Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

zamglony księżyc
ginie w ciszy
rdzawego nieba


opada na łąki
fioletowej horyzont

przeminie zbudzony
słowa szmerem
w dole głuchego szeptu strumienia

na łąkach jesiennych
wiatrem niesione
w marzeniach
tego wspomnienia

zgaszonym płomieniem wieczora
noc rozpina białe żagle w granatowych wodach
dotknięcia ziemi

odbija sumienie
twarzy
księżyca i Twojej

i dalej...

płynie cieni magia
warkoczami ulic
światłem domów

betonowych ciał
ludzkich trudów

odbitych w wody lustrach...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • "Cel do wieczności"   Wyrwani z ciszy pierwszych dni, wrzuceni w ścigania drogi, uczymy się odróżniać sny w ciężarze codziennej trwogi.   Ledwie stopa dotknie ziemi, już napory obcych głosów, by zwyciężać między swymi, mierzyć życie miarą losu.   „Musisz wspinać się najwyżej, od tego się nie wymigasz. Nie oglądaj się – idź wyżej, świat ci każe wciąż się ścigać.”   Lecz ja pragnę innej drogi. Nie ku pysze ani chwale. Chcę zapalać ludzkie mroki światłem myśli – cicho, trwale.   Człowiek nie widzi człowieka. Każdy gna we własnym pędzie, jakby wierzył, że ucieka przed tym, co i tak z nim będzie.   Aż nadejdzie chwila cicha. Siły zgasną, czas przystanie. Wtedy mądrość szepnie skryta: „Życie to nie jest ściganie.”   Lata nauk, lata trudu, dni oddane w cudze ręce... I tak łatwo, pośród cudu, zgubić to, co było święte.   Bo nie sława trwa najdłużej, ani złoto, ani władza. Tylko dobro, które służy, i w potomstwie się odradza.   Człowiek gości tutaj chwilę, choć wieczności w myślach miewał. Nie bogactwo ważne tyle – co dobro, które zasiewał.   Leszek Piotr Laskowski
    • Fajna piosenka i świadczy o znajomości tematu, a też sympatii do naszej dzielnicy. Życzę I miejsca w konkursie. Sąsiedzkie pozdrowienia. 
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Witam - serdecznie dziękuję ci za miły odbiór wiersza -                                                                                                       Pzdr.uśmiechem. Witaj - zobaczymy albo nie - nurtujące to co napisałeś i głębokie - dzięki -                                                                                                                                    Pzdr. Witaj - zgadzam się nadzieja zawsze pomaga zrozumieć może być lekiem który pomaga -                                                                                                                                                           Pzdr.zadowoleniem. @Posem - @Poet Ka - dziękuję -v
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Witam - fajnie że dojrzały - faktycznie obserwuje życie i to co wokół niego się dzieje - to zawsze zaciekawia -                                                                                                                                                                          Pzdr.serdecznie. Witam - zgadzam się z tym co w komentarzu - pomaga zrozumieć i przetrwać -                                                                                                                                               Pzdr. @Berenika97 - @Posem - dzięki - 
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Dzięki serdeczne!  Raczej od kamienia łupanego do czasu "zwariowanego" - tak się zrymowało. Pozdrawiam.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...