Niepodobnie

[Gosia]

a nasze słowa wciąż ulotne, niezrozumiane
patrząc w przeszłość
chcemy się zmienić, zniszczyć sztuczność
blask twoich oczu i namalowany uśmiech
nic naturalnego, wszystko po staremu
milczeniem mówimy o sobie
o tych pustkach które zostały w naszych sercach
moje dłonie dotknęły chyba śmierci
twoje dłonie skierowane ku niebu
mi diabeł szepta jak wichura dobranoc
a tobie anioły śpiewają kołysanki
chce wylądować w twojej bajce
nudzi mnie już rola śpiącej królewny
czuje ze zaraz wyrwą mi serce
nie mogę już nic powiedzieć
nie ruszam się wcale
śnie tylko w męce cały czas o tobie
jesteś ukojeniem dla mojej duszy

[Joanna_W.]

Gosiu, z racji Twojego wieku, świat wydaje się siedliskiem aniołów i biesów. Nazywasz stany duszy w sposób patetyczny, który odkryli już inni przed Tobą (patos był kiedyś w modzie, dziś wstydzimy się najczęsciej odrywać zbyt od łez padołu).
Dostrzegam, że jesteś wrażliwą osobą i życzę Ci wytrwałości w dobieraniu słów, by mogły one kierować nasze, tj. czytelników, myśli ku niepowtarzalnym drogom Autorki.

:)
A.