Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

za twoje i moje winy
przepraszać nie umiem
jestem niedoskonała
jak potrafi być człowiek

to nie była droga do nieba
otwarta w twoich ramionach
we śnie też się umiera

nie dane było zapomnieć
i uciec myślom zazdrosnym
w inną stronę adresu nie ma

Opublikowano

za twoje i moje winy ------------ czyli nasze, może więc tylko winy?
już przepraszać nie umiem
jestem taka niedoskonała -------- po co taka? wystarczy niedskonała
jak potrafi być człowiek -------- a może w ogóle skrócić?

to nie była droga do nieba
otwarta w twoich ramionach --------- dziwnie brzmi
też się umiera we śnie

nie dane było zaponieć
i uciec myślom zazdrosnym ------- te 2 wersy naiwniutkie
w inną stronę nie ma adresu

...i jeszcze "wata", inwersje, to teraz teraz sumix ;)

nie umiem już przepraszać
za winy
niedoskonałość to atrybut
człowieka

twoje ramiona
to nie droga do nieba
we śnie też się umiera

nie dane mi zapomnieć
i pozwolić zbiec myślom
w inną stronę nie ma adresu

Bez obrazy, ale wg mnie Twoja wersja jest zbyt oczywista, a nawet naiwna.
Trochę zmieniłam po swojemu, jednak to tylko sugestia.
Myśl jest, więc może być wiersz. :))

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Tak może? troche pomieszałam,
nieznacznie, uważam, iż w zapomnieniu
można wytworzyć, dodałabym być może
czy ta druga osoba do której adresowany
jest utwór również jest niedoskonała(?),
niedoskonałość trzeba zostawić Marlettko
jest tutaj pożądana

pozdrawiam ciepło
Opublikowano

kryterium

Tylko jedno jest ważne
Przeczytasz mnie?
Sprawię Ci radość?
Nie dam znużenia?

Nie będę straszył
Zawiłością wersów
Nie uwiodę
Skomplikowaną składnią

Bo zapominamy
O Tobie - Czytelniku
Nie dajemy
Odpocząć - gdy odpoczynku pragniesz

Rozwiązuj szarady naszych strof
W mozole
Gdy chcesz odpocząć
Zapomnieć że jest codzienny trud

myślę, że to co napisałaś
przystaje trochę do tego
(do dwu pierwszych)

Opublikowano

Podoba mi się - również ze zmianą Lady Supay, ale... tylko w II- giej zwrotce. Pierwszej bym nie ruszał, bo po zmianach wiersz już jakby inny. "za twoje i moje winy nie jest (wg. mnie)tym samym, co tylko winy. Pozwoliłem sobie też na małą zmianę (ale tylko II zwr.)

za twoje i moje winy
już przepraszać nie umiem
jestem niedoskonała
jak potrafi być człowiek

to nie droga do nieba
otwarta w twoich ramionach
we śnie też się umiera

nie dane było zapomnieć
i uciec myślom zazdrosnym
w inną stronę adresu nie ma


Pozdrawiam

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Tak może? troche pomieszałam,
nieznacznie, uważam, iż w zapomnieniu
można wytworzyć, dodałabym być może
czy ta druga osoba do której adresowany
jest utwór również jest niedoskonała(?),
niedoskonałość trzeba zostawić Marlettko
jest tutaj pożądana

pozdrawiam ciepło
Judyt!
Bardzo pomogłaś, nawet nie wiesz jak bardzo:))
Z serca dziękuję:)
i pozdrawiam ciepło.
Opublikowano

podoba mi się wersja ostateczna wiersza
na moją pomoc niestety jeszcze dłuuuugo nie będziesz mogła liczyć, bo
jestem zielona jak szczypiorek ;)
natomiast jako na czytelniczkę możesz liczyć - zawsze
lubię tę siłę, która jest we wszystkim, co piszesz
pozdrawiam, :)))

Opublikowano

Twoje i moje wcale nie muszą oznaczać nasze.
Dobrze jest jak jest.
Co prawda zaglądałem wcześniej ale teraz już nie pamiętam jak
wyglądał na początku. Prawie zawsze gdy czytam wiersz po
raz kolejny to tak jak bym go czytał pierwszy raz.
Pamiętam tylko że mi się podobał i do niego wracam.
Pozdrawiam

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Hej Piotr!
Każdy ma swoją winę,
ale nie każdy jednakowe sumienie.
To jest już ostateczna wersja.
Cieszę się ,że wiele Osób zechciało mi pomóc i za to dziękuję:)
Pozdrawiam serdecznie:))))

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    •   Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...