Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Oj, teraz to Pan na mnie naskoczył. Nie czuję się żenująco zaściankowym indywiduum i nie twierdzę, że wiara=mądrość. Broniłem prawa Pani Marty do wyrażania własnej opinii, ale nie napisałem, że mam podobne. Proszę nie wrzucać wszystich katolików do jednego worka, bo zdaje się, że stereotypowe myślenie też mieści się w zakresie znaczenia słowa 'zaściankowy' (jak Pan to śmiał ująć).

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



To pięknie, ale przed czym? No chyba nie powie Pan, że ja na tę wolność nastawałem? Nie dość, że nie mam narzędzi, które by mi na to pozwoliły, to proszę mi wierzyć: nie mam nawet takich zapędów. ja również wyrażam jedynie swoje zdanie, na forum, które jest poglądowo wolne.
Opublikowano

Ależ do momentu, w którym Pan nie oskarżył nas o zacofanie i ciemnotę umysłową, faktycznie jedynie Pan polemizował i trudno się z Pańskim zdaniem nie zgodzić odnośnie mądrości bez mądrości, chociaż to pojęcie jest tak szerokie i głębokie, że można o nim dyskutować grubymi godzinami, a i tak zapewne go nie zdefiniujemy.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



nie. Ciągle powracam do mojego pytania: skąd myśl, że nastaję wolność Pani Sawickiej do wyrażania swojej opinii? Może tak po kolei?

Ile razy muszę zadać pytanie, aby Pan na nie odpowiedział, bądź przyznał, że żadnej sensownej odpowidzi na nie nie posiada?
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Wybaczy Pan, ale ja nie czuję, żeby wszyscy katolicy mieli wąskie horyzonty. To obraźliwe stwierdzenie, które trudno nazwać polemiką-to po prostu nieuzasadnione oszczerstwo. Moim zdaniem takie stwierdzenie nie jest zdrową dyskusją, więc napisałem, że bronię prawa pani Marty do wyrażenia własnej opinii, bez narażenia się na jakieś niezbyt kulturalne inwektywy. Oczywiście zgadzam się, że nie ogranicza Pan wolności słowa, zresztą nie przypominam sobie, żebym tak napisał.
Opublikowano

Nie wiem czy Rydzyk jest mądry czy nie. Nie interesuję się nim. Natomiast mądrość życiowa jest dla ludzi doświadczonych (przykro mi). Ludzie przez całe życie doznają wielu "doświadczeń", niestety również takich jak BÓL CIERPIENIE ROZPACZ PONIŻENIE TRAGEDIĘ SMUTEK Żeby to wszystko przeżyć...potrzeba całego życia. Marta napisała wiersz-prawdę, dlatego myślę, że zrozumią ją ludzie, którzy "wiele doświadczyli", bez względu na ich światopogląd. Tak między nami, widziałem w życiu wielu hedonistów (sam nim byłem wiele lat), których bliskich dotkneła wielka tragedia i ....widziałem jak leżeli plackiem i modlili się...za nich. Pozdrawiam. p.s. Podam ci adres firmy, która przyjmuje do pracy...młodych hedonistów, bez doświadczenia.:)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Wybaczy Pan, ale ja nie czuję, żeby wszyscy katolicy mieli wąskie horyzonty. To obraźliwe stwierdzenie, które trudno nazwać polemiką-to po prostu nieuzasadnione oszczerstwo.

No tak, ale jak Pan z tej wypowiedzi wywnioskował mój rzekomy pogląd, że "wszyscy katolicy mają wąskie horyzonty"? Ja napisałem przecież, że gloryfikacja tego światopoglądu, jako mądrości jest objawem ich ciasnoty. Tego nie robią chyba wszyscy katolicy? Pan chyba nawet nie jest uprawniony do precyzowania takiego twierdzenia, gdyż nie jest Pan ich rzecznikiem.


To może ja odświeżę Pańską pamięć:

Tutaj nic Pan nie dodawał o domniemanych inwektywach, których zresztą Pan mi nie wykaże, bo ich nie ma.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Zatem tylko trup może taką mądrością władać.

Może najpierw opanuje Pan ortografię?

Czyli przestali być hedonistami? I co z tego? Ja widziałem wielu katolików, którzy w analogicznych sytuacjach szli się upić. Gówno, a nie argument.

Czekam
Opublikowano

"Zatem tylko trup może taką mądrością władać " - Poeta bez wyobraźni, czepiający się słówek ? "polski magiel"- pewnie doświadczyłaś tego w Kanadzie, Marto.

"Może najpierw opanuje Pan ortografię?"- Już to zrobiłem. Nie jestem mistrzem, ale nie robię 5 błędów ortograficznych w 12 wyrazach, co niestety zdarza się absolwentom studiów zaocznych Uniwersytetów (poczytaj ich podania do Dziekanatu). Najczęściej pochodzą z małych miasteczek i mają potem kompleksy. "Krótki ocałunek na dobranoc" - nie umiesz pisać po polsku czy pochodzisz z Radzymina Podlaskiego ?

