Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Stąpam po kruchym lodzie...
Zatapiam się w otchłani niepewności i lęku...
Popadam w całkowity marazm...
Role odwracają się nieubłaganie szybko...
Teraz ja gram tą najgorszą...
Bawie się w czarną owcę,którą w rzeczywistości nie jestem...
Gubie się...
Nie wiem już co jest dobre a co złe...
Popełniam błędy przez które staje się obca sobie...
Popełniam błędy przez które ranie innych...
Jeszcze jeden błąd a moje życie legnie w gruzach...
Jeszcze jeden błąd ...

"Panie Mój Pozwól mi spróbować jeszcze raz niepewność mą wyleczyć..."

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Dobra. Zanim opublikujesz coś, dopracuj tekst pod kątem literówek. bo widzę tu to samo, co w twoim wierszu w innym dziale, np. bawie się, gubie się.
A po drugie, to dlaczego dajesz ostatni wers w cudzysłów? Przez cały wiersz podmiot wypowiada się w pierwszej osobie, to chyba nie twoja apostrofa do Boga... Jeśli tak, to przynajmniej źródło można podać, albo autora... Taki bezimienny cytacik dziwnie wygląda.

Publikacja została umieszczona tu przypadkiem, czy celowo? Wiesz, były tu już takie sytuacje, że na prozie ktoś przypadkiem wylatywał z wierszami
Opublikowano

Takie trochę dziecinne poszukiwanie samego siebie, trud dorastania i myśl, że jest nieludzko oryginalnym. Wyrasta się z tego. Tekst na pewno nie na dział dla Z. Dużo błędów.
Cytat z Dżemu Riedla mogłaś sobie darować, nie lubię takich wstawek. Ale spoko, poszukuj dalej swojej drogi... Nie przeszkadzam.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • spadł puch swym ramieniem przytulił rozżalonych rozjarzone brylanty na ziemi tliły się w oczach białe morze wzburzyło się po raz pierwszy od dawien dawna chcąc byśmy przypomnieli sobie, jak to jest płynąć po nim saniami   potajemnie zmówił się nieboskłon z chmurami urwiska stanął się przystankami drogi porwą pojazdy chwalić będziemy się i ogrzewać śmiejąc z gniewu, niekiedy i radości   przytulnie będzie aniołem zostać bo w końcu biel nas zewsząd otacza byle dłoni nie zajechać po całości, czymś musimy postawić posągi z węgli i marchewek   wieczór dziś jest specjalny inny niźli zawsze tańczymy nieświadomie pod jednym płaszczem bawimy się jak niegdyś i tylko to się liczy wszystko to, gdy palą się lampy pomimo tego, że marzniemy   uwieczniona kamera taśma przygotowana na niby nijak wszystko dlatego że dnia dzisiejszego, zwykłego jak inne, spadł puch    
    • @Radosław   a Ty jak Kogut…  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • @KOBIETA Bądź  jak Supernova. 
    • @Radosław   wiem Radosław …niestety to takie silne oddziaływanie jest …międzygalaktyczne ;)))) nie wiem jak mogę Tobie pomóc…? ;) 
    • pamiętasz, Paweł, pamiętasz? pierwsze power chordy, tank mana, tiananmen square? to miała być okładka, debiut nasza pierwsza płyta pamiętasz j.p i a.c.a.b? pamiętasz refuse/resist, Badylaka, Siwca, płonącego mnicha? pamiętasz wolność, równość, braterstwo pamiętasz solidarność w szkolnych podręcznikach? pamiętasz? mieszkałem na Broniewskiego ty na Bohaterów Warszawy, razem rżnęliśmy karabinami w bruk ulicy. krzyczeliśmy sprejami na murach drabinkami sznurówek na glanach szliśmy z dumnie podniesioną głową po Władysława Orkana nie wiesz jak mnie to dziś boli kiedy mówisz z wyższością w swym głosie "było się słuchać co mówią jej władze" "śmierć takich głupich suk to mam w nosie"
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...