Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

[konkurs na wiersz o miłości] xxx

Esme Tesme
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Esme Tesme

Esme Tesme

Opublikowano
Opublikowano

Powiem Ci wszystko o moim kocie schowanym za nieśmiała szafką
w pokoju pełnym pajęczyn i kurzu unoszącego się w świetle słońca

Pokarzę Ci muszelkę odłamaną z moich płuc i każę zachwycić Ci się
piosenką, którą śpiewałam minionego lata na poszarpanej czasem ławce

Przedstawię Ci moją myśl o tym, co nas spotka, jeśli tylko
pomożesz mi ją odnaleźć pośród całego miliona gwiazd mrugających w moich oczach

Pożegnam Cię zawsze razem z wiatrem, który będzie biegł za Tobą
gdy będziesz siedział zmęczony w autobusie pełnym Twych myśli
o wiecznym niezrozumieniu kawałka wszechświata na krańcach bratków

Przywitam Cię zawsze uśmiechem koło obłoczka kawy, który uniesie się powoli
i pocałuje moje włosy zamiast Ciebie gdy będziesz swą drżącą zawsze dłonią zamykał drzwi

Pogłaszczę Twoje włosy wypadające troszeczkę, bo jesteś jak ja tylko małym stworzeniem
badającym łąki pokryte mgłą pojawiającą się znikąd, by przykryć przed nami nasze sny

Przyjrzę się kawałkowi Twojego policzka i wyprostuję go ciepła dłonią by choć przez chwilę
nie martwił się bólem świata który pozwala nam lubić tak samo ciepłą wodę gotującą się dla spragnionych ust

A potem nie będziemy żyli długo i szczęśliwie tylko tak jak zawsze chcieliśmy
blisko naszych wnętrz wciśniętych byle jak w ciała zachwycone do granic niemożliwości iskrami oczu i z dłońmi razem kroczącymi w tą samą stronę

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • orkan11
      Gdy

      Przez orkan11 · Opublikowano

      Księżyc zawsze  ma nieswoją twarz. Czasem stara się odzyskać rysy, zgubić ten profil.   Spogląda na mnie z uśmiechem, mruży któreś oko, ale brak mu życzliwości.   Targany zazdrością żałuje,  że nie skrył się za wzgórzami i patrzył, gdy oddychaliśmy głośniej.          
    • Poet Ka
      W Weronie...

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      W  Weronie...   stoi dom który  nie jest twoim domem  balkon który nie jest  twoim balkonem nie czeka na  letnie śpiewy w poświacie miesiąca   byłaś Julią teraz nie jesteś  byłaś na balkonie oko błękitu nie było łagodne  a w kawie nie było Norwida  stał dom - dom pobielany bo dwór to nie był    ani gościniec  ani droga do Werony jesteś Julią  w negatywie  bo kochasz na stałe i wciąż jeszcze żyjesz  serce - piosnka Norwida  
    • Marek.zak1
      Ministerstwo Dziwnych Kroków

      Przez Marek.zak1 · Opublikowano

      Przeczytałem, na filmie się pośmiałem, przy wierszyku zamyśliłem. Serdeczności. 
    • Poezja to życie
      Początek końca

      Przez Poezja to życie · Opublikowano

      Żyjemy by kochać  I być kochanym    A potem umieramy Odchodząc z niczym    Nadzy jak nas  Pan Bóg stworzył    I nie odradzamy się    Może tylko w myślach  Najbliższych nam osób    A zabawa dalej  Gdzieś tam trwa...
    • Mikerreq
      Bilans

      Przez Mikerreq · Opublikowano

      Słoik z miodem stoi tam, gdzie go postawiłaś. Zaschnięta żółta kropla na gwincie – twój ostatni odcisk palca, którego nie mam śmiałości zetrzeć. To teraz mój relikwiarz. W sypialni zapach jest najgorszy: mieszanka twoich perfum i tej dusznej, słodkawej woni, którą przyniosłem na swetrze z oddziału. Nie wietrzę. Boję się, że jak otworzę okno, to wywieje stąd resztki twojego imienia. Próbuję czytać, ale litery są jak martwe owady. W łazience dwie szczoteczki do zębów – jedna wciąż mokra, druga sucha od tygodnia, sztywna, jakby skamieniała z przerażenia. Patrzę na nią i czuję, jak drętwieje mi szczęka. Nie ma żadnego „ja” ani „to”. Jest tylko numer autobusu, który zawsze spóźnia się o 18:12, i fakt, że kupiłem dwa chleby, choć nie mam kogo karmić. Stoję nad zlewem i kruszę ten nadmiar do kosza, bo nawet ptaki na parapecie wydają się zbyt głośne, zbyt żywe, zbyt pewne jutrzejszego ziarna. Kiedy kładę się spać, przesuwam się na samą krawędź. Zostawiam ci miejsce. Zimna połowa materaca jest teraz jedynym dowodem na to, że kiedykolwiek istniał jakiś porządek świata. Słucham, jak stygną kaloryfery – to jedyny dialog, na jaki mnie jeszcze stać.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...