Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Chcemy czy nie, wszyscy jesteśmy... klasyczni. Nie było jeszcze
sonetów, kiedy znano już te słowa:

NIYON ANOMHMATA MH MONAN OYIN

to jeden z najstarszych i najbardziej znanych w świecie chrześcijańskim
palindromów. W Średniowieczu przypisywano mu moc magiczną, a nawet cudowną,
nazywano versus recurrentes ale również i versus diabolici wierząc,
że palindrom został ułożony przez samego Diabła. Palindrom umieszczano
od około V wieku w greckich baptysteriach mających kształt oktogonu - napis
biegł dookoła chrzcielnicy, basenu wypełnionego wodą w którym
dokonywano obrządku chrztu – Pierwszego Sakramentu.
  • Odpowiedzi 47
  • Dodano
  • Ostatniej odpowiedzi

Top użytkownicy w tym temacie

Top użytkownicy w tym temacie

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Chcemy czy nie, wszyscy jesteśmy... klasyczni. Nie było jeszcze
sonetów, kiedy znano już te słowa:

NIYON ANOMHMATA MH MONAN OYIN

to jeden z najstarszych i najbardziej znanych w świecie chrześcijańskim
palindromów. W Średniowieczu przypisywano mu moc magiczną, a nawet cudowną,
nazywano versus recurrentes ale również i versus diabolici wierząc,
że palindrom został ułożony przez samego Diabła. Palindrom umieszczano
od około V wieku w greckich baptysteriach mających kształt oktogonu - napis
biegł dookoła chrzcielnicy, basenu wypełnionego wodą w którym
dokonywano obrządku chrztu – Pierwszego Sakramentu.


Dziekuję za wyjaśnienie.
Dłuuuuga droga przede mną.
Wiersz dodam do ulubionych. Chyba jako jedyny na razie i będę do niego zaglądała za każdym razem kiedy choćby wykiełkuje mi w głowie myśl, że coś już potrafię ;-)
Zyczę miłego dnia. Anna.
Opublikowano

Możliwe że gdzieś już to czytałam?
Przyciągnął mnie tytuł i mimo że nie tego zazwyczaj szukam w poezji, to przeczytałam z przyjemnością. Dobry pomysł, bardzo dobrze ubrany w słowa.
Zachwytu ;).

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Masz rację, doskonale odczytujesz baptysterium.
Podziwiam i chylę czoła (to nie jest wiersz na jeden raz)
Pozdrawiam.

no to schylmy się razem
a co to Autor miał na myśli
przywołując tutuł? to słowa
jakiejś modlitwy?
pozdrawiam ponownie
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


To tłumaczenie palindromu o którym wyżej, magiczne słowa:
"zmyj grzechy moje, nie tylko twarz moją".
Czy baptysterium nie jest cały nasz świat, który dzień w dzień odradza się jeszcze ten jeden raz
po nocy?

Pozdrawiam.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Dziękuję Marcze - jaki piękny... nick? Poezja, cóż, są tematy powielane w kółko,
coraz ciężej pokazać w ich świetle coś zupełnie nowego. Czasem
staje się to wręcz niezrozumiałe, ponieważ Czytelnicy przywykli do porównywania tego
co czytają z czymś, co znali już wcześniej, tylko inaczej ujęte.

Pozdrawiam.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


To tłumaczenie palindromu o którym wyżej, magiczne słowa:
"zmyj grzechy moje, nie tylko twarz moją".
Czy baptysterium nie jest cały nasz świat, który dzień w dzień odradza się jeszcze ten jeden raz
po nocy?

Pozdrawiam.

tak powinno być Boskie!
tylko to we współczesnym
światku, bo noce czasem
nieprzespane, gorzej
przysposabia się
a z jakiego języka?
ponownie pozdrawiam
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


To tłumaczenie palindromu o którym wyżej, magiczne słowa:
"zmyj grzechy moje, nie tylko twarz moją".
Czy baptysterium nie jest cały nasz świat, który dzień w dzień odradza się jeszcze ten jeden raz
po nocy?

