(Nurkujemy...

[Boskie Kalosze]

Nurkujemy spod nieba ku łąkom morszczynu,
zamiast słońca zbutwiały przyciąga nas wrak:
opuszczony przez ludzi przeciw ludziom płynie,
z rozbitego bulaju łypie bosmanmat
- plastikowy szkielet.

Ktoś tu jeszcze przed chwilą chodził po pokładzie,
wszędzie widać ślady dziecięcych, bosych stóp?
Rozglądamy się - ze ścian wystające małże
pozamieniał za nami w absolutny słuch
- plastikowy szkielet.

Raz po raz ktoś powraca zaczerpnąć powietrza:
z każdym nowym oddechem coraz dalszy wrak
opuszczony przez ludzi przeciw ludziom płynie,
kiwa ręką z bulaju blady bosmanmat
- plastikowy szkielet.




Pod tym adresem jego, niestety metalowe podobieństwo:

www.allegro.pl/item244928001_super_brelok_kosciotrup_metalowy_okazja.html

[zak stanisława]

rytm przypomnina mi trochę wiersz Gałczyńskiego, gdzie powtarzały się Skumbrie coś tam,

opuszczony przez ludzi przeciw ludziom płynie,
to najważniejsze! główna myśl tego wiersza- smutne ilu ludzi zatonęło ...
z pozdrowieniami ES

[Boskie Kalosze]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

To częsty zabieg, takie powtarzanie frazy. Opiera się na tym choćby konstrukcja villanelli.
Poza tym wiersz Gałczyńskiego jest mocno polityczny :)
natomiast mój, gdybym miał przełożyć go na wiersz biały (zachowując echo powtórzeń i nastrój) brzmiałby, powiedzmy tak:


jesienna wycinanka

powiedzmy, że przyszła jesień
narysować brzozy w trawie
powiedzmy, byliśmy tam
i powiedzmy muchomor
dostał się do koszyka
powiedz my



Dziękuję i pozdrawiam.

[zak stanisława]

mówię- my...;)))
mówię lecz czy to coś zmieni
mówię że blisko mi do jesieni
mów
jem

serdeczności ES

[Boskie Kalosze]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Więc jedz, a ja będę mówił... za Ciebie:


Dafne

Zawsze tak się kończy: łzami morszczyn pachnie,
a w muszlach nie szumi fal zmierzwionych cyjan,
zerka w morze spod sęków poskręcana Dafne -
jeszcze nie przeczuwa, że już jest niczyja.
Słońce mewy ostrzy, jak białe pinezki
przypina do plaży, przez chmury do nieba,
na wzburzonych wydmach wiatr ucisza piaski
....ciiiii.... niesforne dzie... ci....pu... styń jeszcze... nie ma....

Często tam jeździłam - już czułam, już we śnie
widziałem się bez ciebie. Choć ciebie nie było -
swój ból przeczuwałam po stokroć boleśniej,
miłość większą do ciebie, niż prawdziwa miłość.
Po drodze nad morze podjeżdżałam nieraz
na małą stacyjkę - zjeść coś, zatankować
i śniła mi się zawsze ta sama kelnerka,
rozmawiając te same wymawiałam słowa.
Potem na zakręcie, zatrzymywał mnie ciągle
policyjny patrol - sczerniała atrapa:
tekturowy sierżant wolno ściągał spodnie -
zęby w śnie zaciskałam przerażona, blada!
Od tej pory na brzegu morszczyn łzami pachnie
i w muszlach nie szumi fal zmierzwiony cyjan,
zerka z sęków w morze poskręcana Dafne -
jeszcze nie przeczuwa, że jest już niczyja.

