lady makbet

[joaxii]

nieustannie ranię słowa o twoje milczenie
dziecinnie naiwne cielesne formy abstrakcji
czepiające się kurczowo moich palców
zanim je cisnę o zimny katafalk

broczą znaczeniami plamiąc ubranie
puchną absurdalnie zatracają krawędzie
wciąż ufne tłoczą się na ustach
błagając o ciszę i bezpieczny powrót

nie wracają

papier ślepy i głuchy nie pozna ich nigdy
choć będą szukać twoich oczu
kresu wędrówki czarnego jak one
żarłocznej niemej pustki czyśćca martwych słów
celu który im przeznaczyłam

i nie wiem kto bardziej zawinił
ty sztylet
czy ja lady makbet


[sub]Tekst był edytowany przez joaxii dnia 18-03-2004 12:50.[/sub]

[joaxii]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Uderz w stół, a nożyce się odezwą! ;)
Wiedziałam, że mogę na Pana liczyć, Panie Oyey.
Pozdrawiam, j.

[Adam_Miks]

a mnie podoba się
Adam Miks

[Joanna_W.]

Mnie też się podoba. Tytuł trochę wydaje się na wyrost , ale przepraszam, jeśli tego nie czuję , co winnam.
Pierwszy wers jak najbardziej, zwiastuje coś dramatycznego i słowa nie zawodzą, są bardziej ostre niż sztylet.

A.

[Mirosław_Serocki]

A po jakiego diabła te dwa ostatnie słowa?
Tym niemniej to jedyny wiersz, który mam ochotę dzisiaj komentować.
Pozdr.

[Anna Stavsky]

Dziala na mnie pierwszy wers i ostatnia zwrotka - tam piszesz o sobie,

Wnetrze tego wiersza brzmi jak wyliczanka probujaca opisac "slowa" z pierwszego wersu - jakby napisane juz o czyms innym niz o Tobie. Ten fragment ma logike chronologiczna - najpierw sie "chwyta", potem "ciskasz" tym, wiec "broczy"..ok. Ale to jakby zmiana tematu - mi nie pozwala sie to wczuc.

W Twoich wierszach podoba mi sie to, ze jest tam zawsze wiele spostrzezen poruszajacych wyobraznie i ladny styl.