wyjrzałem dziś rano przez okno

[Michał Kowalski]

wyjrzałem dziś rano przez okno
świat świecił się do mnie
śmiał

od ucha.... - ....do ucha

zaczepiając mnie
zachęcając do zabawy
niczym dziecię
brojące z nudów!

zrzuciłem resztki snu z lica,
przyjąłem zaproszenie...

w czerwieni trampek
wypadłem na ulicę

z
drzewa
na
drzewo,
z
przepaści
krawężnika
skakałem w dal!

mój pies
dotrzymując mi kroku
w mig pojął w czym rzecz
(bo to mądra psina)
roześmiał się ogonem
swym kudłatym
i zatańczył ze mną,

także czuł,
że ten dzień już nigdy więcej!
[sub]Tekst był edytowany przez Michał Kowalski dnia 06-04-2004 13:33.[/sub]
[sub]Tekst był edytowany przez Michał Kowalski dnia 06-04-2004 13:33.[/sub]
[sub]Tekst był edytowany przez Michał Kowalski dnia 06-04-2004 13:34.[/sub]

[Ewa Marek]

Oj chłopcy, chłopcy wieczne dzieci. Serdecznie pozdrawiam EwaM.

[Michał Kowalski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Z całym szacunkiem, wiele mi Pani komentarz nie pomógł.

ps. nota bene dzieckiem się czuję

pozdrawiam
[sub]Tekst był edytowany przez Michał Kowalski dnia 06-04-2004 11:30.[/sub]

[Michał Kowalski]

wiersz niezauważony odpłynął... bardzo nieśmiało i z pokorą proszę o chociażby króciutką opinie

[Anna_Maria]

bardzo sympatyczny ten wiersz z pozoru radosny ale...
brak chyba zkonczenia?-
"także czuł,
że ten dzień już nigdy więcej!"
-może "nie powtórzy się"
serdecznie pozdrawiam
anka

[Roman Bezet]

Ej, Panie Michale (nie - chłopcze...) czy nie za szybko te ptaszki słów wylatują z twojej dziupli? Może niech się opierzą lekko, by piekniej próbować pofrunąć? Bardzo wiele dłużyzn (np.
"świat świecił się do mnie / śmiał / / od ucha.... - ....do ucha / / zaczepiając mnie / zachęcając do zabawy / niczym dziecię / brojące z nudów!" - chodzi o wrażenie i inspiracje (jak myślę), może więc by tak:
"świat świecił
od ucha.... - ....do ucha
zaczepiając mnie".
Potem już od "czerwonych trampek..." jest lepiej, aż do "mój pies" - tam też bym sugerował nożyczki. Jeszcze sprawa zaimka: chyba lepiej byłoby pochować to "mnie".
Bardzo fajny pomysł na wiersz - lubię takie fabułki: niespodziewane, radosne, i właśnie - bez logicznego (czyli wynikowego) zakończenia, bo gdy mowa o emocjach - wystarczy błysk (tak sądzę). I on jest w tym wierszu. Zachęcam do pracy - warto z niego zrobić diamencik. Pozdrowienia.

[Ewa Marek]

Drogi Panie Michale nie wiem czy dobrze by było gdyby wszystkie komentarze były rzeczowe i naszpikowane uwagami, choć przyznam, że takie są najcenniejsze, jednak kiedy dodany komentarz nie wyśmiewa i nie obraża to nie koniecznie trzeba mu wytykać, że nie pomógł bo życzliwe dwa słowa do autora to chyba nie najgorsza rzecz jaka się może przydarzyć. Wiersz nie jest w moim typie, więc nie zagłębiałam się w jego analizie i rad nie przesyłam, bo mogłabym tylko zaszkodzić, dodałam komentarz tak po prostu z czystej sympatii, bo parę Pana wcześniejszych wierszy podobało mi się. Pozdrawiam EwaM.

[Michał Kowalski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

bardzo dziękuję za Pani wpis... nie, zakończenie jest takie jakie zaplanowałem - własnie urwane, niedopowiedziane
pozdrawiam

[Michał Kowalski]

Jestem niezwykle wdzięczny za Pański komentarz, uwagi sa celne i cenne.
Postaram się w miarę swoich skromnych możliwości
zastosować się do nich w przyszłosci.
Pozdrawiam i jeszcze raz dziękuję

[Michał Kowalski]

Wszystko się zgadza Pani Ewo, rozumiem. Mój problem tkwił w tym, że nie byłem pewny co do Pani stosunku do wiersza... "+" "+/-" czy "-"
Dziękuję, że poswięciła Pani czas