Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



wy
rzuty sumienia po
kusy strój - nie ruszę

już nic
do ascezy mierzę
do was

w razie czego - maścią

fajne,
pomiksowałam Ci trochę po swojemu ;)
:)))
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



wy
rzuty sumienia po
kusy strój - nie ruszę

już nic
do ascezy mierzę
do was

w razie czego - maścią

fajne,
pomiksowałam Ci trochę po swojemu ;)
:)))

INko
Twoich propozycji nie mogę absolutnie lekceważyć:)
i naprawdę zastanowię sie nad sugerowaną wersją;

w ostateczności zawłaszczając ją bez zapytowywania:)
Dziekuję Ci za ciekawy miks
Pozdrówka

PS. Liczba Twoich komentarzy pod moimi wersami 1111
- mam ten zaszczyt :)
Opublikowano

aj waj... też mi zaszczytowanie ;)

Twa miniatura jest świetna
ale jeśli z mojego miśka coś trafia, to bierz
bez skrupułów i bez zobowiązań (no, jeśli już, to piwem nie pogardzę;))
hej, :)))

Opublikowano

maść na wyrzuty ...czyli wypryski....może psycholog ...
pozdrówka;)

wy
rzuty przeszłości
po kusy strój nie ruszę
już nic
do ascezy mierzę

do niej
w razie czego
modły
zwrócę

tak mi się ułożyło w myslach, nie wiem czy to rada-piszę jak słyszę.oldy
pees: sumienie mają podobno nie płytcy,ale w głębokiej wodzie kąpani i ich pozdrawiam:)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Szanowna Oldy
przeszłość z modłami jakoś nie pasi, bardziej sumienie i modły
ale te modły zmieniają mi sens i jako Autor /zwróć uwagę proszę, na dużą literę Autora/
nie wyrażam zgody na zapodaną wersję;)))
Dziękuję za zainteresowanie
pozdrawiam
z poważaniem

podpis nieczytelny

PS. Może nie z głębokiej ale z dość wartko płynącej jestem
a nazywa się ona - rzeka Brda
Opublikowano

Zwracając uwagę na Aaaa, uprzejmie donoszę, iż w w.w komencie , zostało zamieszczone wyjaśnienie uprzednie w stosunku do odpowiedzi P.Autora.
Nadmieniam , że prośby o wyrażenie zgody w tymże nie odnaleziono.
Z wyrazami pierwotnego poszanowania autonomii:
Oldy.
przeszłość to dopiero pole dla modłów-podtrzymuję

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Arsis ponura, poruszająca wizja  niecodzienna rozbudowana metafora...
    • @Stukacz a dlaczego źle? inaczej:)
    • @Bożena De-Tre Wszystko możesz, Poetko - na przykład w jednym wersie uśmiercić i Boga i Nietzschego (obu po raz drugi).
    • Czekają. Stłoczone ciasno w zastygłej procesji, w urojonych widmach bezmiernej nocy. W pokoju. W tym pokoju stłoczone aż po brzegi. Wchodzą na ściany, na to drzewo wyrastające z podłogi. Stojąca w kącie plątanina martwych rur. Poskręcane gałęzie, odrosty. Żeliwne. Milczące artefakty...   Pełzną wysoko w swojej nieruchomej kreacji. Te zwidy rozczapierzone. Złapane w krótkim ujęciu. W milisekundowym błysku wypalającym oczy.   Są jedne na drugich. Obok siebie. Tuż obok. Bądź wyrastają z siebie bez jakiejkolwiek koncepcji, jakiegokolwiek sensu.   Ciasno. Bardzo ciasno…   Jak niezliczone polipy w jelicie. Zrakowaciałe. Całkowicie obce, nawet dla siebie samych. Całkowicie obce ciała rosnące w swojej i tak obcej egzystencji.   Mnożą się bez ustanku, wyrastając z siebie w nieskończonych powtórzeniach. W szmerze nieskończonego wzrostu...   Zasuszone widma. Kreatury pajęcze… Których odnóża… - Boże, jakże ich wiele!   Sięgają nimi, poprzez grzybnię pleśni, sufitu, jak nieba… Wspinają się. Wspinają, ku wielkiej mistyfikacji, ku tajemnicy największej.   Albowiem rozpościera się z wysoka coś, co jest niepodobne do niczego.   Co to takiego? Jakaś iluzja, deliryczna ekstaza…   Stając u stóp tego gigantycznego konstruktu podobnego do krzyża... - z kamienia, ze stali. z drewna…   Z żelbetonu poznaczonego brunatnymi plamami nuklearnej reakcji. Zmartwychwstania?   Być może samego Boga...   Słychać jeszcze echo. Pogłos pędzącego wiatru. Wtedy, co pędził w ogromnym huku totalnej anihilacji.   Tuż przede mną mur nieskończonego wzniosu. Rozpostarte ramiona (odnóża?) Rozwarte szeroko. Szeroko… - czegoś, co już dawno skonało, mimo że jest wieczne. mimo że żyje, pomimo ewidentnej śmierci.   Jakieś truchło. Zasuszone. W szacie pajęczej.   W powiewających płachtach. W czarnych od kurzu. Od pyłu. Od brudu zionących ciszą zatęchłych katakumb…   W przeciągu, w powiewie.   W półmroku…   Spogląda z wysoka wielookie oblicze. Czarne oczodoły w zdeformowanej czaszce.   I coś jeszcze.   Coś, co przeczy fizycznemu istnieniu.   Spod sufitu spada na mnie absolutna martwota, kiedy klęczę, kiedy leżę, kiedy pełzam jak wąż, jak dżdżownica, jak wielonoga skolopendra…   Co tu jest mną, a co kim innym? Albo czym?   Kto tu jest?   Mnoży się coraz więcej tej całej bezgranicznej iluzji, która we mnie. Która wszędzie…   Odchylam głowę do tyłu. Odchylam. Odchylam… … aż trzeszczą kręgi w szyi...   Wykrzywiając twarz w morderczym grymasie, w potęgującym się orgazmie trupiego rozkładu...   … moje oczy...   Te czarne otwory. Te czarne. Bezkreśnie czarne…   … jak noc lodowata…. jak noc…   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-06-07)      
    • @hollow man

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...