Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

jeśli przejdzie głowa przejdzie cała reszta

Lena Achmatowicz
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

adam sosna

adam sosna

Opublikowano
Opublikowano

"umieram z zachwytu
na smutnie niedokończonych ścieżkach
udeptuję trawę godzę ruch stóp z kołysaniem bioder
czasem można być kobietą"

tak przeczytałem:

umieram z zachwytu
na smutnie niedokończonych ścieżkach udeptuję trawę
godzę ruch stóp z kołysaniem bioder
czasem można być kobietą

przepraszam

zak stanisława

zak stanisława

Opublikowano
Opublikowano

no tak tylko kobiety potrafią tak biodrami....udeptać trawę:))))
chociaz czasem może być i odwrotnie

Kazda kobieta marzy o białej sukni- bezgrzesznej.
wydaje mi się że Plka została sama - stąd na smutnie niedokończonych ścieżkach
ale dlaczego umiera z zachwytu? czy chciała zostać samotna?taki jej wybór?
serdeczności Lenko!

Mr.Suicide

Mr.Suicide

Opublikowano
Opublikowano

- kursywa jako pierwszy wers nie bardzo mi pasuje. radziłbym ją oddzielić
albo pozbyć się. to oczywiście moje, subiektywne zdanie ;) ;
- w trzecim wersie bardziej odpowiadałoby mi 'przypominając'
- 'na smutnie niedokończonych ścieżkach' --> moim zdaniem 'niedokończonych'
ma już ładunek o zabarwieniu negatywnym, dlatego można się pozbyć 'smutnie';
- nie wiem także czy nie warto byłoby rozbić tego wersu;

generalnie - mnie się podoba. ciekawa pointa :)

pozdrawiam.

Lena Achmatowicz

Lena Achmatowicz

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



ona już rozdzielona przez kursywę, cały wiersz wokół tej kursywy.

co do trzeciego wersu, wolę formę czasownikową. co do smutnie, oczywiście masz rację, ale chcialam podkreślić. często stosuję "szczęśliwie niedokończone", a w tym jest smutnie. coś jak djalog z innymi moimi tekstami. czy coś.

dziękuje za wskazówki, przemyślę jeszcze. serdecznie pozdrawiam
lenka

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Leszczym
      Kłopot i to duży

      Przez Leszczym · Opublikowano

      @hollow man No ba, ogólnie jestem zwolennikiem 4 wierszy miesięcznie za średnią krajową, ale jakoś w real tego wprowadzić wciąż nie potrafię :)
    • Berenika97
      Nienasycenie

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Moondog  Bardzo się cieszę. Dziękuję za tak miłe słowa. Filmu nie oglądałam, ale muzykę odsłuchałam.  Ciekawy utwór, zachęca do obejrzenia filmu. :) Bardzo dziękuję za podpowiedź. :) Pozdrawiam.  @violetta   Bardzo dziękuję!  Właśnie tak!  Pozdrawiam. :)  @Stary_Kredens Serdecznie dziękuję! Pozdrawiam. 
    • hollow man
      Kłopot i to duży

      Przez hollow man · Opublikowano

      @Leszczym Dużo tego ostatnio.  Ale tekst... Rozliczeniowy?  Requiem dla straconych złudzeń? W poniedziałek długopis powinien mieć wolne?
    • Myszolak
      gdy księżyc jest w kształcie serca

      Przez Myszolak · Opublikowano

      @Alicja_Wysocka Bardzo ładny wiersz. Odczytałam go jednak trochę pesymistycznie. Pomyślałam o tym, że gdy to coś zostanie nam odebrane, może się okazać, że już nie potrafimy bez tego żyć. Ten powrót do zwyczajności może być bardzo dotkliwy i bolesny. Ten brak już nie będzie ukryty, a podświetlony i domagający się wypełnienia.
    • Berenika97
      Przyjaciele

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      Stawiają przed nim szkło. Ciężkie. Zimne. „Odżyjesz. Nie była dla ciebie.” Mówią po kolei, jakby przekazywali sobie dyżur. Wyliczają jej wady, żeby było mu lżej. Każde zdanie coś przestawia. Jak mebel w ciemnym pokoju - nagle nie wiadomo, gdzie stać. On kiwa głową. To łatwiejsze niż mówić. Przypomina sobie jej pieprzyk pod lewym okiem, to jak poprawiała włosy i wymawiała jego imię, gdy nikt nie słyszał. Ktoś klepie go po ramieniu. Za długo. Jakby chciał go już podnieść. „Chodź, idziemy w miasto.” To brzmi jak polecenie. Jakby siedzenie było błędem, a cierpienie trzeba było rozchodzić w butach. Nie chce iść. Chce zostać w miejscu, gdzie jeszcze wszystko się nie skończyło - gdzie czuje jej zapach. Boli go, jak szybko przestaje być historią o miłości a zaczyna być tylko opowieścią o błędzie.   Oni się śmieją. Mówią o świeżej krwi, drapieżniku, polowaniu, nowym życiu. On nie chce nowej miłości. Chce odzyskać chwilę, w której pozwolił, by nazwali jego stratę ulgą. Patrzy w telefon, sprawdza czy wciąż potrafi czekać. W końcu wstaje. Uściśnie im dłonie. Skłamie: „Teraz jest lepiej,” bo ktoś już zdążył uwierzyć za niego.    

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...