Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

szeptu cień


[sub]Tekst był edytowany przez szadoł dnia 10-05-2004 05:20.[/sub]
[sub]Tekst był edytowany przez szadoł dnia 18-05-2004 04:33.[/sub]

Opublikowano

ładnie, może tylko międzyświat mi kuleje, nei wiedzieć czemu, ale reszta tworzy całkiem sympatyczną atmosferkę

aha, gdzie tytuł!? na drugi raz nie przeczytam i tyle... jak można tak ogołacać wiersz z tytułu i wystawiać nagusieńki?

Serdecznie pozdrawiam
Natalia

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



no dobra następnym razem jakiś wstawie,:),
pzdr s
[sub]Tekst był edytowany przez szadoł dnia 23-04-2004 23:25.[/sub]
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



podoba mnie sie to, dla ciebie zmienie na przedsionek

po zdrówko P_E_A_C-E

[sub]Tekst był edytowany przez szadoł dnia 24-04-2004 19:22.[/sub]
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



cze - a dlaczego trzeba nadawać im imiona gdy się urodzą ? - to nieludzkie .
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Jeszcze raz:

wiersz jest wierszem
jebać konwenanse i tytuły
jeśli tytuł będzie swietny
a wiersz do dupy
to tytuł nic nie zmieni
sa sytuacje
kiedy nie trzeba słów, ani tytułów
i tu zaczyna sie wolność, twórczosć, zycie... poezja"

To napisała Agnieszka Gruszko. Święte słowa.

Opublikowano

A mnie dręczy to wyssanie. Proszę nie kojarzyć z brakiem tytułu czy jakoś tak, bo mi ten brak nie przeszkadza (jednak nie zgadzam się z cytowaną wcześniej - przez MS - komentatorką , która zapisała znamienne słowo na "je"!) O!
To ssanie jakoś mi do szeptu, ust i ugłaskania nie pasuje.
Tyle, bo ogólnie podoba mi się.

A.
[sub]Tekst był edytowany przez Joanna_W. dnia 25-04-2004 11:09.[/sub]

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




...dobrze Mirek piszesz i Agnieszka tez mnie się podoba...
Opublikowano

[quote=

aha, gdzie tytuł!? na drugi raz nie przeczytam i tyle... jak można tak ogołacać wiersz z tytułu i wystawiać nagusieńki?

Serdecznie pozdrawiam
Natalia




nie skazuj wiersza na zapamiętanie

bo on jest chwilą
motyla życiem
kwieciem wiśniowym
ziemi oddechem
ptakiem wiosennym
liściem we włosach
dramatem powiek
koszykiem malin

słoikiem jagód
w przydrożnym rowie
z dzieckiem u boku

bo gdy go złapiesz
przywłaszczysz sobie
zwiędnie
zapomni
dokad polecieć
zatopisz płomień


[sub]Tekst był edytowany przez szadoł dnia 25-04-2004 18:12.[/sub]
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


i dobrze , że dręczy bo to udręka
Opublikowano

Powinnam była przeczytać wcześniej i być świadoma całego tego sporu o tytuł. A teraz możesz mnie posądzić o plagiat.. Jak jednak wstawić(wpisać? wcisnąć?) tytuł, gdy słychać już tylko ciszę?

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Zrozum   Nie przesadzaj zdrowych drzew, życiodajnych: dojrzałych - korzeni, ujrzysz tylko martwy krzew,   miną długie lata nim podrosną, a odrosną wśród przeszłości cieni, miną długie lata nim przerosną    żywe rany - cichy gniew, ciernistych: słów - kamieni  i ślepej śmierci śpiew...   Łukasz Jasiński (luty 2026)  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • @Nata_Kruk @Nata_Kruk Dzięki za uważne czytanie .                                                                                                   
    • "Sędziwe lata" Lubię poranki i rodzący się świt, gdy dzień otwiera swe świetliste bramy, bo w każdym z nich odwieczny tętni rytm, którym ku życiu nieustannie zdążamy. W bezkresie galaktyk, pośród gwiezdnych mgławic, jakże niezmierny jest wszechświata stan! Ileż światów zdołał czas już pozostawić, ile początków skrywa wieczności plan? Cóż jest prawdą, którą przyjąć nam wypada, gdy dzieje własne próbujemy pojąć sami? Jesteśmy ledwie pyłem, co się osiada na brzegu wieczności pomiędzy światami. Codziennie, niczym Syzyf, trud podejmujemy, pchając pod górę głaz marzeń i nadzieje, i choć kres drogi przeczuć nieraz umiemy, wciąż serce ku przyszłości ufnie się śmieje. Bo żadne życie nie kończy się spełnieniem, nie ma pożegnań, które niosłyby ukojenie, gdy ciało ustępuje przed przemijaniem, a duch odchodzi w nieznane przestrzenie. Dlatego żyjmy pełnią każdej chwili, tu, gdzie los nas postawił, pod niebem i słońcem, byśmy w godzinie, gdy będziemy odchodzili, mogli rzec: „Żyłem naprawdę” — nim nadejdzie koniec. Bo czas, choć cichy, niestrudzenie naprzód kroczy, nie pytając nikogo o zgodę ni o zdanie, a sędziwe lata przychodzą jak nocą mrok głęboki, nim człowiek zdoła pojąć ich przybywanie. Leszek Piotr Laskowski
    • @Poet Ka Dla mnie to takie otwieranie i zamykanie kolejnych szuflad. Od zewnętrznych uczuć do wewnętrznych. Te szuflady są o tym, co chcę pokazać światu, a co zostawiam dla siebie. Cały wiersz jest drogą, by dojść do słowa "milczenie". Osobiście odbieram to jako ten moment, w którym brakuje słów na tłumaczenie. To nasycenie jest stanem, milczenie nie zniekształca. Pozdrawiam serdecznie 🪻🪻🪻
    • Dziękuję Pani bardzo. Pozdrawiam. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...