Dzień i Noc

[Konrad Huvavnik]

Cisza-płynie słońce.
Poczekamy na jego zanurzenie.
W profesji życia.
Możemy pozwolić sobie na jego dzisiejszy koniec.

wiatr rozczepia światło na dwoje,
Wzgórze jest malowane nami,
jak pomnik maluje park.
jak ptak maluje niebo.

W profesji życia możemy być ze sobą.
W profesji życia możemy malować.
Siebie sobą.
Malować o sobie impresje.
Malować secesję.
Malować możemy rewolucję.
Etiudy.
Malować możemy, co tylko…

Cisza-płynie księżyc.
Księżyc czasami jest podgryzany przez wielki cień.
Gdzie jesteś pyta się cień.
Tutaj odpowiada człowiek.
I wychodzi ze światła księżyca.
Dla dopełnienia człowiek- mężczyzna pyta się
Gdzie jesteś?
Tutaj odpowiada kobieta-człowiek.
I wychodzi ze światła w światło księżyca.

Zaczyna się sonata księżycowa.

[Tramp]

w profesji poetyckiej trzeba jeszcze Panu popracować nad zwięzłością, unikaniem niepotrzebnych powtórzeń lub używaniem ich bez szkody dla plastyki i wyrazu tekstu, a także nad unikaniem banalnych i zużytych metafor;

[M._Krzywak]

Na pewno to:

"jak pomnik maluje park.
jak ptak maluje niebo."

plus to:

"Malować secesję.
Malować możemy rewolucję.
Etiudy."

i końcówka.
Za mało,ale jednak.

[MARIUSZ RAKOSKI]

Przegadany, przegadany i jeszcze raz przegadany; chociaż pomysł ciekawy, trzeba byłoby go zminimalizować...ale to moja opcja, tylko moja...dla mnie jednak bezwartościowy... przepraszam za szczerość... pozdrawiam...

[Aneta Paradysz]

proza

...i podobnie, jak M.Krzywak - tylko to da sie wykroic na plus


pozdrawiam
a.