Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

schwytany barwny motyl
cieszył przez jedną chwilę
kiedy dłonie wyzłacał
otrzepywanym pyłem

*
tak dwa pragnienia się splotły
w bezradność która zastygła
na ścianach otwartej klatki
gdy zwiesił kalekie skrzydła
--------------------------------

ps. klepnęło mi się... zamiast
ale lubię klepać... czasem, a może zwłaszcza... no i już
dodam tylko, że w samozachwyt nie popadłam ;)

Opublikowano

schwytany barwny motyl
cieszył przez jedną chwilę
kiedy dłonie wyzłacał
otrzepywanym pyłem

*
tak dwa pragnienia się splotły--- skąd dwa?czy to Pla i motyla?
w bezradność która zastygła
na ścianach otwartej klatki
gdy zwiesił kalekie skrzydła

* piękny, smutny, jak niespełnione marzenia wielu z nas,
buzieski

Opublikowano

dwa przeciwstawne pragnienia... dwóch bytów ;)
klepło się, w zasadzie nie ma co dumać
wiosna, "panie sierżancie...",
motylki, łączki.... itp, itd.... korzystam z tolerancji "żłobka"
hej Stanka, :)))
ps. może ten pył...złocisty...?;)

Opublikowano

"Rzucona pułapka - rusałka admirał
przerywa wędrówkę bezsilnie się miota.
Podlega skróceniu skąpego żywota
złowiony podstępnie wielbiciel barwnego."

nie da się pogodzić kolekcjonerskiej pasji
z uwielbieniem życia

(chyba, że chodzi o znaczki pocztowe)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


bo to głupi motyl był...;)
mógł się nie szarpać, lis na ten przykład od razu udałby, że nie żyje ;)
żartuję, i mnie jest go żal... :(
też cieplutko pozdrawiam, :)))))

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Berenika97   dziękuję Bereniko za sympatyczną gościnę i Twój komentarz, miło mi, że wiersz Ci się spodobał...pogodnego dzionka życzę z uśmiechem*)
    • Koale (w sumie, to nie wiem czy to się tak odmienia, ale na potrzeby tego komentarza chyba może być, nawet  jeśli nie:)) żywią liśćmi eukaliptusa, które zawierają sporo alkoholu, więc chodzą ciągle nabzdryngolone. To chyba nawet, w jakiś sposób wpasowuje się w treść. :) A tak poza tym, całkiem niezły wiersz. Prawdziwy. Pozdrawiam 
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Julia z Kurlandii   Kim jestem? Śladem po mnie w pospiesznie rzuconej mikrohistorii, w starym śpiewniku ewangelickim, w filmie o kimś podobnym do mnie, w tajemniczych literach, w czyimś allelu, w chemicznym znaczniku. W strasznej historii o czyimś odejściu i w trychterze do karmienia na siłę niejadków.   W słowie grynszpan, sepia. W starych aktach narodzin i śmierci. W cytacie biblijnym „Ich bin das Brot des Lebens” na świętym obrazku zagubionym między stronami.   To ja. Przypominam o sobie we wspomnieniu wnuka o ojcu i jego matce – samobójczyni lub ofierze. W Weronalu kupionym w starej aptece na Chmielnej.   Przypominam o sobie w starym śpiewniku i w słowach dokumentu: młoda kobieta w wieku dziewiętnastu lat przyniosła swoje dziecko do chrztu. Ojciec nieznany. Później zastygam w milczeniu syna. Wstydliwym i bolesnym milczeniu. Co potrafiłam? Nakrywać stół potrafiłam, zarządzać domem swoim.   Wyszłam za mąż. Syn dostał nowe nazwisko. Żyliśmy sobie w Alejach. Dwoje małych nam umarło – córka, której imienia nie pamiętam, i syn Zygmunt. Odeszli.   Rozwód zasądził sąd kościelny. Nie dałam rady. Józio poszedł do szkoły. Wrócił, a mnie już nie było. To był jeden z mroźnych dni lutego 1909 roku. Weronal, włamanie, nienapalone w piecu… Nie wiem. Nie pamiętam.  
    • @.KOBIETA.

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      A gdybym, mimo woli, kiedyś Ci dopiekł - pomyśl: "rodziny" się nie wybiera
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...