Do mistrza Leonarda

[Leon Gutner]

Czuję twą legendę , mistrzu Leonardzie
Jestem twego kultu , niewymownie bliski
Zrozumiałem miłość a potem nienawiść ..
Czy twym bratem będę , czy umrzemy czyści ?
Czy pijemy z tej samej kruchej porcelany
Doskonale bezczelną , kanadyjską kawę ?
Czy nas nie pogrąży własna doskonałość ?
Czy w swej atmosferze , mnie ujrzysz , niebawem ?

Bóg pobłogosławił bohaterstwu twemu
Czystej , przeraźliwej , poetyckiej prawdzie
Którą ty smakujesz , jak czerwone wino
Choć Zuzannie , herbata smakuje najbardziej ...
Gdybym nie odnalazł sióstr twych , miłosierdzia
Ujrzę wreszcie kiedyś , wnętrze ich komnaty
Potem w poświęceniu , pocałunek złożę
Na szczątkach spróchniałej , przezroczystej szaty .

Wiem , czym bywa nieraz , osobliwość twoja
Wiem , skąd dziś zdobywasz , urok i natchnienie
Wiem , dlaczego chłoniesz , hinduizm i buddyzm
Wiem , czym bywa magia a czym poświęcenie
Spłonę w twoim stosie , na wszystko gotowy
Przyprawiony szczyptą , piekieł i kosmosu
Tańcząc w rytm miłości , która ma swój koniec
I której ze śmiercią , pomylić , nie sposób....

Wtulam się w twój słynny , prochowiec niebieski
Podniszczoną szatę , żydowskiego księcia
Aby czystość myśli , musnęła mą skórę
Piękną i przegraną księgą miłosierdzia !
Ona mnie oceni z zamysłów i wiary
Gdy poczuje serca , cudowny apetyt
Wśród ogrodów twoich , gdzie tajemnic mrowie
Odkryjesz mi cudownym , pragnieniem poety

Goszczę w twoim mieście , ulic bez numerów
Tutaj , gdzie za darmo pracują kobiety
Śpię w hotelu „ Chalesa” , gdzie postój limuzyn
Tworzy wielką przystań , na wszelkie podniety
W twoim Montrealu , świątyni zagłady
W Montrealu , który , całkiem mnie pochłania
Tu się właśnie łapie , romantycznych żydów
Tu , do dziś urządzasz , swoje polowania .

Wiem już wszystko o tym , co się wydarzyło
W latach sześćdziesiątych , w erotycznej sferze
Jaka rewolucja miała wtedy miejsce
I dokąd odeszli , obłędni rycerze
Wszystko to , jak sława , podąża za tobą
Przez kraje , przez noce , odwiecznej tułaczki
Kiedy rankiem słońce , powróci z niewoli
Ty , znów zaczniesz rzucać , cień swój literacki .

Mistrzu tyś mądrością , tyś uduchowieniem
Twoja postać starca , jest już majestatem
Oto ty , tak piękny , jak dawno przegrany
Lecz w grze ulubionej , ja ci będę bratem
Bo tyś jest nadzieją , dla zburzonych świątyń
Odkąd wziąłeś twierdzę , zwaną „ Manhattanem „
Jesteś powołaniem które zdobyć muszę
Berlinem , do którego , wkroczymy nad ranem !!!

Wiem że w twoim domu , wojna trwa , odwieczna
Lecz mnie , chowasz w schronie , swojej zmysłowości
Wręczasz mi relikwie świętej partyzantki
I na drogę rzucasz , bezwolnej miłości
Drogę , którą razem , za pięknem i zdradą
Pokonamy wkrótce , pewni , że tak trzeba
Aby czuć swąd życia i piętno wieczności
By zapełnić pustkę na naszych pogrzebach ..

[Leon Gutner]

Owa - pustka na naszych pogrzebach – to broń boże nie próba porównywania się do L.C . a już na pewno nie próba utożsamiania się z poetą tak wielkim i mistycznym jakim z pewnością jest L.C.
Owa pustka w ostatecznym akcie człowieka na ziemi ma wyrażać coraz większy brak zrozumienia dla wartości duszy ...
Chciałem dać w ten sposób do zrozumienia jak jesteśmy samotni w swoim przekazie ...
Na pewno są tacy którzy nie rozumieją tego o czym pani chce im powiedzieć a więc nie zaszczycą pani w ostatniej drodze ...


Drogę , którą razem , za pięknem i zdradą – gdyby nie Cohen nie napisałbym do dziś ani słowa ...ponieważ uważałem niegdyś że piękne życie jest na tyle sztuczne że może nas tylko zabić ....

Pokonamy wkrótce , pewni , że tak trzeba - pokonamy bo L.C jest tym wszystkim czym ja chciałbym być i wydaje mi się że to jedyna i słuszna droga , którą on szedł całe życie a ja pragnę podążyć ...bo przecież każdy ma swojego ,, mistrza ,,...

Aby czuć swąd życia i piętno wieczności - życie jest czasem okrutne i w każdej chwili wisi nad nami wieczność ostateczna , której wyobrazić sobie nie sposób . Czy jest ktoś kto potrafi sobie wyobrazić wieczność ....? Tak czy siak jesteśmy nią namaszczeni .....Każdego naszego dnia ..


Tyle gwoli wyjaśnień ...
Jestem skromnym człowiekiem a L .C . jest jedyny w swoim rodzaju ....
Nikt nie może się z nim równać ..przynajmniej nie w tym życiu ...
A już na pewno nie ja ....

Pozdrawiam serdecznie LG.

[Malena Lebrun]

ej zaglądnełam tu bo lubię malarstwo!
szukałam malarza znalazłam poetę, a raczej dwóch i nie żałuję
miło się czytało