"Czekam" - zawsze dotrzymuję słowa...http://www.man.sos.pl/index.html


"Gówno, a nie argument." -........z dzikusami nie rozmawiam.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Konrad Koper Mi się to wydaje mądrą przestrogą, w końcu nie wiemy co spotkamy na drugiej planecie, czy księżycu. Lepiej zawsze podchodzić do takich rzeczy z dystansem. Tak też jest w życiu, jeśli ktoś jest nieznajomy, musimy go najpierw poznać, nim mu zaufamy.  
    • "In uno corpore duo reges perpetuo bellant."   "Errare Humanum Est"   Dawno temu, to miejsce  było skrawkiem ziemskiego Edenu. Malowniczy krajobraz, skaziły cienie flag, proporców i włóczni. Końskie kopyta zryły świeżą trawę  a blaszane stopy rycerzy zgniotły opór powojów, ostów i maków. Lecz ta bitwa była  niezwykle ważna i potrzebna. Decydowała o  strategicznej pozycji hegemona. O nowym kierunku rozwoju. O życiu w dostatku  lub niewoli w kajdanach.     Umysł był tym który się bronił. Zimny, analityczny, szczegółowy  i do bólu drobiazgowy. Każda strategia. Każdy plan. Był przemyślany i doprowadzony do perfekcji. Musztra wojsk, trwała nieustannie. Bez względu na pogodę czy porę dnia. Jego wojska były znane  z okrucieństwa,  braku litości  i walki do ostatniej kropli krwi. Cyborgi a nie ludzie  o wyłączonych uczuciach. Na godłach chorągwi jazdy ich sentecja. Quidquid agis,  prudenter agas et respice finem. Każda lekkość bytu czy obyczaju, karana jest tu śmiercią. Kat jest ich ramieniem sprawiedliwości  a kostucha najbliższym przybocznym. Jest to kraj filozofów, myślicieli, mistrzów duchowych, rojalistów  i twardych, pozbawionych złudzeń osób.     Serce było agresorem. Jak zawsze. Dzikie to wojska a raczej zgraja. Zagony tubylców, wychowanych na  złotej wolności, czystym powietrzu  i życiu chwilą. Żyli w namiotach. Małych otoczonych ostrokołem wioskach gdzie jedynym panteonem  była indywidualna fantazja. Czcili bezbożne praktyki. Co dzień inna kobieta,  inna potrzeba, zachcianka. Amor vincit omnia. Tak zwykli powtarzać między sobą. Byli nieobliczalni, nieodgadnieni w czynach. Zabijali w imię miłości  i za nią gotowi byli ponieść ofiarę. Kochali ich bogowie, aniołowie, artyści i poeci. Lecieli zawsze  jak na niewidzialnych skrzydłach. Robili rzeczy wielkie acz głupie. Rozsądek był u nich karany wygnaniem. Wstrzemięźliwość pomijana milczeniem. Kochali po równo. Wino, śmiech i kobiety.     Starli się w tym miejscu. Komórki umysłu i serca. Bitwa była krwawa  i pozbawiona nawet krzty  honoru czy miłosierdzia. Dobijano rannych,  tratowano pozbawionych broni. Rozsieczono wielu dumnych bohaterów. Trwało to wiele dni i nocy. Gdy krzyki, pieśni i rozkazy ucichły. Ciała rozognione rozkładem, utworzyły doczesny kobierzec.     Nie wygrał nikt. Choć to obrońcy ponieśli dotkliwsze straty. W ramach rozejmu,  najeźdźcy wymusili na władcy umysłu, niesamowitą zniewagę. Przyjęcie do swego pałacu  najpiękniejszej córki króla serc. Umysł bronił się zaciekle. Ale musiał pojąć ją za żonę. Uległ temu koniowi trojańskiemu, wprowadzonemu zdradliwie do pałacu. I wreszcie pokochał ją tak  jak kochał swą dumę.     A to miejsce bitwy. Jak widzisz teraz jest tutaj las. Cichy i mroczny. Wyrosły tu przedziwne gatunki drzew. Niektórzy twierdzą, że wykiełkowały wprost  z ciał martwych wojowników. Ich liście ronią perłowe, słone łzy. Szmer wichru zdaje się krzykiem poległych. Kory ich pomarszczone nie czasem  a słowami miłosnych wierszy. W świetlistych koronach, połyskują złote freski. Aniołowie tańczą z mędrcami. Śmierć gra w kości z Bogiem. Nocami płoną tu błędne ogniki dusz. To pozostawieni na wieczną wartę trubadurzy. Okaleczeni, kalecy, ślepi. Snują się po dukcie jak dziki gon. Śpiewają głośno  to o miłości to znów o śmierci. Raz straszą to znów pocieszają, poetów i kochanków  którzy stracili rozum przez serce. I snują się wraz z trupą po lesie. Szukając sensu  w wiecznej, ludzkiej sprzeczności.            
    • @Poet Ka

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • na saksofon, bas i tęsknotę   Z tęsknoty budzę się. Z tęsknoty kradnę czas. Z tęsknoty widzę cię, jak korytarzem gnasz.   Z tęsknoty do ciebie łbem o parapet walę. Jest jakiś kres miłosnych scen… jest jakiś kres.   Z tęsknoty buduję zamek, poskramiam czas. Z tęsknoty widzę cię, jak korytarzem gnasz.   Z tęsknoty cię zamknę, uwiężę cię w nim. Z tęsknoty do ciebie już nawet nie będę pił.   Ile razy w samotności sam byłem… Ile razy w samotności sam byłem.   Z tęsknoty do ciebie łbem o parapet walę. Jest jakiś kres miłosnych scen… jest jakiś kres.        
    • @Leszek Piotr Laskowski Bardzo mądry przekaz. Piękny wiersz. Pozdrawiam serdecznie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...