[zak stanisława]

niczyja ci ona od dawna już była
jej łono, jej oczy i powabna szyja
w słonych wód topieli moczyła swe włosy
i krzykiem rozpaczy budziła niebiosy

i znikąd ratunku i znikąd pomocy
i morze kipielą zasłania jej oczy
tylko zapach morszczynu na dnie wód słonych
nie ujrzy mężczyzny,nie ma go wśród onych

wód kpiących z tęsknoty zabranej z jej serca.
co w muszli ukryta czekała zbawieńca

;))) miła zabawa
właśnie zjadłam swą ostrygę;))))
z pozdrowieniami/ Stanka

[Boskie Kalosze]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Kiedyś ludzi żyli podobno po kilkaset lat. Niczyja przełożona na dzisiejsze ploteczki ze świata gwiazd mogła znaczyć setki

Noe do żony: oj tak tak...
gderasz mi już tysiąc lat
a nawet nie miałaś cnoty :-(

Żona: ach Noe, no co ty?!
Przypomnij sobie, tetryku:
usiadłam na tym patyku
coś go potem użył do Arki :-)

i Przymierza sukienki
w międzyczasie garnki
tłucze. A Święci je lepią
smołowatą substancją


Pozdrawiam :)))

[zak stanisława]

nie masz nic gorszego od gderania żony
to mogę ci przysiąc
nasłuchasz się bracie takowej matrony
nie sto lecz lat tysiąc

siepozdrawia :)))

[PannaBeata]

Tytanik...Pozdrawiam:)

[Messalin_Nagietka]

a ja nie będę nurkował
bo mi się woda w słowa
plecie jak w mur i falę
iwięc się na słońcu palę

MN

[Boskie Kalosze]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dlatego Bóg się zlitował i skrócił żywot ludzki do ok. 100 lat. Poza tym nakazał,aby mężczyźni...
mieli tylko jedną żonę :))

Pozdrawiam.

[Boskie Kalosze]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Zgadłaś :) Kilka lat temu nurkowałem do zatopionego kutra - w rozbitym bulaju kołysał się właśnie taki plastikowy szkielecik. Maskotka podobna do tych, jakie kierowcy (zwłaszcza tirów, dalekobieżnych autobusów) zawieszają sobie w kabinach na szczęście. Rybakom z tego kutra nie przyniosła szczęścia. Kiedy spali, kuter gwałtownie poszedł na dno. Śmierć zaskoczyła ich we śnie. Ocalał tylko najmłodszy, syn jednego z pozostałych. Tylko dlatego, bo wyszedł akurat na papierosa. Miał bardzo dużo szczęścia, że Bałtyk był wyjątkowo ciepły i spokojny. Pływał, a właściwie unosił się ponad całą dobą w wodzie, zanim dostrzegła go wracająca na noc do portu załoga jakiegoś jachtu. Kolejnej nocy już by nie przeżył, był skrajnie wyczerpany.

Pozdrawiam.

[Boskie Kalosze]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Za to masz zboża
łąk kwietnych morza
tymianki rumianki
pochmurne baranki
i do snu... no wiesz ;)

Pozdrawiam.

[Sylwester_Lasota]

no dobrze... podchodzę do wiersza kolejny raz, ale mówiąc szczerze, to nie on sprowokował mnie do umieszczenia tego komentarza lecz historia kutra... brr... ciekaw jestem, czy wiesz może co mogło spowodować jego tak szybkie zatonięcie. bo przecież nie góra lodowa... ale wracając do sedna, czyli do wiersza. pierwsza strofa, moim zdaniem, jest bardzo dobra. dalej, niestety, coś się szarpie i rwie, końcówka trochę lepsza, ale chyba też jeszcze do przemyślenia. podsumowując: moim zdaniem, wiersz wymaga jeszcze obróbki i... myślę, że warto nad nim popracować, bo widzę w nim pewien potencjał, który jeszcze nie do końca został wykorzystany. kłaniam się nisko i pozdrawiam serdecznie.

[Boskie Kalosze]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Może dlatego, ze prawdziwy obraz przysłania czytanie? Niepotrzebnie o tym pisałem.
To było natchnieniem, natomiast wiersz jest o czymś innym. Powiedzmy, że wrak jest symbolem śmierci - tego co nas czeka. Skąd zatem w drugiej strofie ślady "dziecięcych stóp"? Otóż droga do śmierci wiedzie przez starość, ale także, kiedy cofać się wspomnieniami - przez dzieciństwo, aż do granic pamięci.
Pozdrawiam.

(Co do kutra to coś pękło i nabierał wody. W pewnym momencie po prostu poszedł pod wodę jak kamień. Nasi rybacy pływają na złomie, nikogo już nie stać na remont, na dodatek lepiej opłaci się dać w łapę na przeglądzie technicznym. Jedyny zysk to wędkarze amatorzy i mało legalne kursy na dorsza pod Bornholm)