Czytając Herberta kolejny raz

[swan]

Czytając Herberta kolejny raz


Zmieniłeś mnie,
Panie Herbercie,
choć nie szukałam tej zmiany
dziwnie wylały mi się łzy
kiedy odszedłeś

to wtedy stałam się dorosła
(mój ojciec dołożył miarkę)

choć, by zrozumieć Ciebie
zabraknie mi życia,
bo spóźniłeś się
ledwie kilkanaście lat

nie wiedziałam, że mądrość
tak boli
i musi być smutna

Czytam Ciebie,
Panie Herbercie
z każdym wierszem
coraz mniejsza się staję

szukanie nie ma końca

pomóż mi
wyprostować zakręty

mam w środku nieład
i bez sprzeciwu poddaję się
Twoim słowom
a umysł mój zda się być
głuchy


Codziennie dotykam
Twojego świata
zgnębiona jego nieskończonością

ubolewasz nad marną śmiercią Kanta
dywagujesz o Klaudiuszu
cyniczny jesteś wobec Marsjasza
chyba kpisz z Appolina
znasz Isadorę Duncan
wywołujesz Spinozę ze snu

jesteś ze Wszystkimi

tylko zapomniałeś o sobie

owinięty kokonem słów
stałeś się Tajemnicą

Czytam Cię wprost
odwołując się do desygnatów
w rzeczywistości

a Ty szczelnie ukrywasz się
między wierszami
pulsujesz zimną obojętnością
z brutalna ignorancją panoszysz się w moim życiu

Zaproś mnie,
Panie Herbercie,
na wędrówkę
po Istocie Rzeczy

[Margaret Floral]

Oj, podoba mi się, naprawdę.

Nie widze jakiś szczegołnych błędów, a to chyba dobrze.
A nie, jadnak coś mam. Po co zastosownane zostały przecinki, skoro interpunkcji jako takiej nie ma? Wyrzucić je - bez nich też będzie dobrze, jeżeli nie lepiej.
W pewnym momencie załamuje mi się też rytm i gdzieś znajdziemy zbyt długi wers.
Tyle.

Ale ogólnie to bardzo mi się podobało.
Pozdrawiam

[swan]

Dziękuję za opinie, jeszcze ne wiem , czy sie zgadzam z uwagami, ale szanuję. Pozdrawiam