za głębią umysłu

[bajka-bajka]

spytam ciepła wiatru co przestworza pieści
czułość rozsiewając za dotykiem dłoni
ile się pomieści w zaciśniętej garści
bólu co podmuchem swym duszy nie rani

zapytam płomieni co sieją o zmroku
światełko nadziei nad schyloną głową
ile trzeba wiary ile trudu kroków
by otworzyć serce za miłości sprawą

może mi odpowie kamień co przy drodze
widzał czasu pogonią muskane uczucia
w jaki sposób trzeba położyć na wadze
słoność by nie stracić słodkiej chęci życia

gdzieś w spiżarni myśli chowa się przed światem
moc pytań na które zbrakło odpowiedzi
niepewność zrodzona mijającym czasem
wzrokiem niewolnika za marzeniem wodzi

[Marlett]

Bajeczko !
Ładnie porównujesz myśli i uczucia do żywiołów.
Radości.

[Bartosz Wojciechowski]

Bajko, widzę, że popracowałaś nad warsztatem - liczysz sylaby, pilnujesz średniówki,
naprawdę się cieszę (choć w drugim wersie trzeciej strofki potknęłaś się: masz 13 sylab
ze średniówką 7/6 i jeszcze literówkę w "widział"). Nie możesz jednak zapominać o rytmie,
który tutaj jest w strzępach i dodatkowo utrudnia czytanie oraz o rymach (jeśli wiersz miał
być rymowany). Otóż musisz wiedzieć, że jedynymi rymami są tu: wewnętrzny "pieści/
pomieści" w pierwszej strofce oraz "zmroku/kroków" w drugiej. Jeżeli wiersz miał być
pozbawiony rymów - bądź konsekwentna i wyrzucić obydwa.

Trzeba też popracować nad większą klarownością przekazu. Przede wszystkim szyk zdań.
Musiałem cztery razy czytać pierwszą strofkę, żeby w ogóle połączyć słowa w logiczną całość.
Zdecydowanie przeestetyzowałaś tekst i to jest jego podstawową wadą - wg mnie jest on
wręcz skrajnie nieczytelny, w kwiecistej mowie zagubiłaś gdzieś cały sens.

Przepraszam cię za tę w gruncie rzeczy nieprzychylną opinię, wiedz jednak, że bardzo
doceniam twoje postępy i wiem, że twoje pisanie się rozwija. A wpadki ma każdy.
Pozdrawiam:)