Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano
Grek tu leży, Mnemeion, wraz ze swoją Mneią
i nikt ich nie pamięta. Chaire, parodeita.





-------------------
Chaire, parodeita („przechodniu, bądź pozdrowiony”) – jedna z najczęściej
stosowanych formuł kończących inskrypcje nagrobne pisane w jęz. greckim;
mneia – pamięć;
mnemeion – pomnik, posąg, grób.
  • Odpowiedzi 40
  • Dodano
  • Ostatniej odpowiedzi

Top użytkownicy w tym temacie

Opublikowano

Bartoszu - no dałeś teraz do myślenia. Niby nic, a głęboko jak diabli. Memento mori, tyle, że inaczej.
I zauważ jednak pewien paradoks - tutaj nikt o umarłych nie pamięta, a oni przypominają o sobie - pytanie, czy tylko to widzą.
Pozdrawiam

PS - oczywiście na tak.

Opublikowano

Bartoszu
czytam i czytam na różne sposoby.
Równie dobrze - w przekładzie na nasze - mogłoby być

Ktoś tu leży, imć mąż ze swoją żoną-pamięcią
i nikt ich nie pamięta. Przechodniu, bądź pozdrowiony :)

akurat u nas pamięć o zmarłych wiecznie żywa.

to tak jakby napisać

Tu leży książka ze swoją mądrością
i nikt jej nie czyta. :))

A właśnie że czyta :)))
Pozdrawiam

Opublikowano

zawsze tak jest, że póki się mówi o kimś to się pamięta i żeby
troszkę dłużej trwać to trzeba o tym napisać wzbudzając
zainteresowanie przechodzących - stąd pozdrowienia dla nich.
Temat rzeka, choć ciekawie ujęte spostrzeżenie :)))
Pozdrawiam ciepło z + :)) EK

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Egze, lejesz miód na me skołatane serce - takich czytelników mieć, to zaszczyt:)
Bardzo ci dziękuję za te słowa, bo prawdę powiedziawszy martwiłem się trochę,
czy ten pomysł z użyciem greki wypali; jak widzę (z każdym komentarzem jestem
o tym coraz bardziej przekonany) - jednak "wypalił":)
Pozdrawiam, miłego dnia!
Opublikowano

Naprawdę jestem pod dużym wrażniem. Żeby w 2 wersach umiejętnie zamknąć tak szeroki temat jak śmierć, trzeba mieć solidny warsztat poetycki. Gratuluję. Oczywiście plus i pozdrowienia od Pancolka ;)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się



  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Idę wolno, widzę tylko kształt.  Dookoła kontur. Ja tu, Ty tam.  Myśli powódź, jestem już blisko.  Dotyk jest jak… słodką czuję rozkosz.  Duży błąd? W to nie chcę wierzyć!  Widzę ląd… nie. To jednak sztorm i szkwał. Tysiąc marzeń, więcej gorzkich kar.  Źrenic promień! Moje świecą już blado,  Tobą… święć się imię! Co rano.  Tobą… nadzieją pragnień, wygraną. Ciągle Ty — nic więcej nie pragnę.  Flauta… Pusto — gdzie bocian i gniazdo. Usiąść, wrócić — Twoje widziadło.
    • Cenzurować mogą robotnika,  Cenzurować mogą pracownika,  Cenzurować mogą, Mnie i Ciebie,  Myślimy o okruchu, nasz chlebie!     Polityk ma poparcia komitet,  Polityk ma wyborczy gabinet,  Polityk ma obie lewe ręce,  Myślimy o zarobku, w podzięce!     Rząd jest wyborami narodowy,  Rząd jest koteriami betonowy,  Rząd jest reprezentacją niewielu,  Myślimy o napitku, o chmielu!     Cenzurują robotnika,  Cenzurują pracownika,  Cenzurują Mnie i Ciebie,  Nie myślimy, o nasz chlebie!     Polityk ma komitet,  Polityk ma gabinet,  Polityk ma dwie ręce,  Myślimy o... w podzięce!     Rząd jest narodowy,  Rząd jest betonowy,  Rząd jest dla niewielu,  Myślimy... o chmielu! 
    • @Leona Coś mi się tak pokojarzyło z jungowską psychologią cienia. Ten wewnętrzny potwór.   W sumie nie ma głupich powodów, z jakich ludzie zaczynają nienawidzić życia.  Emocje nie są ani dobre, ani złe. Trzeba mieć tylko odpowiedni arsenał środków, żeby sobie z nimi radzić tak, aby nie niszczyły - ani tego, kto przeżywa rozpacz, ani jego otoczenia,
    • Przyjechał kuglarz na plac, tajemnicę rozstawił na scenie. Wyciąga rekwizyty, co prawdą jest, a co złudzeniem.   Z rękawa wysypuje garść lekkich piór kolorowych, a one tak zuchwale pchają się widzom do głowy.   I zamazują obraz, ten wyraźny, prawdziwy, a kuglarz przenika wzrokiem, gdzie prawda jest, a gdzie dziwy.   W dłoniach układa zachwyt, żongluje i mamy strach, już nasze emocje w matni, czy to już och, czy ach.   Kuglarz czaruje, kusi, a widz namiętnie marzy, lecz po zamknięciu kufra wychodzi z teatru bez twarzy.
    • @lena2_No tak, nosce te ipsum. Dotyczy to wszystkich sfer życia, bo człowiek żyjący świadomie: - zawsze będzie dokądś zmierzał, - zawsze będzie znał swoje granice i nie pozwoli, żeby inni go pomniejszali, - zawsze będzie potrafił się doskonalić i uczyć się.   Mądra treść podana w lekkiej, nieprzytłaczającej formie :)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...