reinkarnacje

[wypłosz pospolity]

kolejny sezon minął mnie w pół drogi. tak bardzo mi wstyd
za swój niebyt w teraźniejszości, za obojętność z jaką tkwię
między biegunami i pozwalam się przyciągać obustronnie.

jakimś cudem istnieję na tysiąc sposobów, choć zastanawiam się
czasem jak długo można usychać przy tak intensywnej cyrkulacji
powietrza licząc tylko na lokalne zmiany kierunku wiatru.

dwadzieścia pięć lat z pełną świadomością palę życiorysy zamiast
świec. dopóki nie dotykam klamek kościołów mam wolną wolę
i rękę do manipulowania zwrotnicami. nie będzie za późno.

świat zawsze się kończy i koniec zawsze zostaje odwrócony.

[Olesia Apropos]

zupełnie nie wiem, jak potraktować ten wiersz. z jednej strony dwie pierwsze zwrotki bardzo mi się podobają; taki dzień, nastrój czy 'wina' autora? nie wiem. z drugiej - trzecia strofa (poza 'ręką do manipulowania zwrotnicami') mnie drażni. potwornie. a kursywa znowu się podoba. wyjście: czytać pierwszą + drugą + zakończenie. a pierwszy wers mam nawet ochotę w sygnaturkę wstawić.
pozdrawiam serdecznie, ola

[Pancolek]

Wypłoszku, cieszę się, że czytam coś Twojego.
Co do wiersza - zawsze mnie wnerwia nazywanie uczuć (np. obojętność), ale tutaj jakoś ładnie wiersz dźwiga tę bezpośredniość.
Pointa w moim odczuciu odrobinę odstaje - irytuje powtórka 'zawsze' - wiem, że celowa, ale jednak.
Zgadzam się z (Panią) Olą, że 2 pierwsze strofy są odjazdowe. Do trzeciej nic nie mam, więc do ulubiastych i nie ma co się rozczulać.
+++
Wiel/uśmiechu!

[M._Krzywak]

Jak dla mnie to jeden z najciekawszych utworów (nie ujmując nikomu oczywiście), jakie ostatnio przeczytałem.
Pozdrawiam.

[pathe]

mi też się bardzo podoba

[egzegeta]

dopóki nie dotykam klamek kościołów mam wolną wolę

wymowne, aż nadto, choć twierdzę - na własny użytek -
że tej wolnej woli nie uświadczysz nawet nie dotykając klamek
a
kolejny sezon minął mnie w pół drogi
dobre, jak zresztą i cały wiersz.
Pozdrawiam