Pozdrawiam.

tak powinno być Boskie!
tylko to we współczesnym
światku, bo noce czasem
nieprzespane, gorzej
przysposabia się
a z jakiego języka?
ponownie pozdrawiam

Współczesny światek... tak często zapominamy, że nie kończy się na tym, gdzie żyjemy.
Palindrom powinien być zapisany greckimi literami, dookoła, czyli zaczynać się tam gdzie
się kończy, a może kończyć tam, gdzie zaczyna? Symbol węża połykającego swój ogon.

Pozdrawiam.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



tak powinno być Boskie!
tylko to we współczesnym
światku, bo noce czasem
nieprzespane, gorzej
przysposabia się
a z jakiego języka?
ponownie pozdrawiam

Współczesny światek... tak często zapominamy, że nie kończy się na tym, gdzie żyjemy.
Palindrom powinien być zapisany greckimi literami, dookoła, czyli zaczynać się tam gdzie
się kończy, a może kończyć tam, gdzie zaczyna? Symbol węża połykającego swój ogon.

Pozdrawiam.

symbol biegu ślimaczego albo pędzącego z wiatrem, może tak?
racja Boskie, że się nie kończy w jednym miejscu,
jest ich tyle ile ludzi, mam nadzieję, że nie zjadają się tak
doszczętnie jak
węże? sobie i nie tylko
można przemyśliwać
myśliwym być jak za wiele
myśli
ładnie
pozdrawiam
Opublikowano

Komentarze przeczytam za chwilę, żeby nie zaadoptować nie swoich interpretacji.
Pięknie opisane misterium przemiany.
Mimo, że mroczna postać staje się barankiem - słowa modlitwy nie zmieniają się, nie przestają być aktualne.
Co się więc zmieniło? Zewnętrzna powłoka? Bo przecież wnętrze pozostaje tak samo grzeszne i równie mocno pragnie oczyszczenia.
Pomyślałam sobie, że nasza czystość (dowolnie rozumiana) jest dla nas wartością. A że łatwo się ubrudzić - potrzebujemy rytuałów oczyszczających. Ale to już inna historia.
Pozdrawiam Autora :-)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Oczywiście, że można i tak zinterpretować. Jak równeż
żółcie w szlarach jako diabelskie oczy sów
(szlary - charakterystyczne upierzenie wokół sowich oczu)
ponieważ sowa była kiedyś utożsamiana jako jedna z nocnych postaci Diabła.
Albo wypłakiwać węgorze - pozbywać się (wężżżżżowych) grzechów.
Na wschodzie błyszczy baptysterium ściana - jesteśmy w środku ogromnego baptysterium.

Jeszcze raz dziękuję.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Oczywiście, że można i tak zinterpretować. Jak równeż
żółcie w szlarach jako diabelskie oczy sów
(szlary - charakterystyczne upierzenie wokół sowich oczu)
ponieważ sowa była kiedyś utożsamiana jako jedna z nocnych postaci Diabła.
Albo wypłakiwać węgorze - pozbywać się (wężżżżżowych) grzechów.
Na wschodzie błyszczy baptysterium ściana - jesteśmy w środku ogromnego baptysterium.

Jeszcze raz dziękuję.

ja również dziękuję, to dodam jeszcze:
hm tzn. że ludzie późno przesiadujący
nocą tzw. sowy są zagrożonym gatunkiem:)
chyba tak było i będzie zawsze. Dobrze
wiedzieć a słownik skądinąd brany?:)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Słownik? Ja takie rzeczy po prostu wiem. Ewentualnie coś sprawdzę, dogłębniej
poczytam o tym, ale ogólnie piszę z tego, co sam czuję, przeżyłem, widziałem.
Na przykład takie stare baptysterium z palindromem po tureckiej stronie
granicy z Grecją.

Pozdrawiam.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Słownik? Ja takie rzeczy po prostu wiem. Ewentualnie coś sprawdzę, dogłębniej
poczytam o tym, ale ogólnie piszę z tego, co sam czuję, przeżyłem, widziałem.
Na przykład takie stare baptysterium z palindromem po tureckiej stronie
granicy z Grecją.

