Zmiana II

[Robert Matyjasik]

Zabrano mi kolory, zabrany został sens istnienia,
Zabrano mi szczęście, miłość którą mnie darzono,
A teraz szukam wśród labiryntu płaczu, ukojenia,
Wejścia do świata, z którego mnie wypędzono,

Lecz mimo tego ten świat szarości ma plusy,
Ukazuje prawdę, nie ukrywa, zmysłów nie mami,
Jest pełen cierpienia, bólu, wątpliwej szansy,
Przynajmniej nie skrywa tego, że może zranić.

A Ty pokazałaś mi świat piękny, idealny,
Bez trosk, z sercem bijącym szczęściem,
Że wszystko czego pragniemy już mamy,
Że w Twym sercu mam zawsze miejsce.

Lecz jak stary świat, po dniu przychodzi noc,
Świt przegrywa z cieniem w odwiecznej walce,
Tak i mi przyszło cierpieć, taki już mój los,
Z śmiercią za pan brat, conocne harce.

Panią Nadziei i Panią Zniszczenia,
Dwoma słowami przywróciłaś życie,
Cztery, by stało się nie do zniesienia,
Lecz wrócisz, wierzę po cichu i skrycie.

W innej osobie i w innej formie,
Piękna jak zwykle, doskonalsza,
I jak zwykle oddam wszystko Tobie,
Jest nadal nadzieja, choć nikła szansa.

[Pancolek]

Zabrano mi kolory, zabrany został sens istnienia,
Zabrano mi szczęście, miłość którą mnie darzono,
A teraz szukam wśród labiryntu płaczu, ukojenia,
Wejścia do świata, z którego mnie wypędzono,

Lecz mimo tego ten świat szarości ma plusy,
Ukazuje prawdę, nie ukrywa, zmysłów nie mami,
Jest pełen cierpienia, bólu, wątpliwej szansy,
Przynajmniej nie skrywa tego, że może zranić.

A Ty pokazałaś mi świat piękny, idealny,
Bez trosk, z sercem bijącym szczęściem,
Że wszystko czego pragniemy już mamy,
Że w Twym sercu mam zawsze miejsce.

Lecz jak stary świat, po dniu przychodzi noc,
Świt przegrywa z cieniem w odwiecznej walce,
Tak i mi przyszło cierpieć, taki już mój los,
Z śmiercią za pan brat, conocne harce.

Panią Nadziei i Panią Zniszczenia,
Dwoma słowami przywróciłaś życie,
Cztery, by stało się nie do zniesienia,
Lecz wrócisz, wierzę po cichu i skrycie.

W innej osobie i w innej formie,
Piękna jak zwykle, doskonalsza,
I jak zwykle oddam wszystko Tobie,
Jest nadal nadzieja, choć nikła szansa.

Pogrubione zwroty to tragedia. Od razu sobie odhacz w głowie, żeby ich więcej nie używać - chyba że jedno nazwane uczucie w wierszu, umiejętnie wplecione. Reszta mdła, przewidywalna, jak rozbudowane wyzanie miłości, które interesuje (dotyczy) tylko Ciebie i Twojej wybranki.
Niemniej pozdrawiam serdecznie i czekam na więcej i lepiej :)

Pancuś

[Robert Matyjasik]

Uwagi przyjęte do rozpatrzenia, a może i wdrożenia w życie.