Z pamiętnika z psychiatryka. Wpis czwarty.

[Anielica Śmierci]

Zimno. Zimno, zimno, zimno!
W ten jakże uroczy, wietrzny październikowy poranek stoi się na przystanku, pierwszy raz od stu lat czekając na autobus, a nie biegnąc za nim. Jest ósma rano, ptaszki śpiewają, a żule jeszcze (albo już) podśpiewują coś na klatkach. Polska, ach, Polska, umiłowana nasza ojczyzna.

-Aleszszsz panni wygląd jak lleczkaaa… Jak porcelanowa lleczka… Tylko obrazy malowaci… Zzara zdjencie zrobjeee… Panni poczkaaa…
Uf. Zębów to pan nie mył z miesiąc, miły pannie.
-Nie, dziękuję
-Ale panni lleczka poczka ja zdjenciee zrobjeee…
-Panie, odwal się pan.
-Alll tyko jednno…
-Nie.
Nie, nie, nie dotykaj mnie! – Panie, zabierz pan tę rękę!
-Mge panniom poossałowaććć?
-Panie, spieprzaj pan!
Aaa! Odejdź ode mnie, skunksie!
-Panie!
Jest, jest! Jedzie trójka, nareszcie!

Borze zielony. Skąd się biorą tacy ludzie?
Siedzę sobie w autobusie, słucham muzyki, odrabiam pracę domową z matmy (hmm, czy to piątka, czy to trójka? Ale trzęsie), lekturę doczytuję, uczę się łaciny, o borze, jak mi niedobrze.
Nagle wchodzi Moje Ciacho. Odrzuca czerwono-czarny szaliczek na plecy odziane w smolistą marynarkę, rozsiada się naprzeciwko mnie (czy on wie, że mi się podoba?!), niedbałym gestem odrzuca ciemne włosky z czoła, zdejmuje lanserskie okularki, z torby wyciąga jakąś uczoną księgę i zaczyna czytać. Ja nadal udaję, przecież wcale mnie nie obchodzi, że dotyka swoją łydką mojej, lalala, czytam sobie Konrada Wallenroda, LaLaLa, przestań rozpychać się z tymi syrami, LALALA, przecież wiem, że masz zgrabne nogi, widziałam w sierpniu, L-A-L-A-L-A, wcale mnie nie obchodzi, że się na mnie gapisz!
Czerwona jak jego szaliczek zanurzam nos w zbiór zadań, wcale a wcale nie widzę tego, jak się do mnie uśmiecha sponad tego opasłego tomiszcza. Zabierzcie mnie stąd, zabierzcie, niech on się przestanie patrzeć, zaraz nie wytrzymam i zrobię coś głupiego; rzucę się na niego albo, co gorsza, zapytam o coś tak trywialnego jak godzina.
Autobus jedzie z prędkością sto metrów na godzinę, ale w końcu, cudem, udaje mu się dotrzeć na plac teatralny. Moje Ciacho wysiada, a ja wypuszczam powietrze (ooo… pewnie dlatego zrobiłam się czerwona). Przyglądam się jego plecom, patrzę, jak odchodzi w kierunku szkoły.
Tak jest od miesiąca. Co poniedziałek wsiada do tego samego autobusu, siada przede mną i wpatrujemy się w siebie. Co poniedziałek mam nadzieję, że się odezwie. Ale nic, dupa, dupa, dupa. Jedyne, na co mogę liczyć, to guma do żucia przyklejona pod siedzeniem (czy uda mi się zajść w ciążę jeśli zdobędę trochę jego DNA?!). Ano i tak. A potem ląduję w szkole, przykuta łańcuchem do ławki na dziewięć godzin, w czasie których jestem zmuszana do mówienia (borze zielony, i to mówienia sensownie!), pisania (aua), czytania (czy ktoś widział moje okulary) i liczenia (hańba! Liczenie na humanie?!). Przy okazji mogę na przykład dowiedzieć się, że z dziewięćdziesięciu zapytanych osób sto odpowiedziało tak, a reszta inaczej, że wahadło generalne się waha, że miłość romantyczna jest romantyczna i że młodzieniec śmiał niepokoić jezioro.
A potem wracam do domu, opowiadam psu jak było w szkole, zjadam dwie kanapki z cebulą i solą, siedzę, nic nie robię, myję siebie i zęby, idę spać. Czasami najdzie mnie ochota i poczytam sobie książkę. A czasami włączę muzykę i płaczę, aż oczy nie wyschną mi na wiór. Generalnie jednak udaje mi się zasnąć.

[Don_Cornellos]

Czytało mi się dobrze. Błędów nie zauważyłem. Pozdrawiam i zapraszam do Dziennika Nieco Rubasznego, część 09

[Anielica Śmierci]

Panie Cornellosie, dziekuję za wgląd i czytanie.

A.

[BlackSoul]

Hmmmmm sytuacja trywialna , zwyczajna, takie no ...... bo jest ...
Nie wiem , jakoś nie widze w tym nic co mogłoby jakoś zapaść w pamięć. Tekst Aniołku który pokazuje najzwyklejsza sytuacje na świecie, a może źle to odbieram?
No nie wiem , jakoś mnie nie przekonał. Może trzeba tu czytać między wersami ?

pozdrawiam ;)

[Barbara_Pięta]

Szczery, ładnie namalowany obrazek z życia codziennego :D. A to "borze zielony" - do ulubionych :-). Dzisiaj zasnę z uśmiechem na twarzy. Dzięki :-). Kolorowych snów/Basia.

[Anielica Śmierci]

Basiu, proszę bardzo, byle więcej takich uśmiechów.

Dyg,
A.

[Anna Róża]

Bardzo przyjemnie się czytało. Aniele, wytłumacz mi jedno: czy płaczesz (Ty bądź Twoja bohaterka) z powodu Twojego/jej "Ciacha" czy też przez ogół nieszczęść i melancholię sobie właściwą?
Uważam, że dobrze zrobiłaś mówiąc na końcu o płaczu... w końcu ludzie bez bólu są puści :)

[Anielica Śmierci]

Anno, jest to raczej płacz z powodu braku konkretnego powodu: jakoś tak nawarstwia się, nawarstwia, a potem jakoś trzeba tę wodę wypuscić ;)