Jeden dzień z życia kobiety pracującej

[ot i anka]

Nadszedł ten upragniony dzień. Dzień, na który czekają miliony osób raz w miesiącu. Wypłata. Oznacza to tylko tyle, że w końcu mogę uzupełnić braki jesiennego odzienia w szafie. Czyli zakupy- to co (podobno) kobiety lubią najbardziej.
Pierwszy wolny dzień od dawna, więc pozbieranie się do wyjścia zajmuje mi trochę czasu…permanentny bałagan robi swoje. Przynajmniej koty są zadowolone- uwielbiają moje przepocone koszulki leżące na podłodze- wszystko dla nich, nie z lenistwa.
Udało mi się jakoś wyjść. Skarpety nie do pary, spodnie splamione zupą pomidorową ( kiedy ja jadłam zupę pomidorową?!) za to makijaż perfekcyjny- jakieś pozory trzeba zachowywać. Nikt mi się dziwnie nie przygląda, więc nie jest źle. Zapomniałam już jak to jest starać się dobrze wyglądać- praca w domu, przed komputerem znieczula na takie pierdoły, a koty nie narzekają. Zresztą- w końcu idę na zakupy- nowe ciuchy, nowe życie (gdzieś chyba słyszałam taką bzdurę, albo sama ja właśnie wygenerowałam)
Przystanek. Szum samochodów, gwar ludzkich głosów, wiatr, pada, nadjechał tramwaj. W środku jak w saunie – duszno , można by było nago jeździć, jak dla mnie całkiem niezłe rozwiązanie. Ludzie pozbyli by się kompleksów patrząc na innych…rozglądam się dookoła. Zwątpiłam. Naliczyłam może trzy kobiety grubsze ode mnie. Cofam – chyba już wolę pocić się pod warstwą ubrań (cholera zapomniałam użyć dezodorantu- nie dość, że brudne ciuchy, to jeszcze będę śmierdzieć!). Ktoś ciągnie mnie za rękę.
- Słyszy pani? – kobieta w czarnym swetrze, ubranym na lewą stronę zbliżyła się do mnie- słyszy pani?
- Co miałabym słyszeć?- nie rozumiem. Spojrzałam w jej oczy- obłęd. Znowu to samo, dlaczego tacy ludzie zawsze mnie zaczepiają?
- Proszę nie słuchać głosu kultury…pani jest na to za mądra- ludzie zaczęli się przyglądać, trochę odsuwać od nas – dzisiaj jest pani dzień…
Mój przystanek. Drzwi się otworzyły.
- Przepraszam, musze już iść. Miłego dnia!- rzuciłam na odchodnym (sygnał) i wyskoczyłam z tramwaju. Spojrzałam za siebie - kobieta z tramwaju przyglądała mi się uważnie. Pomachałam jej i ruszyłam pośpiesznie w stronę centrum. Jej słowa dudniły mi w głowie…
***
Nie mam już siły. Osiemnasta- sześć godzin chodzenia po sklepach. Przy każdej przymierzalni powinien leżeć pistolet – wiele kobiet przestało by mieć problem z „nie mam się w co ubrać”. Tylko sprzedawcy mieli by dużo sprzątania. Musze to przeanalizować (papieros). W sklepach tylko zwężane spodnie, w których moja i tak wielka dolna część pleców, jest optycznie jeszcze większa, bluzki rozszerzane na dole – moda mnie rozpieszcza…Może gdybym się tak ubierała, ludzie w tramwaju zaczęliby mi ustępować miejsca jako kobiecie w ciąży? To już jakiś argument „za”!
(Drugi papieros) A może wyjadę do Anglii? Podobno kobiety tam są grube i brzydkie…okazało by się, że mój rozmiar 40 (no dobra, 42) jest niewielki, i może nawet ktoś uznałby mnie za ładną? Tylko kto to tak naprawdę wyznacza? Mężczyźni? Nigdy nie miałam problemu z ich zdobyciem, gorzej z zatrzymaniem przy sobie, ale komu potrzebny cudzy bałagan w domu?
