Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Słaba?

Peo niebieska
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Peo niebieska

Peo niebieska

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

mówią, że słaba
o płci tu mowa
mówią, że słaba fizycznie

nie dźwignie wiele
nie spuści lania
jednak wygląda prześlicznie

mówią - płeć piękna
mówią - urocza
wdzięki kobiety chwaląc
a ona sprytnie ciuchy dobiera
słaby punkt mężczyzn znając



przebiegła w czynach
bystrością grzeszy
wodzi za nos wielkich panów
kobieca siła w psychice tkwiąca
robi z nich słabych bałwanów

Margaret Floral

Margaret Floral

Opublikowano
Opublikowano

Bardzo elokwente. Podoba mi się - świetnie opisana ta "przewrotność" kobiety. Jednak zgrzytała mi jedna rzecz, a mianowicie "a ona sprytnie ciuchy dobiera", gdzie ciuch jakoś nie bardzo pasuje do pozostałej części tekstu. Podoba mi się końcówka - taki kontrast z pierwszymi wersami, w których mowa, że "słaba" - tak, ale fizycznie. W ostatniej, poniekąd, strofie zawarłaś cały sens utworu, co okazowło się błyskotliwym zabiegiem stylistycznym. Ba, w końcu "kobieca siła w psychice tkwiąca"!

asiula 17

asiula 17

Opublikowano
Opublikowano

mi również wiersz się podoba.. jako kobiecie oczywiście xD ale muszę przyznać że "a ona sprytnie ciuchy dobiera" też jakoś mi nie pasuje do reszty wiersza :) ogólnie oceniam na plus nawet duży..
pozdrawiam

HAYQ

HAYQ

Opublikowano
Opublikowano

Wiersz mi się podoba. Byłby jednak dużo ciekawszy, gdybyś nie użyła wyrazu "płeć" (i to 2 razy). Trochę to spłyca przekaz. Myślę, że zamaiast pisać - "o płci tu mowa", lepiej byłoby użyć jednego z atutów kobiecości. To bardziej podkreśli urok tekstu, niż tłumaczenie o co chodzi w wierszu. Uwierz w czytacza - myślę, że zrozumie... bez problemu :) Pozdrawiam.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Poet Ka
      W Weronie...

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      W  Weronie...   stoi dom który  nie jest twoim domem  balkon który nie jest  twoim balkonem nie czeka na  letnie śpiewy w poświacie miesiąca   byłaś Julią teraz nie jesteś  byłaś na balkonie oko błękitu nie było łagodne  a w kawie nie było Norwida  stał dom - dom pobielany bo dwór to nie był    ani gościniec  ani droga do Werony jesteś Julią  w negatywie  bo kochasz na stałe i wciąż jeszcze żyjesz  serce - piosnka Norwida  
    • Marek.zak1
      Ministerstwo Dziwnych Kroków

      Przez Marek.zak1 · Opublikowano

      Przeczytałem, na filmie się pośmiałem, przy wierszyku zamyśliłem. Serdeczności. 
    • Poezja to życie
      Początek końca

      Przez Poezja to życie · Opublikowano

      Żyjemy by kochać  I być kochanym    A potem umieramy Odchodząc z niczym    Nadzy jak nas  Pan Bóg stworzył    I nie odradzamy się    Może tylko w myślach  Najbliższych nam osób    A zabawa dalej  Gdzieś tam trwa...
    • Mikerreq
      Bilans

      Przez Mikerreq · Opublikowano

      Słoik z miodem stoi tam, gdzie go postawiłaś. Zaschnięta żółta kropla na gwincie – twój ostatni odcisk palca, którego nie mam śmiałości zetrzeć. To teraz mój relikwiarz. W sypialni zapach jest najgorszy: mieszanka twoich perfum i tej dusznej, słodkawej woni, którą przyniosłem na swetrze z oddziału. Nie wietrzę. Boję się, że jak otworzę okno, to wywieje stąd resztki twojego imienia. Próbuję czytać, ale litery są jak martwe owady. W łazience dwie szczoteczki do zębów – jedna wciąż mokra, druga sucha od tygodnia, sztywna, jakby skamieniała z przerażenia. Patrzę na nią i czuję, jak drętwieje mi szczęka. Nie ma żadnego „ja” ani „to”. Jest tylko numer autobusu, który zawsze spóźnia się o 18:12, i fakt, że kupiłem dwa chleby, choć nie mam kogo karmić. Stoję nad zlewem i kruszę ten nadmiar do kosza, bo nawet ptaki na parapecie wydają się zbyt głośne, zbyt żywe, zbyt pewne jutrzejszego ziarna. Kiedy kładę się spać, przesuwam się na samą krawędź. Zostawiam ci miejsce. Zimna połowa materaca jest teraz jedynym dowodem na to, że kiedykolwiek istniał jakiś porządek świata. Słucham, jak stygną kaloryfery – to jedyny dialog, na jaki mnie jeszcze stać.
    • Wiechu J. K.
      O zegarach

      Przez Wiechu J. K. · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @Gra-Budzi-ka Wagary to była przygoda, a zegarek był cichym partnerem. :)

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...