Pozdrawiam.

pozazdrościć rzeczą w złym
guście macie
poproszę zdjęcie;):P
gratulacje jeszcze raz

pozdrawiam
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Podziwiam wrażliwość i delikatność uczuć. Dziękuję tym skromnym sonetem:


Gdy płaczesz płaczesz, płaczę płaczę płaczę
Smutna, żałosny, że chwilę się mamy:
Drżą listki brzozy nad naszymi łzami,
Wiatr świat zaprzęga w kłębiaste latacze.

I suniesz suniesz, sunę sunę sunę
Po korze białej w oceany trawy,
Przez mgły rumianków w horyzont słodkawy,
Od ciał wzburzonych w najcichszą lagunę.

Uspokojony. Spełniona. Milczący.
Coraz to dalsi, w sobie pogrążeni
Nie pamiętamy jakie łzy nas niosły.

Za nami brzozy szept biały i drżący,
Zastygłe chmury w wieczornej czerwieni,
A nasze ciała rumiankiem porosły.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Zdjęcia? Kto by miał je czas robić. Zdjęciami jest to co piszę ;)

Dziękuję jeszcze raz.

tak...proszę
ps.chociaż ćma nad
łóżkiem i welonie
śmieszna
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Śmieszna? :) A czy nie jesteśmy wszyscy takimi ćmami
związanymi na całe lata z innymi ćmami?


O nie, proszę pani.
Bo pani to się wydaje
że ja do pani idę polami
że ja frunę do pani przez gaje
że ja pluszczę po wodzie wiosłami...

A ja mieszkam od dawna w pidżamie,
nawet dalej od dawna - bo wciąż.
Pani spojrzy - o tu! tu raz na mnie:
tak... ten obcy - to ja, pani mąż.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    • II.
      Wujek Wołodia ma do tego dryg (Ty wiesz, co!)

      Byliśmy na rowerze: ja, kumpela, i jej gach,
      Nagle mi puściły śruby w mimośrodzie!
      Rama mnie bach, spodnie w piach,
      Rower do kasacji, przyrodzenie jakbym dopiero co się urodził!

      Ale w Piterze mówią, że mój sąsiad, były szpieg , jeden z perełek z korytka KGB,
      Wujek Wołodia, tak nazywają go, ma do tego niezły dryg…

      — Wujek Wołodia?
      — Wujek Wołodia!
      Wujek Wołodia zaraz to załatwi ci!
      Wujku Wołodia, dokręć śruby mi!
      Wujku Wołodia, dokręć śruby w mig!
      Wujku Wołodia, śrubę dokręć mi!


      Posiedź jeszcze, wujek Wołodia dokręci kilka śrub.
      A ciocia Natasza nas zaszyje, milcząc jak grób!
      Cała rodzina, cały blok ją na zabój kocha!
      Ciocię znaną jako Bomba (albo Gocha Locha),
      kochają wszyscy, a do tego, prokuratorski złożyła ślub!

      Więc, ciociu, co jeszcze możesz nam zszyć? Wujek Wołodia nam wszystkim kibić tak zwęził, że zaczęła pić!
      Wszystkich nas związała jego wątpliwego wątku wątła nić!

      — Wujek Wołodia?
      — Wujek Wołodia!
      Wujek Wołodia zaraz to załatwi ci!
      Wujku Wołodia, dokręć śruby mi!
      Wujku Wołodia, dokręć śruby w mig!
      Wujku Wołodia, śrubę dokręć mi!


      Wuju, wy, chwała ci chór wujów dostojny!
      Wuju złamany, odkręć śruby tej wojny!

      Wujku Wołodia, d dokręć śruby!
      Wujku Wołodia, d, dokręć śruby!
      Wujku Wołodia, dokręć, błaga cię Twój lud,
      Wujku Wołodia, rozkręć, blogi, Twój lód błogi!

      Wujku Wołodia, do kręć do wszystkich.... śrub!
      Wujku Wołodia, kręć aż po sam....
      Grób!

