Nauka latania

[Katarzyna Leoniewska]

Podpływała do jego łódki. Łódka zawsze stanowiła jakieś oparcie. A teraz oboje stracili grunt pod nogami. Mogli liczyć tylko na wodę. I siebie. Jeszcze się uśmiechali, nie zauważając przyplątujących się wodorostów. Może naprawdę nie widzieli? A może nie chcieli widzieć i przyznać się sobie nawzajem, że odczuwają strach przed zmysłem wzroku? Woleli trzymać się razem, uchwyceni zimnego, oślizgłego drewna i raz po raz odpychać się nogami.
Zatrzymała się.
- To jeszcze nie pora, prawda?
- Pora na co?
- Żebyśmy odchodzili?
- Nie. Oczywiście, że nie – uśmiechnął się z wysiłkiem i prawie ze śmiechem. - Musimy płynąć.
Pokiwała głową.
- Płyńmy.
Ciemniało niebo, a oni nie mieli nic do picia. Woda morska była zbyt słona. Księżyc drwił. Dlaczego? Kiedyś umiał być przyjacielem... Nie dziś. Utrata ziemi, utrata oparcia... – to zmienia wszystko.
- Może zatrzymajmy się jednak?
- Tu nie możemy stać. Woda nas nie chce. My jesteśmy z ziemi – powiedział to tak dobitnie; nie potrafiła zaprzeczyć.
Upłynęli jeszcze kawałek, ostatkiem sił. Tak naprawdę nie mieli pojęcia, gdzie się znajdują. Nie chcieli też pytać jedno drugiego. Każde pytało przelatujących mew, otrzymując w odpowiedzi zdecydowane kłapnięcia dziobem.
- Czy teraz już umieramy? – zapytała pogodnie.
- Prawie – znów się uśmiechnął.
Powoli wypuszczali z rąk krawędź łódki.
- Ona się z nami żegna – odkryła ze zdumieniem.
- Nie. To my się żegnamy. Ona zostaje. Będzie nas obserwować...
To nie wydawało się takie złe. Wcale. Łódka kołysała się dostojnie, jak matka. I lecieli w dół. Bez oddechu. Już nie był im potrzebny. Tak samo jak łódka – wystarczyło, że patrzyła.
- Chciałabym tak spadać... Bez końca.
- Możemy. Tylko musisz zapamiętać, że to sen. Nie możesz się obudzić!
- Nie chcę.
- To znaczy, że nauczyłaś się latać. Nie masz się czego bać.

[Zuźka]

"powiedział to tak dobitnie; nie potrafiła zaprzeczyć." - myślę, że brzmiałoby to lepiej, połączone "że", zamiast średnika.
Poza tym, nie4 widzę żadnych uszczerbków technicznych. Sam tekst jest naprawdę dobry. Ostatnie dwa zdania uznałam za fenomenalne ;)
Pozdrawiam
Zuza ;)