samotni

[Wioletta_Buller]

(jest to rozbudowana wersja wiersza już tutaj dodanego)


ludzie szukają miejsc wolnych
na jednym z obydwu foteli
siadają zwykle przy oknie
kładąc torebkę lub kurtkę
na drugim siedzeniu

gdy miejsc bywa że braknie
z niechęcią siadają przy sobie
z pytaniem na ustach – czy wolne? –
istoty społeczne samotne

zmęczeni wracają do siebie
w obrazach kłótni i skarg
tkwiący bezsennie - oby przed siebie! -
stawiają krok, cofnięci o dwa


dlaczego szukamy miejsc wolnych
rozdarci na statkach pozorów
tam prawda zatarta przez pustkę
w muzyce bez nuty koloru

a niebo ma barwę migdałów
w oczach smak kawy rozlany
chwila jak pierścień na palcu
ubrana w miłość z ekranu

bo niebo to uśmiech pomimo
szczęście jak śmiech ponad niezwykłość
zwyczajność rajem jest, masz go
miedzy pozorem a zmyłą


ludzie szukają miejsc wolnych
na jednym z obydwu foteli
siadają zwykle przy oknie
oddając swój rozum i serce
w ramiona nadziei

[Makar Bora]

Dobry temat i niestety prawdziwy. Jesteśmy samotni, ale nie przyznamy się do tego nikomu i będziemy demonstrować przekornie, że jest tak dobrze i tego właśnie chcemy, a nasze wnętrze aż piszczy aby to to ktoś na siłę przerwał, ale żeby to był przypadek, nie celowe działanie.
Wiersz trochę chyba jednak przegadany. Pomyślałbym raczej o skondensowaniu. Nie znam wersji pierwotnej. Jeszcze, nie przekonuje mnie wyrażenie . Pozdrawiam.

[Nata_Kruk]

Wioletko.... nie czytałam poprzedniej, ale jeśli była krótsza, to może lepsza..?.. bo tu wg mnie jest za dużo słów.. można chyba krócej. Poza tym...chyba lepiej zabrzmi, jeśli będzie... gdy bywa, że miejsc zabraknie... dalej, czy na pewno siadają z niechęcią..?.. mnie nie przeszkadza towarzystwo obcych ludzi, czasem pogawędka umila podróż. Czy można pisać... wracają do siebie w obrazach..itd...(...) w oczach smak kawy rozlany.. w ogóle trzy ostatnie strofki przekombinowałaś.
Niestety ogólnie jestem na nie, wybacz.
Pozdrawiam serdecznie.

[Bartosz Wojciechowski]

Ja też pójdę na łatwiznę i nie będę szukał poprzedniej wersji, tylko skomentuję tą.
Bardzo podobają mi się trzy pierwsze strofki (czyżby to właśnie była ta pierwsza
wersja?), a "istoty społeczne samotne" to w ogóle miodzio (a gdyby tak "istoty
społecznie samotne"? Choć może to już przesada:), natomiast czwarta
jak dla mnie mogłaby nie istnieć, podobnie jak szósta i siódma. Może ich treść
zawrzeć w dwu, w połączeniu z piątą?
Wiem, jestem wybredny, a na dodatek tylko narzekać umiem:)
Pozdrawiam.

[zak stanisława]

wiersz jak piosenka do jakiegoś kolejnego serialu, kupuję bo podoba mi się i klimat i treść, nie narzekam na przegadanie, dziś tak mam,
cmokeS

[Anna Weronika]

Wiersz opisujący współczesną rzeczywistośc, może jednak trochę za dużo słów. Niemniej bardzo ładny. Pozdrawiam

[Wioletta_Buller]

Napisałam go pod wpływem obserwacji ludzi w autobusach, którymi często jeździłam i - nie wliczając mniejszości - naprawdę, zwykle szukamy pustych dwóch miejsc, a jak przychodzi usiąść obok kogoś obcego, to niestety z niechęcią. Z resztą ja też tak czasem mam, że wolę trochę autobusowej separacji, choćby z powodu mojego zamiłowania do śpiewania podczas podróży, innym razem z kolei nawet z kierowcą przegadam całą podróż ;P, co nie powinno mieć miejsca :).

W zasadzie lubię używać dużo słów, ale popracuję nad tym. Nie podoba mi się jednak stwierdzenie, ze coś jest "przegadane". Może i jest, ale historia lubi się powtarzać i cały świat jest jednym wielkim kołem wydarzeń, więc wydaje mi się, że nawet rzeczy przegadane wciąż jeszcze będą miały swoje miejsce wśród nas i powinny mieć, także we współczesnej poezji.

Cieszę się, że niektórzy coś w tym wierszu znaleźli ciekawego. Wersja wcześniejsza kończyła się na drugiej strofie i bardziej przypomina wiersz. Przedstawiony powyzej rzeczywiście bardziej nadaje się na piosenkę ;), kóre to piosenki chyba powinnam zacząć pisać...? :)


Mam nadzieję, ze w przyszłości Was nie zawiodę i moze uda mi się stworzyć coś naprawdę fajnego. No, ale najważniejsze, zeby robić co się lubi :).

Pozdrawiam serdecznie, Wiola.