      III.
      [...]
      „To minie, jak nad Moskwą majowa burza”

      Jak łzy Ukrainy, jak w ustach palce brudnego psa
      Jak legitymacja członka z ramienia spod ciemnej gwiazdy,
      Jak przesłuchanie w chłodni – aż bać się strach!
      Jak korytarze ponure Łubianki,

      Jak gaz z Nord-Ost, który na cel bierze wiatr,
      Jak niesforna sfora federalnych majorów,
      Sewastopol, Donieck i Ługańsk, wagnerowcy i Specnaz,
      Jak pałujący kobiety chłopcy z Omonotworu...

      To na pewno minie,
      Minie jak zły sen!

      Z mokrym workiem nadzianym na mój durny łeb,
      Ślady na dłoni rażonej paralizatorem,
      Jak moja Rosja, czarny więzienny jem chleb,
      Ale uwierz mi: to wszystko zniknie wnet jak nocna zmora!

      W jaki ślepy zaułek wpędził nas marny los?
      Ale gdzieś na horyzoncie widzę światełko
      Upartej nadziei, wiodące w tunelu głąb...

      Uwierz mi, to też minie!

      Jak swastyka Ruskiego Mira,
      I dym pożarów niesiony przez wiatr,
      Wyroki na dzieci z Penzy i Pitera,
      I policyjna suka nabita dziećmi po dach!

      I twój telewizor, z którego pluje Sołowjow,
      Paragraf 228 i kocioł o piątej,
      I chłopcy z prewencji tępo się śmiejący,
      Gazując kobiety, chłopców i brzdące...

      To wszystko minie jak inne miesiące:
      Jak grudzień, styczeń, luty, maj…
      Minie, bez wątpienia minie!
      Na razie w to im graj
      Ale to ich już ostatnie pląsy!

      Jeszcze mam mokry worek nadziany na dumny łeb,
      Na dłoniach ślady po pieszczocie paralizatora,
      Jak moja Rosja, łykam więzienny chleb,
      Ale uwierz mi: to wszystko minie jak ta sfora od majora!

      Wszystko to wkrótce odejdzie wstecz!
      Za rok, za miesiąc, nawet za godzinę;
      Jeszcze wczoraj dyktator imperium miał u stóp,
      A dziś milczy jak grób:
      Teraz to tylko starzec w kostnicy, zimny trup !
      Wszystko kiedyś minie!

      I bramy Lefortowa runą, kraty - wyrwane z ram,
      A moja Rosja w końcu obudzi się ze snu,
      Jak ten zdradzony podwójnie malezyjski wrak,
      I wiosna w końcu zawita na twój lodowaty próg…

      W jaki ślepy zaułek zaprowadził nas marny los?
      Lecz gdzieś na pochmurnym horyzoncie widzę
      Zapomniane światło, co mnie wyprowadzi stąd!

      Uwierz mi, to też minie!
      To przeminie, na pewno! Na pewno przeminie,
      Za godzinę, za chwilę…
      To wszystko minie!

      IV.
      Hm                                            H7
      Wybaczcie piechocie, że bywa bezrozumna ona tak:
                  Em                                  F♯7
      Ty zawsze na wylocie, gdy nad ziemią wiosna idzie w tan,
                 Hm                  A7               G
      Po chwiejnych schodkach schodzisz w werbli takt…
                  Em  in              Hm/F♯     F♯7        Hm
      Zapłacze po tobie tylko wierzba, siostra wierna twych lat.

      Nie ufaj pogodzie, gdy świat cały skryje się w gęstym dżdżu,
      Nie ufaj piechocie, gdy bitne pieśni wciąż śpiewa bez tchu,
      Nie ufaj jej, nie wierz, gdy słowiki zakrzyczą na cały sad.
      Muszą rozliczyć się jeszcze życie i śmierć ze swych spraw

      Ten czas cię nauczył, że tylko w okopie znajdziesz sens i treść:
      Na przestrzał otwierasz życia drzwi tu...
      Towarzyszu, dziękuję ci za Twój hojny gest:
      Jesteś wciąż w boju i tylko to jedno cię zrywa ze snu –

      Dlaczego odchodzisz, gdy nad ziemią wiosna tańczy do utraty tchu?
      I: dokąd uchodzisz, gdy za plecami jej pieśń cię budzi ze snu?

      Edytowane przez Michał Pawica (wyświetl historię edycji)
  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach




×
×
  • Dodaj nową pozycję...