(Trzeci papieros) Seksu też żadnego dawno nie było… może warto zastosować jakąś dietę. To oznaczałoby rezygnację z największej przyjemności w ostatnich tygodniach mojego życia- ograniczenie jedzenia i picia! Skreślić z listy grzechów frytki i piwo?
(Cholera papierosy się skończyły)
***
Hipermarket. Pełznę między półkami ze spuszczoną głową- po lewej piwo, po prawej makarony, sosy…Byle dotrwać do warzyw nie wrzucając nic do koszyka.(i pamiętaj- jogurty tylko beztłuszczowe!) Zaczynam liczyć kafelki- 1,2,3,4,5… (oddychaj głęboko i nie patrz na te pyszności!) …24,25 (trzask- uderzyłam w coś koszykiem)
- Czy przechodząc przez ulicę tez się pani patrzy pod nogi?? Ja tu próbuję pracować, na szczęście nie wszyscy klienci są tak bezmyślni! – patrzyłam zaskoczona na opieprzającego mnie młodego mężczyznę na wózku…widłowym. Nieopatrznie na niego weszłam, chyba nawet coś spadło.
- Przepraszam…nie chciałam…ja po prostu…no bo…pan tego nie zrozumie! Mężczyźni nigdy nie zrozumieją co znaczy ciągle starać się starać…to znaczy musieć się starać!! Chodzi mi o to…Daniel?! To ty?- Mężczyzna i tak już zdezorientowany moją bezsensowną próbą tłumaczenia się, spojrzał na mnie pytającą (a może z litością?)
- Tak…a ty…a Pani to kto??
- Pola! Pola Kotlińska, chodziliśmy razem do podstawówki, pamiętasz? W czwartej klasie nawet siedzieliśmy razem w ławce. Miałam włosy… o takie dotąd. A za nami siedziała Ula z Tomkiem…Wiesz, że zrobiłeś się przystojny? Jejku, to już piętnaście lat prawie…ale cię poznałam, chociaż na tym wózku wyglądasz inaczej, jakoś starzej (nerwowy śmiech- kobieto, co ty wygadujesz?!)
- Pamiętam już !- na jego twarzy pojawił się delikatny, niepewny uśmiech- Piętnaście lat, a ty nadal tyle gadasz. (pauza- mam się zaśmiać?) Przepraszam.
- Za co?
- Nakrzyczałem na ciebie przed chwilą, już zapomniałaś? (śmieję się- może coś wymyślę przez ten czas) Co za spotkanie! Czym się zajmujesz?
- Jestem grafikiem komputerowym. Wiesz- reklamy, okładki książek, płyt…takie tam. A ty, widzę, załatwiłeś sobie pracę dla dobra narodu- dostarczyciel produktów w świątyni zakupów! Chwalebne zadanie. Czyżby na studiach coś nie poszło?
- Owszem- jestem magistrem kulturoznawstwa. Nie poszedł wybór studiów. Potem wybór żony…(rozwodnik? Hmm)
- Dobra, nie kończ, co robisz w piątek wieczorem? Masz tu mój adres , wpadnij na kolację, zrobię coś dobrego. Lubisz Pizzę? To moja specjalność…albo nie, zrobię Fuczki- taka Ukraińska potrawa. I deser. Możesz przynieść wino- czerwone półsłodkie. To jak? (roześmiał się głośno)
- Chyba nie mam wyboru. Ale mam nadzieję, że mnie nie zagadasz na śmierć? – Spojrzał na mnie z błyskiem w oku.- Dziewiętnasta pasuje? Wziąć ze sobą piżamę?
- Obędzie się bez (uśmiech numer sześć) Do zobaczenia!
- Do piątku Polu!
Odwróciłam się, wyprostowana, pierś wypięta, wiem, że na mnie patrzy. No to teraz zakupy…olej, mąka…
***
Koszyk pełen po brzegi. Mnóstwo jedzenia- zamiast spodni - spódnica. W sklepie powoli robi się pusto. W głowie wymyślam nowe potrawy, dobrze, że wpadłam na Daniela przed półkami z dietetycznym jedzeniem- nie musiałam nic odnosić przynajmniej.
Przy kasach gazeta- „jak osiągnąć wymarzony rozmiar 36?zobacz- str.58” Chyba nie zostanę kobietą XXI wieku. Za to umiem gotować, a jak mówią przez żołądek do serca… póki co wystarczy do rozporka. Właśnie- prezerwatywy, mogą się przydać.

