Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

kot łazi i wygląda jakby szukał myszy
którą przed chwilą uśmiercił

zieloność oczu niczym tabu - nic
nie mówi człowiekowi nawykłemu

do fałszu bo tylko ogon jeszcze
wyraża się uniesieniem i zależy

od nastroju samego kota

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


'Uśmiercił' bym zmienił, jakieś zadrapanie pazurkiem może;) a poważnie to to słowo źle brzmi i jakoś nie pasuje jego wyniosłość do tej sytuacji. Reszta ładna i zgrabnie napisana. Pozdrawiam
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


'Uśmiercił' bym zmienił, jakieś zadrapanie pazurkiem może;) a poważnie to to słowo źle brzmi i jakoś nie pasuje jego wyniosłość do tej sytuacji. Reszta ładna i zgrabnie napisana. Pozdrawiam
Dzięki Tomaszu - nie ma sprawy, też mnie razi ten wyraz, ale
nie wiem co wzamian:))) Dzięki za komentarz, pozdrawiam serdecznie :)) EK
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

A ten kot to senior rodu - ciekawy przypadek
wie, że ma pod opieką resztę czyli 14 sztuk:)) Dziękuję za zagląd i pozdrawiam ciepło:)) EK
miałam dawniej urwisa co to po gałęziach się wspinał
dziękuję
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Noż to przecie o ludziach prawienie:))) hihi!!
Pozdrawiam i nie wiem czemu przelot? :))
A więc obserwuj dalej, Kosiaku, i może zamiast fałszywego kota, wypatrzysz łagodną owieczkę albo wiernego psa.
"latam" tu i tam, stąd przelot :)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Ten Stefan :-D
Może odwrotnie - nastrój od ogona :-)

Duże fragmenty mi się podobają: początek pierwszej zwrotki i numer z ogonem.

Wersyfikacja środka jakby uklepana na siłę w przygotowaną wcześniej formę.
Ale już nic nie mówię, co ja tam mogę wiedzieć o pisaniu wierszy ;D
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Ten Stefan :-D
Może odwrotnie - nastrój od ogona :-)

Duże fragmenty mi się podobają: początek pierwszej zwrotki i numer z ogonem.

Wersyfikacja środka jakby uklepana na siłę w przygotowaną wcześniej formę.
Ale już nic nie mówię, co ja tam mogę wiedzieć o pisaniu wierszy ;D
O matko przecież wiesz, że się znasz i zawsze Ciebie słucham, a jak już nie to "przemyślowywuję".Jeśli masz jakieś sugestie - to czekam w uniżeniu:))) Pozdrawiam
kocio :)))

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @MigrenaJa mam skojarzenia z koncepcją miłości karmicznej.   To miłość z poprzednich wcieleń, którą musimy przepracować i dokończyć w życiu obecnym, gdyż pozostajemy, z jakichś powodów, w stanie nierównowagi. Jest bardzo intensywna emocjonalnie, ale nie zmierza do trwałego, szczęśliwego związku, gdyż jej celem jest kontynuacja lub zamknięcie czegoś, co rozpoczęło się w poprzednich cyklach życia. To są zazwyczaj relacje, które mają czegoś istotnego nauczyć. Wszystko, co się w nich wydarza, staje się lustrem, w którym należy dostrzec obszary wymagając uzdrowienia, zrozumienia, głębokich przemian. Niespełnienie to droga. I nawet, jeśli później każde z tych dwojga wyruszy już na własne ścieżki, karmiczne spotkanie nigdy w nim nie wygaśnie, nie zabliźni się.  
    • @marekg W tym wierszu jest bardzo dużo smutku i tęsknoty. Opowiada o trudnej miłości, w której obie strony rzucają w siebie kamieniami, zawodzi komunikacja. Noc też nie przynosi ukojenia, gdy zabiera się ze sobą do snu poranione myśli, niepokój. Tekst kończy się na tej skardze, nie wiadomo, co dalej, jak będzie dalej przebiegała relacja.   Ostatni dwuwers skojarzył mi się z wierszem H. Poświatowskiej - *** (nie potrafię inaczej)   Zacytuję fragmenty:   nie potrafię inaczej w środku ciała jest kot wygięty pragnieniem wołający o człowiecze ręce uspokajam go słowami kłamię (...) i nagle wszystkie zgięte paznokcie wbija we mnie głuchy ślepy kot   To jest ten moment, kiedy leżąc w samotności i mroku, człowiek aż cały kurczy się z rozpaczy, i to jest wręcz cielesne.   Natomiast kamienie z pierwszego dwuwersu przypomniały mi pewną przypowiastkę. Ludzie w relacji są jak kamienie wrzucone do jednego zamkniętego worka, którym potrząsa życie. I wiadomo, że muszą się w tej sytuacji o siebie obijać. To symbol różnych zranień, konfliktów, kryzysów, trudnych rozmówi, itd. Ale po latach, jeśli worek się otwiera, nie ma już zwykłych, kanciastych kamieni, tylko oszlifowane diamenty. O ile, oczywiście, dwoje ludzi przetrwa i zrozumie ten proces rozwoju w miłości.   Sądzę też, że mimo tymczasowego bólu, zawsze jest jakaś przyszłość, jakaś przestrzeń.
    • każdy pies zdobywa nasze uczucia a pogłaskany kładzie się przy naszej nodze
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Witaj - dziękuje Alicjo za tego strusia - ubawił mnie -                                                                                              Pzdr.uśmiechem. Witaj - cieszy mnie że się podoba moment o którym piszesz w komentarzu -                                                                                                              Pzdr @Natuskaa - @Berenika97 - dziękuje uśmiechem - 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...