Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano
w najpiękniejszym miejscu
życie się łamie
bez słowa

- czyli bez dyskusji

dośpiewałam tak sobie na własny użytek... ale tylko na chwilę...;)
wiersz (bez żadnych zmian) silnie przemawia
a jak ktoś zażyczy sobie poprawek, to proponuję aby napisał własny...
:)))
Opublikowano

jeszcze krócej

bełkot
"skrywane myśli (...) wyłuszczy"

libacja
"wytrawne wino"

majaki alkoholowe
"świadomość bywa konieczna gdy obok zaczyna wyrastać niebo"

trzeźwienie
"w najpiękniejszym miejscu życie się łamie w połowie"

Opublikowano

Ewo
jeśli pozwolisz,
a wiem że pozwolisz to tak:

skrywane myśli
wytrawne wino
wyłuszczy

jest sympatyczną prawdą oczywistą
i samą w sobie juz jest wierszątkiem

świadomość
bywa konieczna
gdy obok zaczyna
wyrastać niebo

również prawda oczywista, choć już nie tak jednoznaczna
bo i gdy wyrasta piekło też ta swiadomość jest konieczna

no i trzeci zestaw wersów:

gdy obok zaczyna
wyrastać niebo
w najpiękniejszym miejscu
życie się łamie w połowie

no chwileczkę nie zawsze tak jest, choć może
a może łamać się w 1/3 lub nawet 1/10 :)
i co najważniejsze łamać się nie znaczy złamać się
kiedyś przełamał się piekny pęd kwiatowy, ale nadal rósł
chociaż juz nie tak dorodnie:)))

jednak gdy sobie to tak napiszę:

gdy obok zaczyna
wyrastać niebo
w najpiękniejszym miejscu
może złamać się życie

to jest to stwierdzenie na wskroś prawdziwe
i uniwersalne:))
Tyle moich 3 groszy
Pozdrawiam

Opublikowano

Dziękuję za analizę .Ja to łamanie życia "na połowę"
potraktowałam umownie po to, aby czytający jeśli
już, mógł "połamać" w każdym miejscu właśnie tak, jak Ty to zrobiłeś:)))
Serdecznie dziękuję za zagląd i życzę słonecznej niedzieli:)))
Pozdrawiam ciepło:))) EK

Opublikowano

mało słów przeczytałem (klasyczne oczko) i tyle zostawiam plusów. to znaczy 21 x "+" :)

różnie można odczytać Twój wiersz. niebo ma różne znaczenia i tu decydujący będzie stan emocjonalny czytającego. ale bez względu na znaczenie świadomość zwykle pomaga. świetny.

pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Deszcz gra na parapecie w okna bębni na dachach dzwoni czasem jak grajek uliczny gitarowo plumka na strunach z wiatru niesiony innym razem na harfie delikatnie kapie poruszając serca niesie melodię na pianinie wciskając kropel klawisze kapie też jak na bębnie smyczkiem czaruje magią mokrych skrzypiec oczarowuje instrument ma zawsze nastrojony do gry zawsze gotowy artysta cudowny solista wyjątkowy z chmur symfonicznych wirtuoz padający po koncertach biją brawo zasłuchani ludzie  
    • @Alicja_Wysocka Figlarne :) z podobaniem, pozdrawiam. 
    • pachnąca ziołami łąka w nieustającym tańcu ciągłe napięcie gra przeciwieństw i   szumne słowa splątanej roślinnej zieloności utrzymują  ulubioną ciepłotę ciała   tam  gdzie upadło nasiono codzienność    może być piękna    
    • @Alicja_Wysockapowtórzę się po raz 100: UROCZO :)
    • Link do piosenki:       Skaczę na stół, wypływam z siebie Coś mnie porwało – może natchnienie? I w sercu jak w myślach grzebię To dziw jakiś, talentu skręcenie   Nieznajoma, nieznajoma   Jakby nic: wszyscy siedzą, patrzą A ja odpływam w świat zmysłów, urojeń Oni ze stołu na podłogę karzą I znów unikam słów i spojrzeń   Nieznajoma, nieznajoma   Płomień bucha we mnie, czerwienieje Jak wiśnia skóra, piecze po twarzy Przecież nie zwariowałem, nie szaleje To duszę ogień natchnienia parzy   Nieznajoma to była, nieznajoma Między nami dwoma I pełno było spojrzeń, trwogi I tańczyły moje nogi A wokoło śmiech, szyderstwo Nierozumne społeczeństwo   Wypłynęła niczyja, wręcz wyzwolona Odbiła się od fal dźwięków, słuchała Jakimś lękiem, strachem zatrwożona Wzrokiem ponurym mnie odszukała   Nieznajoma, nieznajoma   Westchnąłem zdeptany spojrzeniem Coś było albo coś się zdawało Gdzieś uniosła mnie fala natchnieniem Czy długo pędziło to i trwało?   Nieznajoma, nieznajoma   A oni stukali dłońmi w blat drewniany Nie wiedziałem, nie widziałem I poczułem się w niej zakochany Spieniony szaleństwem – coś powiedziałem   Nieznajoma to była, nieznajoma Między nami dwoma I pełno było spojrzeń, trwogi I tańczyły moje nogi A wokoło śmiech, szyderstwo Nierozumne społeczeństwo   Później czekałem nie wiem na co, po co Może jednak to grzmot szaleństwa Wszedł w serce tą ciemną nocą Domagając się posłuszeństwa?   Nieznajoma, nieznajoma   Wiem: nie przepłynę tej rzeki, jeziora Nie dopłynę, zginę marnie – utonę To jakiś mrok i śmiechu dawka spora W której jak w natchnieniu tonę   Nieznajoma, nieznajoma   Co znaczy nie wiedzieć gdzie granica? Gdzie geniuszu i szaleństwa przestrzeń? Teraz ja, on, ona – minuty odlicza A na plecach grad zazdrosnych spojrzeń   Nieznajoma to była, nieznajoma Między nami dwoma I pełno było spojrzeń, trwogi I tańczyły moje nogi A wokoło śmiech, szyderstwo Nierozumne społeczeństwo
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...