[Anna Siedem]

Chyba dobrze mi zrobił Twój kawałek prozy, bo podziałał rozweselająco :)
Typowo kobiece myślenie - całkiem trafne, można wypunktować:
1 -" Zapomniałam już jak to jest starać się dobrze wyglądać- praca w domu(...)"
2 -"w końcu idę na zakupy- nowe ciuchy, nowe życie (gdzieś chyba słyszałam taką bzdurę, albo sama ja właśnie wygenerowałam)"
3 -"Naliczyłam może trzy kobiety grubsze ode mnie."
4 -"…okazało by się, że mój rozmiar 40 (no dobra, 42) jest niewielki, i może nawet ktoś uznałby mnie za ładną? Tylko kto to tak naprawdę wyznacza? Mężczyźni? Nigdy nie miałam problemu z ich zdobyciem, gorzej z zatrzymaniem przy sobie, ale komu potrzebny cudzy bałagan w domu?"
5 -"Seksu też żadnego dawno nie było… może warto zastosować jakąś dietę. To oznaczałoby rezygnację z największej przyjemności w ostatnich tygodniach mojego życia- ograniczenie jedzenia i picia!"
6 -"Masz tu mój adres , wpadnij na kolację, zrobię coś dobrego. Lubisz Pizzę?(...) Możesz przynieść wino- czerwone półsłodkie. To jak?"
7 -"Obędzie się bez (uśmiech numer sześć) Do zobaczenia!"

Zauważyłam drobne błędy, ale już późno i nie mam siły ponownie wracać do tekstu. Warto przeczytać spokojnie jeszcze raz i wyłapać. Ogólne wrażenie jak najbardziej pozytywne, na pewno bliskie kobiecie samotnej. Chciałoby się zapytać: i co dalej?
Serdecznie pozdrawiam
P.S. Lubię kobiece wynurzenia ;)

[ot i anka]

miało być po babsku:) taki zamysł. chociaż sama nie przepadam za babskim gadaniem:D ale jakoś tak...z przymrużeniem oka;)
podejżewam, że błędy są, ale mnie jest je trudn wychwycić. to co sie dało zauważyć na pierwszy rzut oka-poprawiłam.

dzieki za opinię;)
pozdrawiam

[kaja-maja28]

Podoba mi się,dobrze że to tylko jeden dzień taki jest w życiu:)
Pozdrawiam milutko

[John_Maria_S.]

Bardzo dziwna sprawa z tym....kotem. Mój siada tylko na świeżych, wyprasowanych ciuchach. W życiu nie usiądzie na noszonych....no, ale on jest z Persji, to może dziwak. W kobiece zakupy nie wtrącam się, bo są dla mnie...niezrozumiałe. Pozdrawiam. p.s. ...a tak Markety narzekają, że muszą już ułomnych i emerytów zatrudniać. A tu proszę, taki As się trafił na widlaku. Nie miał na bilet do Irlandii ? Nie umawiaj się z nim, to na bank jakaś "sierota". Tylko się wykosztowałaś na te gumki. :)

[asher]

Jak na rodzaj dziennika, całkiem nieźle. Z tym rozporkiem to jednak hit :)

[Don_Cornellos]

Szybko, obrazowo, a jednocześnie jest w tym literackie rzemiosło. Wyszło wspaniale. Pozdrawia i kłania się nisko Don Cornellos

[ot i anka]

:)))
dziekuję za zainteresowanie:0
ostatnio mnie nie było i nie myslałam, że ktoś to przeczyta:)
miło , że się podobało:)
pozdrawiam

[Don_Cornellos]

Nie będę ukrywał, że chciałbym abyś skomentowała mój tekst. Wytknęła jakieś błędy.
Pozdrawiam