,
że starość niewygodą
i wtedy taki marzy
- Ach gdybym tak miał młodą.

A żona na to (znając
słabości swego męża)
-Kochanie wybacz ale
od lat ci się nie spręża.

Tak w drodze kompromisu
zawarto pakt ugody
nie patrząc na brak ikry,
młodości i urody.

Pozdrawiam, :)))) HJ

Opublikowano

odpowiadam dla: Krzysztof Adam Meler

Humor, humor przede wszystkim
bo walorem jest bezcennym,
nim za wszystko można płacić
gdyż towarem jest wymiennym.

A że humor z nóg powala
i przydaje nam uśmiechu
nawet żaby w swym bajorze
też rechoczą rechu, rechu.

Nawet stado dzikich wilków
stoi wryte kiedy łania
usłyszawszy świetny kawał
ledwo się na nogach słania.

Śmiech to przecież jest odskocznia
od zgryzoty i szarości
więc się cieszę kiedy humor
z owym śmiechem we mnie gości.

Pozdrawiam:))) HJ

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Mamo, Tato — piszę nocą, gdy ziemia przestaje oddychać, gdy między wystrzałami można jeszcze usłyszeć własne serce. Kartka drży jak moje dłonie, a atrament miesza się z kurzem, którego nie zmywa deszcz.   Pamiętam zapach kuchni o świcie i skrzypienie drzwi, które zawsze otwieraliście pierwsi. Tutaj poranki są ciężkie jak kamień, a słońce wstaje tylko po to, by policzyć poległych.   Mamo, mówiłaś kiedyś, że wojna jest słowem z książek — dziś wiem, że to twarze bez imion i oczy, które gasną zbyt szybko. Noszę w kieszeni zdjęcie z wakacji nad rzeką, już prawie nie pamiętam dźwięku waszego śmiechu.   Tato, chciałem być silny jak Ty, ale siła nie polega na tym, by nie płakać. Najtrudniej jest patrzeć na chłopców młodszych ode mnie, którzy zasypiają w ciszy, z której już się nie budzą.   Jeśli wrócę — usiądę przy stole i będę milczał długo, bo nie ma słów na rzeczy, których oczy nie powinny widzieć. Jeśli nie wrócę — nie szukajcie winy w sobie, wojna wybiera szybciej niż człowiek potrafi zrozumieć.   A kiedy nadejdzie wieczór i wiatr dotknie okien naszego domu, pomyślcie, że to tylko mój szept wracający przez pola. Nie płaczcie nad losem, którego nie mogliście zmienić — kochajcie mocniej świat, aby nikt już nie musiał pisać takich listów.
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Witaj - cieszy mnie że ładnie i obrazowo - dzięki -                                                                                         Pzdr. @Robert Witold Gorzkowski - @Natuskaa - @APM - @Berenika97 - dziękuje - 
    • wystarczy podzielić salę by strony zaczęły pluć   wystarczy rozdać role by pojawiły się ofiary i kaci   wystarczy biały kitel by ktoś naciskał przycisk do końca   wystarczy jeden który odmówi
    • @Alicja_Wysocka moja Pani małżonka musi się mierzyć z taką hańbą co wieczór. Chciałabym jej pomóc w niedoli ale nawet do jednej nie mogę się zmusić 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...