Dziś

[Miłośniczka poezji]

Jak w tym czasie było tak
Że nie było nas nasze słowa
Milkną już i pozostają gdzieś daleko tam
Gdzie nie ma nic tam króluje nasz świat
Nasze życie nasza miłość radość w nas jest
Słów tysiące lecą ale żadne nic nie znaczy
Wstaję rano patrzę w okno ale nie widzę w nim
Nic tylko brud i kurz który przysłania
Obraz mi który nie pozwala mi wstać
Nie ma promieni słońca w tym pokoju
Widać w nim tylko stary zegar co odmierza ciągle czas
Naszego życia naszej woli
Chwil kilka łapię do kieszeni i siadam przy porannej kawie
Zjadam kilka kromek chleba i piję łyk tego co zostało
Na dnie mojej szklanki patrzę w nią
A ona tak pusta jest wstaję łapię płaszcz
I wychodzę już na dwór patrzę jak ludzie żyją
Dokądś spieszą się nie zwracają na innych uwagi
Tylko tak idą przed siebie w milczeniu
Nie słychać szumu wiatru ani głosu bicia serc
Tylko gwar i szum wielkiego miasta w którym
Przyszło nam żyć i tęsknoty smak poznaliśmy
Za wolnością za miłością ta
Cały wieli świat u stóp mamy dziś
Do raju bram zabrałeś mnie by szczęście mi dać