Jak dziecko łapiące motyle…

[Witold K.]

Niestety znów, gdy już myślę że Cię mam,
Uciekasz z mych rąk.
Jednym zwinnym ruchem wydobywasz się z uścisku
I już jesteś tylko obok, a nie ze mną…

Dlaczego zawsze tak musisz być nieuchwytna ma najwspanialsza chwilo?
Czy grzechem jest to, że czasem się marzyło,
O wspólnym życiu?

Jak dziecko przechadzające się wśród traw,
Pełne nadziei w to, że złapie motyla upatrzonego wśród zieleni,
Tak ja błąkam się po Ziemi,
Próbując pochwycić Cię i zatrzymać przy sobie…

Zrobię wszystko, sprzedam nawet samemu diabłu duszę,
Bez Ciebie nie mogę żyć, z Tobą być muszę,
Inaczej nie wiem…Chyba się uduszę…

Więc daj mi się złapać,
Daj pokochać.
Nie karz mi co noc do poduszki szlochać
-Ona też ma ochotę być sucha…

[dorota komar]

czesc Witku....twój wiersz podoba mi się.Kiedyś powiedzialeś, że to ja piszę zbyt długie zdania widze, że ty też zacząłeś je praktykować...Najbardziej spodobały mi się dwie ostatnie zwrotki....
Zrobię wszystko, sprzedam nawet samemu diabłu dusze.....itd
Więc daj mi się złapać.....itd Pozdrawiam

[Witold K.]

Momentami jednak jest i czas na dłuższe zwrotki;) Dziękuję za komentarz i pozdrawiam:)