Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

do siebie już należymy
miłujemy bez końca
wypatrujemy słońca

słowa nasze tak ciepłe
i tyle dobra w sobie mają
obdarzamy się nimi hojnie

to co nas łączy - to miłość
na całą wieczność żyjemy
razem w silnym uścisku jej

nie straszne nam burze
ani wichury straszliwe
bo miłości nam nic nie odbierze

możemy być jej pewni
jak tego że powiem: "kocham Cię"
ty się uśmiechniesz
i wszystko będzie znajome
zaczerpnijmy z niej więc do woli
syćmy się jej pięknem
i niesłychanym spokojem
wypełnijmy swe zmysły
życiem w miłości wiecznej

Opublikowano

ładny wiersz,ale 1szą zwrotkę zmieniłbym;
'Wypatrujemy słońca,
miłujemy się bez końca,
do siebie należymy'
lub
'Do siebie należymy
miłujemy się bez końca
i wypatrujemy słońca'
lub .wypatrując słońca'
'i wszystko będzie znajome'
sądzę,że to nie potrzebne,
reszta mi się podoba.

Miłość jest piękna,
gdy serca biją
w jeden rytm,
wtedy miłości
nikt nie odbierze,
bo ona jest
największą górą
na świecie.

Oj marianno,wiek się nie liczy,
gdy serce zabije:)
Pozdrawiam milutko

Opublikowano

jeśli znasz dobre wiersze to podaj mi link tutaj lub prześlij Prywatną wiadomość.
tak zdaję sobie sprawę z tego że nie jestem najlepszy i tu i na świecie.

ja tylko staram się pisać o miłości a jeśli na 12 osób znajdzie się choć jedna której się spodoba - to myślę że warto ciągnąć tę karawanę dalej...


dlatego Pancolku chętnie poczytam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @iwonaroma No i tak to czasem bywa z czasem. A niech tam sobie zostanie w wierszach.  Iwono, bardzo gustownie spięłaś słowem jak broszką, winszuję :) A huśtawka wytrzyma?
    • @Arsis    piękno, smutek, symbol,   forma graficzna - która mi się podoba    i tak zwane lśnienie (promyk - idąc za L.M.Montgomery)  
    • @Gra-Budzi-ka Oj,

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      jakie fajne! 
    • @Poezja to życie   oby perfekcyjnie zabijał ! I bezboleśnie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pozdrawiam !
    • Przechodzą cicho, mając przeszklone spojrzenia. W przedpokoju. W pokoju. W noc ciemną i tkliwą. W noc majową. W pełną szumiących liści, pełną drzew, gałęzi, podziemnych korzeni.   I w tę noc podążają moje złudy, widma… Te moje odwieczne i wciąż milczące od lat pięćdziesięciu chore iluminacje.   Przepoczwarzają się. To znów nieruchomieją. Ale są. I płyną naprzeciw obłokom bez-szepnie. Albo szepczą jak wiatr na przekór milczenia. Albo stwarzają się od początku. I znowu. I wiecznie…   Dręczy mnie ta struna. Zaciska się coraz ciaśniej.   W bolesnym skowycie powolnego rozpadu.   W progu uchylonych drzwi leży zakurzone truchło jakiegoś ptaka. Szkielet obsypany piórami. I ten szkielet podobny raczej do szkieletu człowieka, lecz z białą podłużną czaszką i z otwartym w jakimś zastygłym grymasie dziobem.   I z czarnymi oczodołami niewidzącej śmierci. Tej samej, która naznaczyła spojrzenia mojej matki i ojca, kiedy ich oczy wyrastały z czarnej, błotnistej, mokrej od deszczu ziemi. Wyrastały jak kiełkujące pąki jakiejś melancholii spomiędzy kwiatów białych chryzantem.   A więc rozbił się przed wiekami ten ptak, nie-ptak.   Roztrzaskał w koszącym locie. W gazetach pisano wtedy: to było samobójstwo.   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-05-05)      
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...