„Sonet na przyjście zimy”

[Atanazy Bazakbal]

Pośród ruin Rzymu przemykam się bokiem,
Buduję wytrwale mój zamek kamienny,
Pragnę samotnie utwór stworzyć bezcenny,
Oraz przed barbarzyńców schować się wzrokiem.

Świetnie się czuję pośród niezwykłej ciszy,
Dziwnie patrzę w metafizyczne lustro,
Głusza…Jak cicho!...Jak spokojnie!...Jak pusto!?
Czy czas odlecieć z lodowatej niszy?

Aby ukryć się przed mrozem woli już brak,
W chłodnym obłędzie odrzucam czułości,
Bardzo starannie dobieram za ciasny frak.

Szalenie marzę o prawdziwej miłości.
Gdzież ona?... Śnieg…Oczy bolą…Gdzie mój szlak?
Może jam jest umarłą kukłą nicości?

[Atena]

wrrr...patetyzm mrożący.
nie ta epoka.
p.

[Atanazy Bazakbal]

argument iście porażający. toż to trzeba pisać zgodnie z duchem epoki? i w ogóle co to jest "patetyzm" ? słyszałaś droga Ateno, o patosie? jest on zamierzony. czy się sprawdził czy nie to inna sprawa, którą pozostawiam do indywidualnego rozstrzygnięcia, ale, litości!... Pozdrawiam Serdecznie.

[Atena]

ależ oczywiście, że nie trzeba, tylko takich przepatetyzowanych sonetów to już było wiele i Twój rozmywa się między całą resztą z poprzednich epok. i mimo starannego wersowania i rymowania wiersz ten nie zaciekawi współczesnych. może się mylę, ale jak widzę narazie ja tylko wyrażam swoje zdanie.
i również pozdrawiam