Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

dla straconej?

Gabriel Tear
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Gabriel Tear

Gabriel Tear

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Dla mnie jesteś ulotnym uśmiechem
który złapać bym chciał
Dla mnie jesteś oddechem który złapałem
i wypuścić nie mogę
Dla mnie jesteś ptakiem na niebie
dalekim tak i bliskim jednocześnie
Dla mnie jesteś wiarą w życie
tak potrzebną każdemu
Dla minie jestęś ostatnim tchnieniem
którego bez walki nie oddam
Dla mnie jesteś śmiechem, płaczem
bólem, ulgą, pragnieniem i spełnieniem
Dla Ciebie jest szczęście
przy mnie lub z dala ode mnie

Czekam
Jestem w czyśccu

Sonnengott

Sonnengott

Opublikowano
Opublikowano

czyściec jeszcze nie jest taki zły, są gorsze rzeczy, w które sami się pakujemy, idąc w zdawałoby się dokładnie odwrotnym kierunku ;>

ale nie umniejsza to bynajmniej miłych wrażeń z lektury...

Gabriel Tear

Gabriel Tear

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Ależ ja też, uważam ten "wiersz" jest jednak w nim zamknięta jedna chwila i jest on z tego powodu ważny dla mnie dlatego też nie zmieniłem go, ani nie starałem się go dopracować. Zresztą wszystkie moje "wiersze" to takie chwile...

Pozdr.
teraa

teraa

Opublikowano
Opublikowano

to bardzo dobrze ze Twoje wiersze są taka chwilą. byłoby cudnie gdyby udało Ci się ją strescić w całym wierszu a nie w dwóch wersach... tak cudnych jak ten wyżej wymieniony :))
pozdrawiam

Gabriel Tear

Gabriel Tear

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Nie cała chwila jest zawsze całkowicie cudowna, a te które są przeważnie zamykają się w jednym słowie bądź w dwóch wersach;)
[sub]Tekst był edytowany przez Gabriel Tear dnia 15-06-2004 21:27.[/sub]

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Benjamin Artur
      Zabawa w jeże

      Przez Benjamin Artur · Opublikowano

      Jeże się jeżą. A pan? Ja też się jeżę. Popatrzyła i odparła: nie wierzę.   Od kiedy patrzę — włos się we mnie jeży, jak gdyby tłum jeży ulicą bieży.   Od kiedy tor w Jeżowie już leży, w Makowie pozbyli się jeży.   Skróci się teraz kolejka do Maka w Makowie…   Od kiedy stacja powstała w Jeżowie, jeże mają tam stania zakaz.   Stoją teraz na straży dwa jeże, którym nie chciało się jeżyć do Maka.
    • Poet Ka
      Irenka z Rzekunia

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      Irenka z Rzekunia    Pochodzę z biednych, ale głęboko religijnych Kurpiów, z okolic Rzekunia. Było nas czworo w domu: ja, moja młodsza siostra Danka oraz dwóch braci – Mietek i Jerzyk. Nasz najstarszy brat, Irek, wpadł pod pociąg i zmarł w dzieciństwie. To po nim dostałam imię Irenka. Matka na starość uciekała z domu i próbowała dojść na piechotę pod Ostrołękę. Miała samotne życie, trudny charakter i nieprzyjemny. Taka była Bronka. Nic dodać, nic ująć.   Mietek był światowcem i ulubieńcem rodziców. Ukończył dobre studia na kierunku elektryka, realizował poważne projekty na szeroką skalę i ostatecznie wyjechał do Stanów, by pracować dla Forda.   Z kolei Jerzyk słuchał matki i chciał przejąć rodzinne włości. Kiedy jednak zakochał się w dziewczynie, matka nie poparła tego związku. Jerzyk podupadł. Gdy zabroniła mu dostarczania obowiązkowych dostaw dla komunistów ("nie ma mowy, nie jesteśmy chłopami, nie płaciliśmy nikomu danin"), kilkukrotnie został przez nich dotkliwie pobity. Była to kropla, która przelała czarę goryczy. Nie chcę rozwijać tego wątku zbyt głęboko, by nie wyrządzić sobie szkody. Lata pięćdziesiąte bis mamy także dzisiaj.   W trudnych czasach ratowało nas to, że z Danusią byłyśmy ze sobą bardzo blisko. Razem poszłyśmy do Studium Nauczycielskiego. Ja skończyłam historię, a Danka nauczanie początkowe. Życie umilały nam słodycze, bo tata pracował przez jakiś czas w fabryce czekolady.   Tak przetrwałam okres okołowojenny i założyłam rodzinę z Jerzym. Jeździliśmy od miasta do miasta na Warmii i Mazurach, walcząc jako nauczyciele z analfabetyzmem. Życie było wtedy niezwykle ciężkie. Wynajmowaliśmy izby w wiejskich chatach, początkowo bez elektryfikacji i bieżącej wody. Uczyliśmy tak, jak to pokazywano na dawnych filmach – wbrew temu, co twierdzą niektórzy zagorzali konserwatyści, nie wszystko było wtedy kłamstwem.   To były czasy naszej młodości. Chodziliśmy na ryby, jeździliśmy na motorach, a Jurek w plenerze szkicował. Z rana zabieraliśmy termos z kawą zbożową, kanapki z jajecznicą i ruszaliśmy w drogę. Dla niektórych to były znienawidzone lata pięćdziesiąte i jest w tym sporo racji, ale po co po raz kolejny lać wodę na młyn?
    • Leszczym
      Czas rozliczeń

      Przez Leszczym · Opublikowano

      @karenka Dziękuję i równieź pozdrawiam ;)
    • Waldemar_Talar_Talar
      Umieją się uśmiechać wiedzą co to płacz

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Witaj - dziękuje serdecznie za owe piękno i subtelność - jest mi bardzo miło -                                                                                                                                        Pzdr.uśmiechem. 
    • Waldemar_Talar_Talar
      By nie żałować tego co było

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      zachód słońca pełnia księżyca zaćmienie burza po niej tęcza   dom pełen miłości zapach porannej  kawy uśmiech bliskiej osoby   cóż jeszcze trzeba by poczuć spełnienie nie żałować tego co było co jest   by na końcu drogi być szczęśliwym nie płakać tylko życiu się ukłonić  

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...