Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Język

Bartek Bartek
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Bartek Bartek

Bartek Bartek

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

W pierwszych miesiącach same

wykrzykniki bah, be, sisi, hau-hau
po nich rzeczowniki mama, tata, baba, kicia,
i czasowniki daj, ma, pa
trochę przymiotników caca, be
zaimków przysłówków

Dwa lata po początku dorośleje

obrasta w nazwy nazwiska przezwiska
wyrastają mu ręce nogi głowa
zakłada garderobę lub jej części
używa przyborów toaletowych
i innych dorosłych przedmiotów
spaceruje po lesie
jeździ tramwajem
ma katar lub kaszel
szuka tęskni

Po kolejnych dwóch latach

umie liczyć
porządkować przedmioty
zaczyna pracować jako kierowca strażak
nauczycielka
rozstawia talerze miski
śpi w pościeli pod kołdrą
zna Gdańsk Tatry
widzi słońce księżyc gwiazdy
czerwień błękit
wie co to śmierć
mądrość głupota
potrafi pożyczyć ukraść
podziękować być samolubny

Później poznaje

jak komplikować proste zdania
łączyć dzielić rodzić zabijać

Na końcu

zamienia się w ciszę
która jest jego początkiem.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Poet Ka
      ulotność

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Leszczym dzięki 

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       
    • Kwiatuszek
      Inna rzeczywistość cz.III

      Przez Kwiatuszek · Opublikowano

      Pobocze było w miarę stabilne, ale  nie pozwolono mi nim iść. Byłoby zbyt łatwo. A przecież, gdyby było łatwo, nie nauczyłabym się niczego.    - Jak długo, do cholery, mam się jeszcze uczyć?! - klęłam sama do siebie, wywracając się w śliskiej koleinie.   - Po co mam być jakąś super wykształconą duszą? Po co, Boże? Czy nie wystarczy Ci to co umiem, co widzę, co zrozumiałam???      Ktoś pewnie odpowiadał mi gdzieś w środku, ale byłam zbyt zmęczona i rozgoryczona, żeby usłyszeć jakikolwiek szept z wewnątrz.     Jedyne czego nie dało się nie zauważyć, nawet w stanie skrajnego wyczerpania, to znaki. O, tak! O znakach sporo czytałam. Mogłoby się wydawać, że to paraduchowy temat. Że tylko nieliczni i zainteresowani mają z tym styczność. Przekonałam się na własnej skórze, że jednak nie.      Na początku, kilka lat temu, spotykałam je niemal na każdym kroku. Zaczęło się całkiem niewinnie od kilkakrotnego zobaczenia " lustrzanych" godzin. Typowe jedenastki. - Zaczyna się. - pomyślałam. Poczułam się mało komfortowo z racji tego, że kiedyś bywało już podobnie i nie zwiastowało to, bynajmniej od razu, pomarańczy na dębie.       Wcześniej miałam kilka wielkich marzeń i wydawało mi się, że przecież mogą się spełnić. Jaki problem? Postaram się, dostanę to, czego chcę. Przecież mi się należy. Owszem być może się należało, ale coś za coś. Żeby powstało nowe, najpierw musiało runąć stare. A świadomości tego akurat wtedy jeszcze nie miałam.    
    • Leszczym
      ulotność

      Przez Leszczym · Opublikowano

      @Poet Ka Bardzo fajny pomysł na wiersz ;)
    • Poet Ka
      ulotność

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Leszczym bardzo dziękuję

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       
    • Berenika97
      Utracony

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Czarek Płatak   Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam.

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...