Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

mi.osny zamysł -Zoned

zak stanisława
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

zak stanisława

zak stanisława

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Wisło! Oplatasz losy memu kochaniu.
Błyszczysz gwiazdami przybrzeżnych miast.
Cień tęsknoty rozciągasz nad mostami,
wabiąc kukułki betonowych gniazd.

Twoim brzegami, przez manowce
popuszczam wodze, gnając konia.
Ogony trosk od deszczu mokre
zaplatam w warkocze na błoniach.

Gdy z nim kłusuję, ptak błękit płoszy.
Cichną tęski przy sercu najdroższym,
gdy tak pławimy się smakując rozkoszy.

Jak fale w słońcu łagodnie płyną,
mi.ości nie przerywając tamy,
plan schrupania ciasteczka wprowadzam w zamysł.

czekam na cię kochanie ty moje

- wyślij mi dotyk
niech zetrze na pył
lodową namiętność zamkniętą
na spust na zaczepkę na jeden cycek

niech skropli ciszę iskrą tlącą w mroku
w obłędnie rozgwieżdżonym oku

- wyślij swój wytrych do raju
niech rozgniecie wnętrze
a do-starcze ci radości

- wiesz, zmieniłam zdanie
przyjdź mi. ości moja
a ja zaśpiewam ci
najpiękniej jak umiem

tu atak kaszlu

*
Pomyśl dlaczego na świecie,
tak dziwnie plączą się dni?
Dlaczego ktoś za kimś tęskni,
dlaczego ktoś o kimś śni?

I czemu szczęście ucieka,
gdy tak blisko zdaje się być?
I czemu ktoś musi czekać
i nadal z tęsknoty wyć..?

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • andrew
      Własny zakątek ciała

      Przez andrew · Opublikowano

      @Katarzyna Anna Koziorowska ... a ja  ja wierzę  póki iskra tli się  znów  zapłoniesz  ... Pozdrawiam serdecznie  Miłego dnia     
    • vioara stelelor
      Przyjaciele

      Przez vioara stelelor · Opublikowano

      @Berenika97 Mnie ten wiersz uderzył, właśnie ze względu na rozdźwięk między dobrymi chęciami, a wewnętrzną rzeczywistością bohatera lirycznego. Myślę, że próbujesz przekazać informację o tym, że nie zawsze trzeba ból, smutek, tęsknotę - zagłuszać i zakrzykiwać. To jak zbyt wczesne zamknięcie rany, jeszcze nieoczyszczonej. W obliczu każdej straty, każdego cierpienia - jest taki moment, którego każdy potrzebuje i w którym staje twarz w twarz z własnymi emocjami. One są w tej chwili bardzo potrzebne. Nieważne, czy mają rację, czy są głupie, czy z punktu widzenia chłodnej logiki - mają sens. Po prostu przychodzą i trzeba je zaakceptować, pozwolić im wylać, jak rzece, a potem opaść, cofnąć się. Uciekanie przed nimi prowadzi do wytworzenia się różnych mechanizmów obronnych, które potem rzucają przysłowiowe "długie cienie" w życiu. Pocieszenie  to przede wszystkim obecność i podążanie za cichymi, dyskretnymi znakami, a nie wytwarzanie sztucznego zamieszania, w którym bohater nie słyszy siebie i nie może się sobą dostatecznie zająć. Nie wiem, czy męska perspektywa, to jest zawsze wybijanie klina klinem - chyba nie, choć może faktycznie, faceci chcą uchodzić za twardych i "nieprzeżywających". Na pewno myślą zadaniowo i tutaj widać element tej mentalności - cel do odhaczenia na checkliście. Chcą byś skuteczni, a nie empatyczni. Nie wiem, jak "mają"  inni ludzie, ale mnie takie gadanie "nie była dla ciebie", "tego kwiatu jest pół światu", itp, doprowadziłoby w takich okolicznościach do szewskiej pasji i kazałabym się wynosić takim przyjaciołom, przyjaciółkom. To jest moja sprawa, co przeżywam, jak to oceniam, jakie znaczenie miała dla mnie ta osoba i kiedy jestem gotowa na odzyskanie wpływu na swoje życie. Etap "alleluja i do przodu" to dopiero kolejne stadium, nie można go przyspieszać. Chyba ten bohater wiersza też tak w głębi serca czuje, ale może ból pozbawił go mocniejszego, zdecydowanego głosu.  
    • Leo Krzyszczyk-Podlaś
      Ton

      Przez Leo Krzyszczyk-Podlaś · Opublikowano

      a więc to jednak słowik zakwilił wydłubując z czereśni robaka...
    • Lenore Grey
      Ton

      Przez Lenore Grey · Opublikowano

      Z gardzieli obcej — obcy dobywa się ton i nocą sad zielonych czereśni  przemierza — choć — zda się:  jest znacznie wcześniej…  
    • andrew
      Sznur korali na niebie

      Przez andrew · Opublikowano

      @iwonaroma

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...