Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Czy to ten?-który to?-same wiatry.

-----------------------------------------------
-----------------------------------------------
-----------Potęga wiatru-------------------

Wiatr jest wciąż zjawiskiem potęgi mocy
niezbadanym niezbyt dobrze meteorologom
sprawia im,co jakiś czas niespodzianki
jest jednym najpotężniejszych żywiołów.
-------------------
Wiatr dysponuje ogromnymi potencjałami
straszne wyrządza szkody i zniszczenia
w innych szerokościach geograficznych
przemienia się w orkany,tornada,tajfuny.
-------------------
Jego prędkość imponuje w szybkości siły
pozostawia po sobie ogromne zniszczenia,
o różnym ciśnieniu i zasadami powietrza
potrafi roztrzaskać wszelkie przeszkody.
-------------------
Zdolny przekroczyć całą skale Beauforta
przez gwałtowne burze tropikalne szałom
gwałtowne trąby powietrza nawiedzające
mogą przeorać całe obszary drzew w ugory.
-------------------
Ale potrafi też głaskać mniszek w locie
delikatnie łagodnie jak,ten mały zefirek,
w swoim szaleństwie-to zdolny geniusz,
dla tego żywiołu wszystko jest możliwe.
------------------
Raz może być bezwietrzny snem śpiącego
zaszyć się gdzieś po kątach jak w łożu,
ale w jego oddechu drzemiący niedźwiedź
groźna bestia nieprzewidywalny potwór.
------------------------------------
--------------------------------------
-------Ataki fali Tsunami--------------

--------------------
Sztorm wielkich potężnych fal żywiołu
przelewają powierzchni mórz i atakują
najgorsze to tsunami nawałnica żywiołu
wdzierająca się lądy pochłania wszystko.
--------------------
Prędkość tych fal jest imponującą siłą
jest grzebieniem sięgające wysokich gór,
na otwartym morzu prawie niezauważalna
jakby nieszkodliwa,ale groźna w ataku.
--------------------
Niezależnie głębokością wody trzęsień
wywołane,przez wiatr pruje szybkościom
rosnącą wypiętrzoną falą i z góry uderza
gigantyczną wysokością w szalonym pędzie.
--------------------
Olbrzymimi wodospadami kaskad bałwanami
niszczą i rujnują pochłaniając zgliszczom
wdzierają się w lądy wyspą kilometrami
zatapiają ludzi,zwierzęta,domy-wszystko.
--------------------
Na powierzchni nie widać żadnej oznaki
małymi zmarszczkami zdradziecki żywioł
skrada się-jak"duch"niewidoczny oczom
z nagła uderza z gwałtowną falą złowrogo.
--------------------
Tsunami to żywioł druzgocący wszystko
co mu stanie na drodze z ssie siłami wiru
czterdziesto metrowym grzbietom nawały
największe szkody wyrządza zniszczeniu.
--------------------
Te potężne natarcia sieją spustoszenia
trudno oceanografią obliczyć je badając
urządzenia zawodzą prawie wszystkie oku
biją w alarmy czasami-błędne w obliczeniu.
--------------------

Opublikowano

Był tu jeszcze jeden,
co go tu napisałem,
od ręki dosłownie,
ale winnym znaczeniu.

Może jeszcze jeden wietrzyk.

Salve!


Co ja dzisiaj jadłem?-a-groch z kapustą.
---------------------------
------Potęga żywiołu natury------------

Roztańczone bałwany idącego tornada
bryzgały jak opętane z amok naćpane
tańczyły dosłownie wirom walce i tanga
rozrzucały wszystko na swojej drodze.

Drzewa latały balonami w latawce
w błyskawicach zagwizdało z pioruna
zatrzęsła się ziemia w posadach nagle!
żywioł obudziło śpiący słodkiej drzemce.

Ryczało strasznie w trąby Jerychońskie
z hukiem dźwięki bębnów wrzeszczało ucha
w jastrzębim locie ofiary w białe gołębie
słońce w czerwień zabarwiło końcem świata.

Apokalipsa z firlamentu w bożym gniewie
odezwała się w zastępy groźne ziemi z nieba
człowiek w panice tracił głowę wszelkie mienie
żegnał krzyżem błagał pomocy beznadziejnie.

Przypomniał sobie nagle!Wszystkie pacierze
o których dawno przecież diabłu zapomniał
w tejże bojaźni duch z trwogi w tej godzinie
a gdzie był on w tedy?-teraz zmiłowania woła.

Ale nie było litości w tejże kirem wichurze
śmierć krążyła z kosą zabierała ziemi życie
Sodoma i Gomora rozpętała się grzechem
zostawiając łzy żal i ból leżący,tym pokotem.

Opublikowano

Dzięki za emocjonalny wpis,ale wyobraź sobie zniknął z pod mojego wiersza!!więc jestem u Ciebie żeby podziękować.

Co do Twego wiersza, zrób tak ,połam formę dodaj treść....
Co do,żywiołu jeżeli Cię dopadnie, najpierw chronisz się, później walczysz a później ....modlisz się ,modlisz prawdziwie.....

Pozdrawiam

Opublikowano

Lilianno, podpisuję się pod tym, co stwierdził Sokratex:

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Dodam jeszcze, że trzeba uważać cały czas na poprawność gramatyczną, na zgodność form związanych ze sobą wyrazów, na logikę zdań.
Ale jest coraz lepiej.
  • 3 lata później...
Opublikowano

Roztańczył się wiatr pognał liście
błysk błyskawicy przeszył niebu serce.
W ślad odezwały się grzmoty serią salw
łamały się drzewa trzaską zapałek.

Z dnia zrobiła się ciemna noc
wirowało wszystko błędnymi koły.
Z wyciem piskiem echem odbite zło
krążyło złowrogo z pochmurnym licem.

