Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

spytam ciepła wiatru co przestworza pieści
czułość rozsiewając za dotykiem dłoni
ile się pomieści w zaciśniętej garści
bólu co podmuchem swym duszy nie rani

zapytam płomieni co sieją o zmroku
światełko nadziei nad schyloną głową
ile trzeba wiary ile trudu kroków
by otworzyć serce za miłości sprawą

może mi odpowie kamień co przy drodze
widzał czasu pogonią muskane uczucia
w jaki sposób trzeba położyć na wadze
słoność by nie stracić słodkiej chęci życia

gdzieś w spiżarni myśli chowa się przed światem
moc pytań na które zbrakło odpowiedzi
niepewność zrodzona mijającym czasem
wzrokiem niewolnika za marzeniem wodzi

Opublikowano

Bajko, widzę, że popracowałaś nad warsztatem - liczysz sylaby, pilnujesz średniówki,
naprawdę się cieszę (choć w drugim wersie trzeciej strofki potknęłaś się: masz 13 sylab
ze średniówką 7/6 i jeszcze literówkę w "widział"). Nie możesz jednak zapominać o rytmie,
który tutaj jest w strzępach i dodatkowo utrudnia czytanie oraz o rymach (jeśli wiersz miał
być rymowany). Otóż musisz wiedzieć, że jedynymi rymami są tu: wewnętrzny "pieści/
pomieści" w pierwszej strofce oraz "zmroku/kroków" w drugiej. Jeżeli wiersz miał być
pozbawiony rymów - bądź konsekwentna i wyrzucić obydwa.

Trzeba też popracować nad większą klarownością przekazu. Przede wszystkim szyk zdań.
Musiałem cztery razy czytać pierwszą strofkę, żeby w ogóle połączyć słowa w logiczną całość.
Zdecydowanie przeestetyzowałaś tekst i to jest jego podstawową wadą - wg mnie jest on
wręcz skrajnie nieczytelny, w kwiecistej mowie zagubiłaś gdzieś cały sens.

Przepraszam cię za tę w gruncie rzeczy nieprzychylną opinię, wiedz jednak, że bardzo
doceniam twoje postępy i wiem, że twoje pisanie się rozwija. A wpadki ma każdy.
Pozdrawiam:)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • niepojęty ranek w  cukierence   croissant, café au lait patrzę z nadzieją przez szybę jestem w środku   szkolenie z wiązek prądu – szot energii waham się między latte a  espresso płacę   zaraz otworzą przybytek patrzeć przez szybę pokrytą po francusku  piegami? czy na ażurową kelnerkę, która niechętnie mawia bonjour   biały kruk powiada o  kelnerce: ona jest przezroczysta   jak tu nie reagować na drugiego człowieka? zagwozdka – nie potrafię   skupiam się na skupieniu  światła na przybrudzonej szybie, którą czyści szyld  patisserie   zaraz szkolenie – myślę  alternatywnie o paradokumencie: o mnie, o  nich   stoję i czekam. właśnie  otwarto nie kawiarnię – miejsce  szkoleń co mnie jednak cieszy
    • wieczór jest herbaciany trzymam się filiżanki a ona mnie gwiżdżę na czajnik   za oknem parzą się koty głośno i agresywnie  
    • Mogą się rozbrykać, mogą się odnaleźć... mogą świat odmienić :)    Pozdrawiam
    • Spojrzeć w oczy chłopca okazję miała. Odrazu głębie w nich ujrzała Jasny kolor otulił jej wzrok. I nie opuszczał w mrok.   Przez okienko na niego zerkać kochała. Na korytarzu długie spojrzenia posyłała. I on też na nią zerkać raczył. Lecz w głowie inną mataczył.   Ona myślała, że gesty coś znaczą. Śnić o nim bez przerwy umiała. I w głowie tylko tego by chłopca miała.   Lecz porcelanowe serce jej pękło. Gdy zobaczyła go z inną kobietą. Ona piękne blond włosy miała. A buzia jej pięknem krzyczała.   Więc jakże by bohaterka szansę miała? Skoro ona jej przeciwieństwem stała. Mimo oczków równie jasnych - jej były jakoby sciółkiem z lasu.   Jej twarz indziej utworzona być miała. I czarne włosy ona owdziała. Jej wygląd mieć chciała. I tak w nienawiści do siebie przystała.   Marzyć o urodzie nigdy nie przestawała. Zawsze lepsza stawać się chciała. Pragnąc, by dostrzegli urodę jej inni chłopcy. Płakać zaczęła po nocy.   Śliczność jej duszy nikogo nie interesowała. Bo mimo, że serce dobre miała. To co po sercu komu Bo serce nie zapełni domu.   I tak pogodzić się z tym musiała. Ale wygląd już do końca zmienić chciała. By przystać do świata standardów. I by chłopiec pragnął jej bardzo.                                                       ~Lena
    • @Maciej Szwengielski Pan pozwoli, ale to nie laików trzeba leczyć, tylko tych, co twierdzą, że jakieś moce nadprzyrodzone rządzą światem. Bo właśnie to jest chore. I na tę chorobę intelektualną nie znaleziono jeszcze lekarstwa. Ani w zastrzykach, ani w pigułkach, ani w czopkach. Laicy świat widzą racjonalnie, wg swoich zmysłów, instrumentów, które stworzyli i zgodnie z matematyką i fizyką. Natomiast tzw. wierzący są ofiarami bytu urojonego.  Ciągle czekam na te dowody. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...