Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Cztery ramy
monitor.

Dysk twardy
kręgosłup.

Napędy
zamknięte.

Obudowa
z plastiku.

Płyta główna
szklana.

11 sierpnia 2007

Opublikowano

z moich obserwacji wynika, że niestety obniżył Pan loty
ale to nic
bardziej obawiam się, czy nie zaczął Pan nadinterpretować cudzych gniotów licząc na rewanż w postaci głębokiego studium własnego utworu

nie oskarżam o 'rewanżyzm', ale po zamieszczeniu własnego tekstu, pisać takie rzeczy pod innymi /i to jakimi!/ ... no Panie Kamilu...
-------> http://www.poezja.org/debiuty/viewtopic.php?id=63519#dol

pozdrawiam


ps., proszę się na mnie nie gniewać ;)

Opublikowano

Te dwuwersy jeszcze bardziej słabsze od mojego "Obcego", tylko, że ja podszedłem do tego lajtowo, nie oczekiwałem gloryfikacji, wiedziałem, że to bohomazy... mam nadzieję, że Pan miał tę samą świadomość jeżeli nie, to proszę wybaczyć, ale ja nic nie potarfię z tego pozytywnego wyciągnąć... gdyby jeszcze ta wspomniana przez kolegę trumna się znalazła, to coś miałoby wymowę, tak NIC...

Proszę jeszcze raz o przebaczenie, ale z g* bata Pan nie ukręci,
Pozdrawiam

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Gniewam się panie grabarzu i to bardzo ;( wzbudził pan swoją wypowiedzią niesmak. to pan zawsze lubi pouczać wszystkich innych swoją zawiłą retoryką. co do mojego komentarza starałem się jak najwięcej znaleźć w utworze, być może była to lekka nadinterpretacja, ale pan nic więcej nie potrafił powiedzieć.

nie oskarżam o 'rewanżyzm', ale po zamieszczeniu własnego tekstu, pisać takie rzeczy pod innymi /i to jakimi!/ ... no Panie Kamilu...
-------> http://www.poezja.org/debiuty/viewtopic.php?id=63519#dol
nie bardzo rozumiem

nie uważam bym loty obniżył, czasami pisze się wiersze gorsze czasem lepsze, na org, trudno się popisać, chyba że warsztat, ja teraz zajmuje się programowaniem więc mam gorszy okres, ale pana dzieł jakoś nie miałem czytać okazji już bardzo dawno.
Opublikowano

dobra sam tego chciałeś Roman !
jutro
o dziewiątej pod zegarem

będziesz błagał bym przebił
twój pęcherz moczowy piórem

Opublikowano

Panu nie służą wakacje ;]

nie umieszczanie przeze mnie tekstów ostatnio, czy moja 'zawiła retoryka' (? - jak czegoś Pan nie rozumie, wystarczy zapytać) - nie mają najmniejszego związku z kwestią, którą poruszyłem

może jest Pan lepszym programistą niż poetą
warto się nad tym zastanowić ;p

pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @iwonaroma No i tak to czasem bywa z czasem. A niech tam sobie zostanie w wierszach.  Iwono, bardzo gustownie spięłaś słowem jak broszką, winszuję :) A huśtawka wytrzyma?
    • @Arsis    piękno, smutek, symbol,   forma graficzna - która mi się podoba    i tak zwane lśnienie (promyk - idąc za L.M.Montgomery)  
    • @Gra-Budzi-ka Oj,

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      jakie fajne! 
    • @Poezja to życie   oby perfekcyjnie zabijał ! I bezboleśnie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pozdrawiam !
    • Przechodzą cicho, mając przeszklone spojrzenia. W przedpokoju. W pokoju. W noc ciemną i tkliwą. W noc majową. W pełną szumiących liści, pełną drzew, gałęzi, podziemnych korzeni.   I w tę noc podążają moje złudy, widma… Te moje odwieczne i wciąż milczące od lat pięćdziesięciu chore iluminacje.   Przepoczwarzają się. To znów nieruchomieją. Ale są. I płyną naprzeciw obłokom bez-szepnie. Albo szepczą jak wiatr na przekór milczenia. Albo stwarzają się od początku. I znowu. I wiecznie…   Dręczy mnie ta struna. Zaciska się coraz ciaśniej.   W bolesnym skowycie powolnego rozpadu.   W progu uchylonych drzwi leży zakurzone truchło jakiegoś ptaka. Szkielet obsypany piórami. I ten szkielet podobny raczej do szkieletu człowieka, lecz z białą podłużną czaszką i z otwartym w jakimś zastygłym grymasie dziobem.   I z czarnymi oczodołami niewidzącej śmierci. Tej samej, która naznaczyła spojrzenia mojej matki i ojca, kiedy ich oczy wyrastały z czarnej, błotnistej, mokrej od deszczu ziemi. Wyrastały jak kiełkujące pąki jakiejś melancholii spomiędzy kwiatów białych chryzantem.   A więc rozbił się przed wiekami ten ptak, nie-ptak.   Roztrzaskał w koszącym locie. W gazetach pisano wtedy: to było samobójstwo.   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-05-05)      
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...