Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Czy można

John_Pool
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

John_Pool

John_Pool

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Czy zaufać można słowom?
Bywają groźniejsze od kuli?
Brzydota bliska rozmowom?
Pułapka diabła przytuli?

Życie - spotkań ciągiem dziwnych
stale krzyżujących się dróg.
Dokąd prowadzi naiwnych?
Gdzie i kogo zwala z nóg?

Kto nosi poczucie straty?
Los bywa pozarządowy?
Zdradza kobieta na raty?
Czy Bóg jest anonimowy?

kaja-maja28

kaja-maja28

Opublikowano
Opublikowano

słowo może uleczyć,
słowo może zranić,
słowo może pocieszyć
i słowo można wybaczyć.

Diabła można przytulić,
by jego serce skruszyć.
Nie jest on taki straszny
jak go malują.

Stratę ponosi sumienie,
ono gryzie człowieka.
Bóg lubi się bawić,
lecz drogę wskazuje prostą.
Pozdrawiam milutko

kaja-maja28

kaja-maja28

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Nie zawsze tak jest,po to jest rozum,aby się takich pułapek wystrzegał:)
Diabeł zawsze kusi,ale nie trzeba iść w jego ślady:)

Jestem aniołem,do tańca i do różańca.
Jestem czarownicą,bo oczaruję Cię.
Jestem wampirzycą,bo umiem serce zranić.
Jestem demonem,którego się boisz.
Jestem otchłanią i tonią,możesz się utopić.
Jestem wiedzmą w swej osobie,
która lata na miotle.:):):)
A na ziemi nie lubię zdrady:)
Wolę uśmiechnięte twarze.
A diabła da się udobruchać:):)
Pozdrawiam milutko

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • LessLove
      OGRODNIK DUCHA / Z cyklu "Poeta"

      Przez LessLove · Opublikowano

      Raz go ktoś przyłapał wprost na myśli przedniej Ukrytej przed światem, rzuconej bezwiednie Nigdzie nie spisanej, lecz dla niego cennej… Ona mu służyła tylko w dni powszednie Jak prawdy drogowskaz, jako fix-maksyma! Mniejsza o jej imię - na święta miał inną.   Bo skarby ducha to jest zasób przepastny Cudów co się rodzą i plenią bez miary W duszach wrażliwych, które pełne wiary Dla nas powołane – a prawie nieznane.   Poetów pragnienia? Piękno, mądrość, dobro? Może to i dobrze, że z nimi odchodzą Bo może, ponownie już się nie narodzą Nie wzbudzą eonów nowych dylematów   I po nas zostanie taki skład przepastny Zarzewie lub gniazdo, asumpt do odnowy Gotowy by radzić, jak się z życiem wadzić W sequelu ludzkości, o krok bliżej końca Lecz którego? Nie wiem. Ktoś inny poradzi.  
    • andrew
      życie może być cudem

      Przez andrew · Opublikowano

      byli jak wszyscy  nie dostrzegali  że świat  jest dla nich  a nie odwrotnie    a ona i on  dla siebie    długo o tym myśleli    zbyt długo  przyglądali się życiu   teraz nie czekali już  na wschody zachody  chłonęli siebie  każdą chwilą   byli i ogniem i wodą  ziemią i powietrzem    byli cudem  którego szukali  ... 8.2026 andrew   
    • Leszek Piotr Laskowski
      Bajkowy świat.

      Przez Leszek Piotr Laskowski · Opublikowano

      „Bajkowy świat”   Tak chciałoby się powrócić w beztroski dzieciństwa czas, o drabinie lat zapomnieć i znów zaczarować świat.   Uwierzyć w żabią królewnę w płaszczu z kaczeńców i ros, na głowę włożyć donicę, by rycerz odnalazł swój los.   Iść zgładzić smoka srogiego, dłoń swej wybranki odzyskać, nie lękać się żadnych zaklęć, różą w jej oczach rozbłysnąć.   Zbudować z krzeseł i koców piękny, podniebny żaglowiec, by kraść skarby z wysp piratów, gdzie nie dotarł żaden człowiek.   Nosić w kieszeni dwa świerszcze, z kotem pogadać na płocie i poczuć osiki dreszcze w słonecznym, sierpniowym złocie.   Gdy mama z progu zawoła na obiad pachnący latem, w złotym powozie powrócić, z wyglądu – groźnym piratem.   Wspiąć się na grzbiet wielkiej chmury, co płynie białym okrętem, spoglądać na ziemię z wysoka pomiędzy gwiazd firmamentem.   Patyk zamienić w różdżkę, co wszelki smutek odgania, i z dziecięcą, dziką odwagą zasiąść z mamą do śniadania.   Czas biegnie, świat się odmienia, w lustrach twarze coraz bledsze, lecz w sercu wciąż żyją baśnie i sny najmądrzejsze, najlepsze.   Bo kiedy gaśnie dzieciństwo, nie musi umierać marzenie – kto nosi je wiernie w sercu, ten je zamienia w spełnienie.   Leszek Piotr Laskowski
    • beta_b
      (Jak ten liść na wietrze)

      Przez beta_b · Opublikowano

      Żyję w ciągłym strachu, jak ten liść na wietrze, że mnie dziś opuścisz, że ktoś będzie lepszy.   Żyję przestraszona przy każdym konflikcie, że już sobie pójdziesz i co dobre zniknie.   Ref: Tyle we mnie strachu i tyle pragnienia, spróbujmy zawiązać nić porozumienia.   Tyle we mnie strachu, tyle niepewności. Jak spokój odzyskać i życie uprościć?   Jak masz pójść, to pójdziesz. Wpływu na to nie mam: czy mnie w środku kochasz, czy to są złudzenia.   Ref: Tyle we mnie strachu i tyle pragnienia, spróbujmy zawiązać nić porozumienia.   Ale potrzebuję, choć dziś drżę niepewnie: ufać więcej światu. wierzyć w samą siebie.   I to może po to los nas pokierował, żebym spróbowała stworzyć się od nowa.
    • wiedźma
      Entr’acte

      Przez wiedźma · Opublikowano

      @entracte Pozwolenie i rozkaz jednocześnie. Czasem warto pozwolić sobie na taki luksus ;) jak odłożenie obowiązków i otwarcie wyobraźni. Bardzo podoba mi się fraza " pomarnuj czas", który można w dosłowności zmarnować na marzenie, ciszę czy na przerwę spektaklu życia.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...