Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

moje głupie marzenia? ;)

zak stanisława
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

zak stanisława

zak stanisława

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

chciałabym znaleźć takie miejsce
gdzie zioło się skręca
w osiem sił witalnych na miedzy
zając nie ucieka przed żabą
i wilgi
wiją gniazda nie w głowie
a papugi nie drą się
z piór

gdzie zachowana jest proporcja
wymiennej roli sługi i pana

najbardziej mi trzeba
nie żubrówki do cholery
- nie żubrówki

egzegeta

egzegeta

Opublikowano
Opublikowano

Stasiu
nieźle wymieszałaś w pierwszej - dziczyznę, z ptactwem, bajką
no i ten kasztanowiec /że też liście mu się skręcają? /
I dlatego jak dotąd jasnego przesłania mój wzrok nie wychwycił.

dalej już spoko
a w przedostatnim wersie może by lepiej było z myślnikiem:

nie żubrówki - do cholery


A propos - ja też nie cierpię żubrówki;)
Finlandia żurawinowa, albo Absolut cytrynowy :)
Pozdrawiam serdecznie

IN

IN

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



moje głupie marzenia? ;)

znaleźć takie miejsce
gdzie dziewięćsił na miedzy
zając nie chroni się
przed wyborem - wilk czy czerwony kapturek
gołąb nie wije gniazda w głowie
a papugi nie drą się z piór

gdzie zachowana jest proporcja
wymiennej roli sługi i pana

potrzeba mi
nie żubrówki do cholery
- nie żubrówki

kurcze, znowu zmieniasz szybciej niż zdąże przeczytać
masz jakiś dopalacz?;)
:)))
zak stanisława

zak stanisława

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Inuś tu- ziele to marycha, no wiesz kiedys chciałoby sie poczuć kopa...hehehe
a zmieniam bo siedzę i przypomniał misie Stefan ze swoją żubrówką i jemu ten wiersz, no wiesz....hehehehe
Judytko jesteś niesamowicie dowcipna


chciałabym znaleźć takie miejsce
gdzie zioło się skręca
w osiem sił witalnych na miedzy
zając chroni wilka w moherach
nie wiją gniazda osy
a papugi nie drą się
z piór

gdzie zachowana jest proporcja
wymiennej roli sługi i pana

najbardziej mi trzeba
nie żubrówki do cholery
- nie żubrówki

taka poprawka.....

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • andrew
      Resztki czerwieni

      Przez andrew · Opublikowano

      @karenka ... codzienność w domu źle się czuje często nas nie rozumie a my my z uporem maniaka siedzimy na kanapie chcemy wygody   ona uczuć nie buduje wyjście chociażby do parku wiele obiecuje    nie chce się więc szczęście biduje  ... Pozdrawiam serdecznie Miłego dnia 
    • karenka
      DUSZNA WYCIECZKA

      Przez karenka · Opublikowano

      Świetny, refleksyjny wiersz z twórczym polotem napisany...pozdrawiam z podobaniem*)
    • Gosława
      ciepłota

      Przez Gosława · Opublikowano

      żar leje się z nieba ostre promienie niczym języki wściekłych psów liżą Annę po karku w rozchełstanej koszuli jakby zachęcała głaszcz ino pomału zniszczonymi dłońmi zagarnia naręcz wrotyczu żółte kulki drażnią napęczniałe piersi odurzona zapachem dziurawca i mięty przystaje powoli przeżuwa listeczki bylicy rozgniatając językiem delikatną strukturę gorąc może w cieniu starej ulęgałki znajdzie ukojenie
    • andrew
      zmęczona życiem młodość ..

      Przez andrew · Opublikowano

      @karenka

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Simon Tracy
      Zaprawdę umarł

      Przez Simon Tracy · Opublikowano

      "Bóg umarł" Friedrich Nietzsche    Tłum na tym placu  nie był niczym szczególnym. W końcu ludzie zbierali się tutaj od setek lat. By dzień święty święcić. By w południe  odpowiedzieć na boże wezwanie. Anioł pański zwiastował im zawsze  i błogosławił wszelką łaską i pomyślnością. Uciszał ich ból,  osuszał łzy. Budził pokłady miłości i miłosierdzia. Namawiał do przekazywania znaku pokoju między zwaśnionymi ludami.  Modlił się z nimi  a ich prośby ulatywały  do uszu samego Stwórcy.     Dziś jednak plac  był pokornie zastygły  w drętwocie dojmującego bólu i żalu. Twarze ludzi zdawały się  umartwionymi maskami, rozświetlonymi słabym światłem świec. Prawie każdy miał je w dłoniach. Niektórzy razem z różańcem czy krzyżem. Byli też tacy, głównie zakonnicy i zakonnice, którzy głucho czytali ustępy biblijne, pieśni i hymny. Licząc na cud, który nie nadchodził.     Czułem się we wnętrzu tłumu tak jakbym kroczył  ciemną doliną dusz potępionych. Każdy bał się tutaj zła i grzechu. Apatyczny lęk wyzierał z zapłakanych oczu. Dając przykład temu,  że wiara jest oznaką słabych. Rok kończył się za trzy dni. Zegar śmierci,  przestawi kolejną cyfrę  w kalendarzu doczesnym. Z czasem wszyscy tu obecni odejdą. Wszystkie ślady i wspomnienia  staną się jedynie zapomnianą rysą na linii niebytu.     Ledwie kilka dni temu  świętowali tu narodziny Boga. Ich nadzieję na zbawienie. Życie wieczne  w bliżej nieokreślonej przestrzeni. Wierzą, że mogą pokonać śmierć. Odrzucić ciała lecz nie dusze. Ale są na to zbyt słabi. Zbyt ograniczeni by porzucić  żądzę swych prymitywnych chuci.     Teraz modlą się by przetrwał, by odrodził się jak niegdyś, By pokonał znów śmierć. By nie umarł na wieki. Lecz co uczyniliście dla niego  gdy był w potrzebie? Wydaliście go za srebrniki. Osądziliście go,  uwalniając w to miejsce mordercę. Zaparliście się go nie po trzykroć a często na stałe. Umęczyliście go biczami swoich występków. Przybyliście do krzyża i patrzyliście na mękę. Wybaczył Wam choć powinien przekląć.     A teraz patrzycie z trwogą maluczkich  czy światło w apartamencie nadal się świeci. Bo wiecie, że gdy zgaśnie, Wy zgaśniecie wraz z nim. I zgasło wreszcie. Lecz koniec świata nie nastał nagle. Nie było błyskawic, burz, trzęsień ziemi czy erupcji wulkanów. Był tylko płacz i zgrzytanie zębów. I śmiech legionów piekła. Smok mógł odrodzić się na nowo. Baranek poległ pod butem swego ludu.     Na balkon wyszli delegaci i kardynałowie. By ogłosić sąd ostateczny. Zdanie nadające sens nowemu. Dziejom współczesnym. Triumfu małego człowieka  w starciu z absolutem. Kamerling objął wzrokiem zatrwożony tłum i jakby wbrew swemu sercu i ustom wyrzekł. Bóg umarł! Zaprawdę umarł! Pieczęć została złamana. Czas na apokalipsę jego ludu. Wiele dni później ten sam tłum na placu patrzył już nie w okno a komin. Czarny dym sączący się gęsto  zwiastował to co nowe. Wybór. Człowieka. Antychrysta.    

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...