Deszcz lunął namoczył kropidło łzą
kroplami powbijał gałęzie w ziemię.
Przeszedł szybko i nagle ucichł
schował ostre jak brzytwa swoje pazury

Nagły szok gwałtowny poranił ciało
zmył grzechy ściekł po duszy całej.
Bojaźń ustąpiła z promieniem słońca
tępa głucha cisza uśpiła zjawisko.

Jeszcze było słychać pomruki bestii złego
oddechy sapania w strzępie zmierzchu dnia.
Wiatr zelżał odleciał w inne kąty polom
kopnął chmury z szarości światło odsłonił.

Opublikowano

Roztańczył się wiatr pognał liście
błysk błyskawicy przeszył niebu serce.
W ślad odezwały się grzmoty serią salw
łamały się drzewa trzaską zapałek.

Z dnia zrobiła się ciemna noc
wirowało wszystko błędnymi koły.
Z wyciem piskiem echem odbite zło
krążyło złowrogo z pochmurnym licem.

Deszcz lunął namoczył kropidło łzą
kroplami powbijał gałęzie w ziemię.
Przeszedł szybko i nagle ucichł
schował ostre jak brzytwa swoje pazury

Nagły szok gwałtowny poranił ciało
zmył grzechy ściekł po duszy całej.
Bojaźń ustąpiła z promieniem słońca
tępa głucha cisza uśpiła zjawisko.

Jeszcze było słychać pomruki bestii złego
oddechy sapania w strzępie zmierzchu dnia.
Wiatr zelżał odleciał w inne kąty polom
kopnął chmury z szarości światło odsłonił.

-

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Szum drzew śpiewa nad jeziorem Falami rozpaczy i żalu Przemawia żałoby kolorem O balu, o balu   Na brzegu zamek z kamienia Księżniczka we śnie zaklęta Tak piękne miała marzenia Jednak przeklęta, przeklęta   Czy żywa, czy martwa już Nie wie nikt – no cóż, no cóż   Śni królewicza pięknego Na tysiąc gości wesele Więcej nie śni niczego Tak niewiele, niewiele   Pod naporem słońca Nie drgnie biała powieka I sen wyśniła do końca A czas ucieka, ucieka   I tylko rozpacz i żal Bo śnił się bal, śnił bal   Śni nieprzytomna, niesyta Na łożu kamiennym leży I nikt śpiącej nie pyta Nikt nie wierzy, nie wierzy   W objęciach spoczywa śmierci Co tchnieniem odrętwiałym Sumienie śpiącej wierci Snem trwałym, tak trwałym   I znów śni się baśń Któż waś, któż waś   Śni się rycerz w zbroi Śni się zamek złoty I w śnie się miłość roi Z tęsknoty, z tęsknoty   Śni się bal i wesele W śnie pogrążona rozpaczy Tak mało, a tak wiele Cóż znaczy, cóż znaczy   Kim ów rycerz był Co śnił się, co się śnił   A rycerz w śnie natchnionym Księżniczkę piękną spotyka I widzi dwie korony Lecz sen umyka, umyka   Gdzie umknął sen niewinny Cóż znaczą białe ognie Co palić się powinny Zgodnie, tak zgodnie   I w sercu żar I śnił się bal, śnił bal   W zbroi do boju rusza Lasy przemierza, gaje Zrywem gnana dusza Nie ustaje, nie ustaje   Odległe tereny podbija Snu nie znajduje pięknego Mieczem ostrym wywija Cóż z tego, cóż z tego   A za sobą dal I żal, i żal   W rozpaczy w sen zapada W sercu boleść i pustka Powieka ciężka opada Oko łza muska, łza muska   I śni zamek i skarb wielki I śni się służba i wojna Jednak znikł ślad wszelki Tej co strojna, co strojna   W sen strojna i w żal Bo śnił się bal, śnił bal   W sen strojna płacze Skórę gorzka łza rani I tylko ból i rozpacze I ludzie zebrani, zebrani   I pogrzeb, i snu kres wszelki Znikła gdzieś pustka głucha I znikł rycerz wielki Bez ducha, bez ducha   Mimo starań i prób Głęboki grób, głęboki grób   A rycerz do zamku zmierza Tam księżniczka zaklęta Na horyzoncie wieża I ona przeklęta, przeklęta   Na progu wejścia staje Treny smutne śpiewają Księżniczki nie zastaje I grają, i grają   Treny śpiewane we łzach Oj-ach, oj-ach   I baśń co się śniła Tej jednej długiej nocy Rojeniem zaledwie była Wołaniem: pomocy, pomocy   I rycerza ostatnie tchnienia Jednego zabrakło kroku Legł pod wieżą z kamienia O zmroku, o zmroku   I sen, i mrok Gdy byli o krok, o krok  
    • @Berenika97 pięknie i ciekawie patrzysz na świat... Spróbujesz z rymami? Gustuję i pozdrawiam!
    • @violetta jak to mówią - daj Boże...   @Berenika97 dziękuję, samo życie... Miło że do tego co przeczytasz dajesz coś od siebie, można poczuć, że to wszystko to nie jakiś absurd jednego aktora...   @viola arvensis wielkie słowa, nie spodziewałem się, że ktoś może tak napisać - dziękuję! Choć to nie ja popłynąłem, a bardziej życie popłynęło mnie...
    • @Whisper of loves rainZ tą żałobą, to może lekka przesada, ale tak, nadzieja umiera ostatnia :) @Berenika97Dziękuję pięknie, Twoja interpretacja jest jak zawsze - bardzo trafna i precyzyjna. :)   Dziękuję również wszystkim, którzy zostawili ślad obecności pod wierszem :)
    • A druty z drwa w rdzy tur da.  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...