Wieczne pióro

[Piotr Sanocki]

Niczym go tak nie rozwiany
z hukiem gwiazd płynących deszcze
budząc drogi, zapomniany
skarb na czole swoim nieście!

Ani go tak piorun złamie
z popiół martwych krew wypłynie
Będzie czas na zmiłowanie
próżnych czynem piach zabije

Cóż ci tarcze, miecze, drogi?
Gdy wysłuchasz wiatru śpiewy
nie podźwigniesz żadnej broni
Znowu padniesz, kim będziemy?

Słuchaj czujnie słońca wstają
blask każdego w oczy kłuje
Którzy czego tam szukają?
Śmiałków wiary dziś brakuje

A im jeno i obrazy
z kart bijących jasnym blaskiem
złotem, srebrem wymazany
Świat prorokuj! Bądź im Panem!

Mnie nie dawaj nic nad życie
ciemność oczu, niech górują
Mnie wystarczy wierzyć skrycie
że ktoś dzierży w ręku pióro

[sub]Tekst był edytowany przez Piotr Sanocki dnia 07-06-2004 14:32.[/sub]

[Maria Anonym]

strasznie ciezko sie czyta Piotrze, " niczym go tak nie rozwiany"? nie rozumiem... no i jeszcze za duzo grozb w tym wierszu );
nie przemawia do mnie
pozdr, M+A

[Seweryn Muszkowski]

Wzruszyłem się czytając ten wiersz. Przepiękne wyznanie wiary. Poetycko, płynnie - może z jednym małym wyjątkiem: 3 strofa, mimo że rymuje się śpiewy-będziemy to jednak zgrzyta przy czytaniu.

Dzięki.

seweryn

[Piotr Sanocki]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję Mario za kometarz. Nie wydaje mi się, aby był żeczywiście taki "trudny". Poezja nie polega jedynie na roli autora jako tłumacza, czasami czytelnik także musi się wysilić Autro daje kierunek swoich rozważań, a resztę musi odczytać odbiorca.

Pozdrawiam serdecznie

[Piotr Sanocki]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

To ja dziękuję Sewerynie Bardzo się cieszę, że poświęciłeś czas i prawidłowo odczytałeś wiersz. Co do 3 strofy - niech tak już zostanie. Widocznie "tak musi być"

Pozdrawiam serdecznie

[Piotr Sanocki]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Witaj Ewo, dziękuję za komentarz
Wyjaśnię częściowo:

1. Chodzi o niemożność jego rozproszenia. Nie ma rzeczy którą, moglibyśmy go (skarb) zniszczyć.
2.jw.
3. "Którzy czegoś tam szukali" - tak wyglądał pierwotny zamysł, ale czas mija, a szukana rzecz nie została odnaleziona. Więc poszukiwania nadal trwają. Zdanie zmienia się w pytanie: "czego tam szukają?", zachowując namiastkę przeszłości: "Którzy".
"czego" - to jest wyraz nieodmieniony, więc prostrzy w znaczeniu. Opisuje błachostkę, syzyfową i niepotrzebną pracę.

Trochę to skomplikowane dla odbiorcy, ale sądzę, że każdy by po dłuższym zastanowieniu doszedłby do tego. No może oprócz tego: "Którzy czego tam szukają?" - to wymagałoby naprawdę dużego wysiłku rozumowego

Pozdrawiam serdecznie

[Dorma]

no niezle niezle..
Bardzo ladne zakonczenie