Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Ad futuram rei memoriar

Kathrineoberd
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Kathrineoberd

Kathrineoberd

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zmieszana z błotem
Zastraszona niepewnością
Jutrzejszych spraw
Doczesnych

Otulona
Królewskim płaszczem
Bezkresu
Pół jasnej nocy

Do głębi
Przeszyta
Spojrzeniem ironii..
Co jak wampirzyca
Wysysa...
Najsłodsze krople krwi

W czułych objęciach
Świetlistego jak aureola
Trotuaru

Wyrywam się
Z blokujących oddech
Więzów samotności

I jak dziecko
Stawiam
Niepewne kroki

W czeluściach
Mojego serca
Jak rzeka
Co nie płynie
Wyschły ostatnie łzy

Głęboko w duszę
Przez pryzmat
Zajrzało pragnienie

Miłości
Co nie przeklina
Chwil które są i będą

Obudzona
Z perłowej kołyski
Dobroci
Ma muza

Jest światełkiem
W tunelu
Mej duszy.
Kathrineoberd

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • wierszyki
      Obława 2

      Przez wierszyki · Opublikowano

      Wierzyć jeszcze, że grają ludzie.  Pzdr.
    • slavu
      Znowu wojna

      Przez slavu · Opublikowano

      Te dni, które jak serca nieruchome w pierś gniotą, są tylko nocą i tęsknotą, i ziemią, która uśmierca.   Te sny, które na skroni ciążą jak zakrzepy krwi, to cierń wkłuty w powieki, ból zdjętych z krzyża dłoni.   A my z prochów urodzeni na kilka oddechów, na sen, na kilka nocy, na dzień, na profil cmentarnych kamieni.
    • viola arvensis
      jestem nie jestem

      Przez viola arvensis · Opublikowano

      @Radosław dziękuję!  @Rafael Marius dziękuję! @Myszolak dziękuję!  @iwonaroma dziękuję! @APM dziękuję! @Łukasz Jurczyk dziękuję! 
    • Ernest Guzik
      Brat bliźniak

      Przez Ernest Guzik · Opublikowano

      Anioł stróż, z którym trwa się ramię w ramię. We wspólnym pokoju, w prawie jazdy, w pierogach ruskich. W wymyślonych słowach, w fantazyjnym świecie i w rozmówkach wieczorowych. Raz przedszkole, raz gimnazjum, raz matura. A potem ramię w ramię - w obce miasto.   Jest w tym jakaś oczywistość, odwieczne status quo - nigdy przecież nie było inaczej i trudno wyobrazić sobie "inaczej", bo czym ono właściwie miałoby być? Tak już jest - i kropka. A stałość ta jest tak zuchwale pewna, jak pewny jest śnieg zimą, obiad u mamy i amen w "Ojcze nasz".   Aż przychodzą dwudzieste czwarte urodziny. Zwyczajne na oko, jak to urodziny - zasypane życzeniami, pachnące świętem, winem i czekoladą. Ale połowiczne. Ale już niewspólne.   Nie ma już śniegu, nie ma już obiadów, nie ma już amen. Wracasz pod wieczór - jak zawsze. Jak zawsze przekręcasz klucz i zdejmujesz buty. Jest sufit - jak zawsze - i są drzwi, a w nich szklana szyba, a za nimi bałagan. Jak zawsze. I jak nigdy - nie ma już brata.   7 IV 2025
    • Mitylene
      Fale

      Przez Mitylene · Opublikowano

      @JuzDawnoUmarlem teraz peel musi znaleźć w sobie siłę, aby dopłynąć do brzegu...Fajna miniatura!

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...